اختلالات روانی چرا در زندگی ماندگار می مانند؟ یک تغییر شوکه کننده در تحقیق ۱۲ ساله

به گزارش گروه روانشناسی رکنا، این پژوهش که در Psychological Medicine منتشر شده، داده های مطالعه ملی سلامت روان و بروز اختلالات روانی هلند، NEMESIS، را بررسی کرده است. در بخش جدید پژوهش، ۶۱۹۴ بزرگسال ۱۸ تا ۷۵ ساله در فاصله سال های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۴ بررسی شدند و نتایج آنها با داده های دوره قبلی مقایسه شد. در تعریف محدود، یعنی زمانی که همان گروه تشخیصی در طول پیگیری باقی مانده باشد، ماندگاری سه ساله برای اختلالات اضطرابی ۴۱.۶ درصد، برای اختلالات خلقی ۴۸ درصد و برای اختلالات مصرف مواد ۴۰.۳ درصد بود.

اما وقتی پژوهشگران تعریف گسترده تری را در نظر گرفتند، یعنی باقی ماندن هر یک از اختلالات اضطرابی، خلقی یا مصرف مواد، اعداد بالاتر رفت. در این حالت ماندگاری برای اضطراب ۵۷.۱ درصد و برای اختلالات خلقی ۶۳.۲ درصد گزارش شد.

یک تغییر مهم در فاصله ۱۲ سال

بخش قابل توجه مطالعه مقایسه دو دوره زمانی است. در گروهی از بزرگسالان ۱۸ تا ۶۴ ساله، ماندگاری گسترده هر اختلال روانی از ۴۲.۷ درصد در NEMESIS-2 به ۵۷.۹ درصد در NEMESIS-3 رسیده است.

این عدد به معنای آن نیست که ۵۷.۹ درصد از کل مردم هلند دچار اختلال روانی هستند. این درصد مربوط به افرادی است که در شروع مطالعه اختلال روانی داشته اند و نشان می دهد چه نسبتی از آنها طی پیگیری سه ساله همچنان با یکی از اختلالات مورد بررسی مواجه بوده اند.

چرا یک اختلال ممکن است تمام نشود؟

یکی از نکات مهم روانشناختی این پژوهش، جدا کردن مفهوم درمان نشدن از مفهوم ماندگاری است. ماندگاری یک اختلال لزوما به این معنا نیست که فرد هیچ درمانی دریافت نکرده یا درمان برای او بی اثر بوده است.

اختلالات روانی می توانند تحت تاثیر مجموعه ای از عوامل زیستی، روانشناختی و اجتماعی قرار بگیرند. فرد ممکن است پس از کاهش علائم اضطراب، با افسردگی مواجه شود یا برعکس. بنابراین گاهی چیزی که در ظاهر به شکل بازگشت یک بیماری دیده می شود، در واقع تغییر شکل مشکل روانی یا باقی ماندن آسیب پذیری زمینه ای است.

در همین مطالعه نیز سابقه تروما در کودکی، سن پایین تر، زندگی در محیط شهری و مصرف تقریبا روزانه مواد با ماندگاری بیشتر ارتباط داشتند. اینها عوامل همراه هستند و پژوهش نشان نمی دهد که هر کدام به تنهایی علت ماندگاری اختلال بوده اند.

مسئله فقط درمان یک علامت نیست

این یافته می تواند نگاه ما به درمان را نیز تغییر دهد. اگر اضطراب یا افسردگی فقط به عنوان یک مجموعه علامت دیده شود، ممکن است پس از کاهش علائم تصور کنیم مسئله تمام شده است. اما در برخی افراد، الگوهای عمیق تر مانند تروما، مشکلات رابطه ای، سبک مقابله ای ناکارآمد، مصرف مواد یا شرایط مزمن زندگی همچنان باقی می مانند.

به همین دلیل درمان روانشناختی در بسیاری از موارد فقط برای خاموش کردن علامت نیست؛ هدف می تواند شناخت عواملی باشد که باعث تکرار یا تغییر شکل مشکل می شوند.

البته این مطالعه درباره علت افزایش ماندگاری به طور قطعی پاسخ نمی دهد. نویسندگان نیز نتیجه گیری خود را بیشتر بر چالش های درمان و مراقبت بلندمدت متمرکز کرده اند.