صبح بخیر به تو که رسیدی، اما هنوز حس می کنی کم داری!

به گزارش گروه روانشناسی،  صبح بخیر به تو که به چیزی که می خواستی رسیدی، اما هنوز فکر می کنی کافی نیست. ماه ها برای یک هدف تلاش کردی. بالاخره به آن رسیدی. اما به جای اینکه لحظه ای مکث کنی و از خودت بپرسی چطور این کار را انجام دادم، ذهنت فورا سراغ سوال بعدی می رود: حالا باید چه کار کنم؟ یا حتی بدتر: این که چیز مهمی نبود.

این اتفاق گاهی در افرادی دیده می شود که معیارهای بسیار سخت گیرانه ای برای ارزیابی خودشان دارند.

آنها موفقیت را به عنوان یک اتفاق طبیعی می بینند، اما اشتباه را به عنوان مدرکی علیه خودشان.

وقتی کاری خوب پیش می رود، ممکن است بگویند شانس آوردم.

اگر کسی از آنها تعریف کند، ممکن است فکر کنند طرف مقابل اغراق کرده است.

اما اگر یک اشتباه کوچک رخ دهد، همان اشتباه می تواند ساعت ها در ذهنشان بماند.

این همان جایی است که کمال گرایی می تواند وارد ماجرا شود.

کمال گرایی فقط یعنی دوست داشتن کار خوب نیست.

مشکل زمانی ایجاد می شود که ارزشمندی خودمان را به عملکرد بی نقص گره بزنیم.

در این حالت، رسیدن به هدف پایان مسیر نیست؛ فقط استاندارد بعدی را بالاتر می برد.

امروز می گویی اگر این پروژه را تمام کنم، خیالم راحت می شود.

پروژه تمام می شود.

فردا می گویی اگر بهتر انجامش می دادم، واقعا موفق بودم.

بعد هدف جدیدی می آید.

و دوباره همان چرخه.

به همین دلیل بعضی افراد در ظاهر بسیار موفق هستند، اما در درونشان احساس می کنند هنوز به اندازه کافی خوب نیستند.

ذهن آنها بیشتر از آنکه موفقیت را ثبت کند، دنبال فاصله میان آنچه انجام داده اند و آنچه می توانستند انجام دهند می گردد.

اما یک نکته مهم وجود دارد.

اینکه بعد از موفقیت احساس رضایت نداشته باشی، به تنهایی به معنای کمال گرا بودن نیست. شخصیت، شرایط زندگی، فشارهای محیطی و حتی نوع هدفی که انتخاب کرده ای می توانند روی این احساس تاثیر بگذارند.

یک تمرین ساده می تواند کمک کند.

وقتی به هدفی رسیدی، قبل از اینکه سراغ نقص بعدی بروی، سه سوال از خودت بپرس:

برای رسیدن به اینجا چه کاری انجام دادم؟

چه چیزی در مسیر یاد گرفتم؟

اگر دوست من همین کار را انجام داده بود، آیا باز هم می گفتم کار خاصی نکرده است؟

گاهی لازم نیست استانداردهایت را پایین بیاوری.

فقط باید یاد بگیری موفقیت هایت را هم با همان دقتی ببینی که شکست هایت را می بینی.

صبح بخیر به تو که شاید مسئله این نیست که به اندازه کافی موفق نشده ای.

شاید مدت هاست موفقیت هایت را آنقدر کوچک می کنی که خودت هم دیگر آنها را نمی بینی.