دوستت دارم، اما برایت وقت ندارم / پژوهش تازه درباره وقت مشترک زوج ها

به گزارش گروه روانشناسی رکنا،   قرار بوده امشب با هم حرف بزنید؟ تصور کنید از صبح منتظرید شب برسد. می خواهید درباره اتفاقی حرف بزنید، چیزی را تعریف کنید یا فقط چند دقیقه بدون عجله کنار هم بنشینید اما اول باید شام آماده شود، ظرف ها جمع شوند، خرید فردا مشخص شود و لباس ها را مرتب کنید. وقتی بالاخره می نشینید، یکی خوابش گرفته و دیگری فقط توان نگاه کردن به صفحه گوشی را دارد. می گویید فردا حرف می زنیم؛ فردایی که ممکن است با همان فهرست کارها شروع شود. این صحنه فرضی، سوالی آشنا را پیش می کشد: در برنامه زندگی شما، با هم بودن جای مشخصی دارد یا باید منتظر بماند تا همه کارها تمام شوند؟

پژوهش چه می گوید؟

اشلی ویلانز، جسیکا پاو و جو گلداستون در مقاله ای منتشرشده در آوریل ۲۰۲۵ در Journal of Personality and Social Psychology، نتایج هفت مطالعه درباره خدماتی مانند نظافت خانه و تحویل غذا را گزارش کردند.

این مجموعه شامل بررسی طولی ۱۱ ساله و ثبت روزانه شش هفته ای بود. افزایش استفاده از خدمات صرفه جویی در زمان، رضایت بیشتر رابطه را پیش بینی می کرد؛ به ویژه برای افراد تحت فشار بیشتر. نتایج همچنین بر اهمیت تبدیل زمان آزادشده به وقت باکیفیت مشترک تاکید داشتند. احساس حمایت و حال مثبت هنگام با هم بودن، دو جنبه مهم این زمان بودند. این یافته ها تضمین نمی کنند که هر هزینه ای برای خدمات، رابطه را بهتر کند.

اگر یک ساعت آزاد شوید، آن را به چه کسی می دهید؟

فرض کنید امروز بخشی از کارها انجام شده و یک ساعت وقت پیدا کرده اید. با آن چه می کنید؟ کار عقب افتاده دیگری را شروع می کنید؟ پیام های کاری را جواب می دهید؟ یا از همسرتان می پرسید دوست دارد این زمان را چگونه بگذرانید؟

قرار نیست هر دقیقه آزاد را به رابطه اختصاص دهید. استراحت فردی هم حق شماست. اما برای فکر کردن به سهم رابطه، بد نیست ببینید در طول هفته چه زمانی را آگاهانه برای یکدیگر کنار گذاشته اید.

ممکن است یک ساعت کنار هم نشسته باشید، اما تمام گفت و گو درباره خرید، قسط و برنامه فردا گذشته باشد. از خودتان بپرسید: در میان این هماهنگی ها، فرصتی هم برای شناختن حال امروز یکدیگر بوده است؟

 همسر شما فقط همکار اداره خانه است؟

تلنگر روانشناسی دکتر مریم سامانی- روانشناس بالینی و استاد دانشگاه 

آخرین باری که با هم حرف زدید، بیشتر درباره چه چیزی بود؟ چه کاری باید انجام شود، چه کسی دیر کرده، چه چیزی تمام شده یا چه هزینه ای باقی مانده است؟

حالا سوال دیگری بپرسید: آخرین بار چه زمانی از چیزی حرف زدید که قرار نبود با آن مشکلی را حل کنید؛ فقط می خواستید به هم نزدیک شوید؟

برای شروع، موضوع بزرگی لازم نیست. می توانید بپرسید امروز چه چیزی خوشحالت کرد، کدام لحظه خسته ات کرد یا دلت می خواست چه چیزی را برای من تعریف کنی.

برای تبدیل موضوع به یک گفت و گوی عملی، می توانید فهرست کارهای خودتان را نگاه کنید: کدام کار واقعا ضروری است؟ کدام را می توان ساده تر انجام داد؟ چه مسئولیتی نیاز به تقسیم روشن تری دارد؟ این پرسش ها پیشنهادهایی برای گفت و گو هستند، نه روش هایی که این مقاله اثربخشی آنها را آزموده باشد. هدف این است که نیاز به وقت مشترک را به مسئله ای مشخص تبدیل کنید؛ بدون اینکه مسئولیت آزاد کردن آن وقت هم روی دوش یک نفر بیفتد.

برای با هم بودن، یک جای کوچک باز کنید

می توانید از یک توافق ساده شروع کنید:

ـ دلم می خواهد این هفته کمی برای خودمان وقت داشته باشیم. کدام کار را می توانیم سبک تر کنیم و دوست داری آن وقت را چطور با هم بگذرانیم؟

اگر رابطه همیشه باید منتظر تمام شدن کارها بماند، از خودتان بپرسید: آیا در فهرست کارهای ما، اصلا پایانی برای انتظارش وجود دارد؟

منبع

Whillans, A., Pow, J., & Gladstone, J. (2025). Buying (quality) time predicts relationship satisfaction. Journal of Personality and Social Psychology, 128(4), 821–863.

DOI: 10.1037/pspi0000488