بازگشت از شکست ۷ بر یک ابراهیم خواری تا رسیدن به سکوی قهرمانی / راز روانشناختی کشتی گیرانی که تسلیم نمی شوند چیست؟ / تحلیل روانشناسی اخبار ترند

به گزارش گروه روانشناسی رکنا، در رقابت های کشتی آزاد زیر ۲۳ سال قهرمانی جهان در لاس وگاس آمریکا، ابوالفضل محمدنژاد و ابوالفضل رحمانی به فینال راه یافتند. خواری در وزن 61 کیلوگرم، در حالی که مقابل داوینو از آمریکا با نتیجه 7 بر 1 شکست خورده بود توانست به کورس قهرمانی بازگردد.

علی کرمپور در وزن 74 کیلوگرم با نتیجه 13 بر 2 بکتمیروف از اتریش را شکست داد و رضا افشار در وزن 86 کیلوگرم با شکست مقابل حریف ترکیه‌ای با نتیجه 7 بر 1، با پیروزی برابر کشتی‌گیران مکزیک و ارمنستان راهی دیدار رده‌بندی شد و با شکست ۶ بر صفر نماینده مولداوی به مدال برنز رسید.

.همزمان، ایران در پنج وزن نخست نیز دو مدال طلا و سه برنز کسب کرد. این نتایج اهمیت بررسی مهارت های ذهنی در کنار توانایی فنی را برجسته می کند.

مغز در آستانه شکست چرا نتیجه ۷ بر یک می تواند خطرناک باشد؟

روی بامایستر، روانشناس اجتماعی و پژوهشگر عملکرد زیر فشار، در مطالعات خود نشان داده است توجه بیش از اندازه به اجرای مهارت های آموخته شده می تواند در برخی موقعیت ها عملکرد را مختل کند. کشتی گیری که عقب افتاده، ممکن است به جای خواندن حرکات حریف، مدام به اختلاف امتیاز فکر کند. این جابه جایی توجه می تواند تصمیم گیری را دشوار کند. بازگشت خاطری نشان می دهد نتیجه مسابقه تا لحظات پایانی تغییرپذیر بوده است؛ اما بدون گفت و گو با او نمی توان ادعا کرد دقیقا از چه راهبرد ذهنی استفاده کرده است.

تفاوت امید واقعی با خوش بینی کورکورانه

آلبرت بندورا، نظریه پرداز خودکارآمدی، توضیح داده است باور به توانایی انجام یک عمل مشخص می تواند بر میزان تلاش و پایداری فرد اثر بگذارد. در کشتی، خودکارآمدی به معنای اطمینان خیالی به پیروزی نیست. ورزشکار باید باور داشته باشد هنوز می تواند یک فن اجرا کند، امتیاز بگیرد یا تاکتیک خود را اصلاح کند.  تفاوت مهم همین جاست: تمرکز بر اقدام قابل اجرا، به جای تصور نتیجه دلخواه. چنین رویکردی می تواند در شرایط دشوار به حفظ رفتار هدفمند کمک کند.

چرا یک اشتباه ذهنی گران تمام می شود؟

مارک ویلیامز، پژوهشگر بریتانیایی حوزه روانشناسی ورزش و مهارت های ادراکی، در مطالعات خود به اهمیت تشخیص نشانه های حرکتی و تصمیم گیری سریع ورزشکاران ماهر پرداخته است.

کشتی گیر باید همزمان موقعیت بدن، تعادل حریف، زمان باقی مانده و خطر ضدحمله را ارزیابی کند. این توانایی فقط محصول آرام بودن نیست؛ حاصل تمرین های تخصصی و تجربه رقابت نیز هست.

وقتی موفقیت تیمی به بار روانی تبدیل می شود

رسیدن چند نماینده یک کشور به فینال می تواند امید جمعی ایجاد کند، اما انتظارات عمومی نیز ممکن است افزایش یابد. یوری هانین، روانشناس ورزشی و پژوهشگر هیجان، نشان داده است سطح مطلوب برانگیختگی روانی برای همه ورزشکاران یکسان نیست.

بنابراین توصیه یکسان به همه فینالیست ها برای آرام بودن کافی نیست. یکی ممکن است با انرژی هیجانی بالا بهتر رقابت کند و دیگری به کاهش تنش نیاز داشته باشد. آماده سازی روانی باید فردمحور باشد.

چرا گروه روانشناسی رکنا به این خبر می پردازد؟

زیرا بازگشت از عقب افتادگی، موضوعی فراتر از ورزش است. نوجوانان می توانند از چنین مسابقاتی بیاموزند که اشتباه یا شکست موقت، نتیجه نهایی را تعیین نمی کند. با این حال، نباید پیروزی را صرفا به قدرت ذهن نسبت داد یا شکست ورزشکاران را نشانه ضعف روانی دانست. مهارت فنی، آمادگی جسمانی و کیفیت حریف نیز نقش اساسی دارند.

پیام گروه روانشناسی رکنا به مسئولان

آموزش روانشناختی کشتی گیران باید از رده های پایه آغاز شود. تمرین تصمیم گیری زیر فشار، تنظیم هیجان و بازیابی تمرکز پس از اشتباه، به همکاری مستمر مربیان و روانشناسان ورزشی نیاز دارد. حمایت روانی همچنین باید پس از شکست ادامه پیدا کند، نه اینکه فقط برای مدال آوران در دسترس باشد.

راهکار برای خانواده ها

والدین ورزشکاران نوجوان بهتر است پس از مسابقه، پیش از پرسیدن نتیجه، درباره تجربه فرزندشان گفت و گو کنند. ارزش گذاری تلاش و یادگیری، به جای وابسته کردن احترام خانوادگی به مدال، می تواند رابطه سالم تری با رقابت ایجاد کند.

تلنگر روانشناختی

مهمترین لحظه یک مسابقه همیشه لحظه بالا رفتن دست برنده نیست. گاهی لحظه ای است که ورزشکار با وجود عقب افتادن، هنوز برای حرکت بعدی تصمیم می گیرد. تاب آوری یعنی شکست موقت را واقعیت ببینیم، اما آن را پایان تمام امکان ها ندانیم.