چرا وقتی عاشقیم، عیب های طرف مقابل را کمتر می بینیم؟

وقتی یک نفر در مرکز توجه قرار می گیرد

آرتور آرون و همکارانش در پژوهش تصویربرداری مغزی نشان دادند عشق رمانتیک شدید با فعالیت سامانه های پاداش و انگیزش همراه است؛ سامانه هایی که می توانند در تمرکز بر فرد محبوب نقش داشته باشند.

این یافته به فهم اهمیت ویژه دیدار و ارتباط با فرد محبوب کمک می کند. اما به معنای خاموش شدن عقل یا از دست رفتن توان قضاوت نیست. از تصویر مغز نمی توان نتیجه گرفت فرد عاشق حتما نشانه های منفی را نادیده می گیرد.

عیب همان است؛ تعبیر ما تغییر می کند

برداشت مثبت عاشقانه می تواند بر بخشی از واقعیت تکیه داشته باشد، اما همان واقعیت را در مطلوب ترین شکل تفسیر کند برای مثال کم حرفی ممکن است عمق و بی برنامگی، خودجوش بودن تعبیر شود. این برداشت ها الزاما اشتباه نیستند؛ مسئله زمانی پیش می آید که تفسیر خوش بینانه، بررسی پیامد رفتار را متوقف کند. اگر بی برنامگی مکررا مسئولیت ها را بر دوش شما می گذارد، جذاب نامیدن آن هزینه اش را حذف نمی کند.

خوش بینی می تواند به رابطه کمک کند

هیچ رابطه ای با فردی بی نقص شکل نمی گیرد. پذیرش بعضی تفاوت ها و دیدن خوبی ها می تواند ارزشمند باشد اما  توصیه به چشم پوشی از تحقیر، تهدید یا نقض مکرر توافق ها نیست.

مرز پذیرش و توجیه را رفتار مشخص می کند

برای شناخت رابطه، به اتفاق های تکرارشونده توجه کنید: وقتی ناراحتی تان را می گویید، شنیده می شوید؟ عذرخواهی با تغییر رفتار همراه است؟ می توانید مخالفت کنید و همچنان احساس احترام داشته باشید؟

این پرسش ها ابزار تشخیص نیستند؛ کمک می کنند احساس عاشقانه در کنار تجربه واقعی رابطه بررسی شود. ممکن است کسی را عمیقا دوست داشته باشید و هم زمان بپذیرید که رفتاری از او برایتان آسیب زاست.

عشق می تواند نگاه را مهربان تر کند. مسئله از جایی شروع می شود که برای حفظ تصویر محبوب، مجبور می شویم تجربه ناخوشایند خودمان را بی اهمیت جلوه دهیم.