آیا ترس بر رئال مادرید سایه انداخته است؟

اینتر در بیشتر جنبه های بازی برتر ظاهر شد؛ از مالکیت بیشتر توپ گرفته تا تعداد پاس ها و ایجاد موقعیت های بیشتر. آن ها برای مدت زیادی توانسته بودند ریتم بازی را کنترل کنند. اما با وجود همه این برتری ها، رئال مادرید موقعیت های گلزنی بهتری داشت که البته با بی دقتی بی ثمر ماندند.

اما در نهایت، اینتر تقریباً تمامی آمارها را به نفع خود تمام کرد؛ همه چیز به جز آن چه واقعاً اهمیت دارد: گل ها. رئال مادرید بار دیگر توانایی عجیب و تقریباً غیرقابل توضیح خود را در بقا و مقاومت در شرایط سخت نشان داد و درباره بازی های لیگ قهرمانان اروپا دوباره تخصص خود را ثابت کرد.

براهیم دیاز، تیبو کورتوا و کیلیان امباپه از جمله نقاط قوت و بهترین اتفاقات این بازی برای رئال مادرید بودند. نمایش پرشور و جسورانه دیاز، واکنش های نجات بخش کورتوا و اثرگذاری امباپه از نقاط روشن این دیدار برای تیم مادریدی بود. اما فراتر از آن، عملکرد بقیه بازیکنان سوالات جدی برای هواداران به جا گذاشت. هرچند نتیجه پایانی به نفع رئال تمام شد، اما جشن واقعی از این پیروزی برپا نشد.

برنابئو و انتقادات از وینیسیوس

در میان این مسائل، نام وینیسیوس بار دیگر مطرح می شود. زمزمه هایی درباره عملکرد این بازیکن برزیلی شنیده می شود و استادیوم برنابئو دیگر احساسات خود را مخفی نمی کند. این بازیکن 25 ساله هنوز نتوانسته نمایش دلخواه هواداران را ارائه دهد و صبر آن ها در حال تمام شدن است. هرچند سوت های دسته جمعی به گوش نرسید، اما هر بار که توپ را از دست می داد، صدای اعتراضات بلند می شد و این اتفاق به کرات رخ داد.

در نیمه اول، وینیسیوس موفق شد با تلاش برای حفظ توپ در کنار خط طولی، تشویق هواداران را جلب کند. اما این حرکات به تنهایی کافی نبود تا عملکرد خاکستری اش را پنهان کند. فاصله او با بهترین نسخه اش همچنان زیاد است و تکرار اشتباهات، نارضایتی بیشتری در میان هوادارانی ایجاد کرده است که انتظار بیشتری دارند.

کورتوا و فشار بی امان اینتر

اینتر به ویژه در نیمه اول، تیمی خلاق و تهاجمی بود، اما اشتباهات خودشان موجب شد تا دو گل از رئال مادرید دریافت کنند. این در حالی بود که آمار مالکیت توپ (63 درصد)، تعداد پاس (577 برابر با 305 پاس رئال مادرید) و ... به نفع تیم ایتالیایی بود.

اختلاف در آمار کرنر هم نشانگر تسلط اینتر بود: 10 کرنر مقابل 3 کرنر. اما چیزی که نهایتاً اهمیت دارد، تعداد گل ها بود. رئال مادرید با دو گل در نیمه اول پیشی گرفت و اگرچه اینتر در نیمه دوم یک گل به ثمر رساند، اما نتیجه کلی به نفع تیم مادریدی باقی ماند. در این میان، کورتوا با شش سیو فوق العاده، عملاً اجازه نداد اینتر مجالی برای بازگشت پیدا کند و شایستگی خود به عنوان بهترین دروازه بان جهان را ثابت کرد. با این حال، ضدحملات متعدد اینتر ضعف ساختار دفاعی رئال را آشکار کرد.

سبک خاص رئال مادرید با الهام از مورینیو

رئال مادرید در این بازی هیچ سبک خاص و مشخصی ارائه نکرد. اما این تیم به لطف نمایش فوق العاده کورتوا و امباپه موفق شد حریف خود را شکست دهد. اینتر در دقایق ابتدایی کنترل بازی را در دست گرفت و فرصت های متعددی خلق کرد، اما هر سه فرصت طلایی با واکنش های درخشان کورتوا خنثی شدند.

در شرایطی که اینتر به نظر می رسید کنترل کامل را در اختیار دارد، دو اشتباه فاصله ای مهم ایجاد کرد. مدافعان اینتر اشتباهاتی مرتکب شدند که شاید در سطح لیگ قهرمانان نباید رخ می داد. رئال از این هدیه ها نهایت استفاده را برد و در مدت کوتاهی نتیجه را به سود خود تغییر داد.

سبک بازی رئال مادرید تحت تأثیر تفکرات مورینیو است. زیبایی و نمایش جذاب در اولویت نیستند بلکه برد با هر شرایطی هدف اصلی است. توپ را به حریف می سپارند، منتظر اشتباه او می شوند و به توانایی های امباپه و سایر بازیکنان اعتماد می کنند. این تفکر مشابه همان چیزی است که مورینیو در گذشته به آن باور داشت: بردن مقدم بر خوب بازی کردن است.

در مقابل، تیم هایی مثل بارسلونا به مالکیت توپ و بازی کردن با برنامه اهمیت می دهند. اما رئال مادرید به نظر رویکردی کاربردی تر اتخاذ کرده است: اگر کورتوا در دروازه و امباپه در خط حمله باشند، توپ در اختیار داشتن آن چنان ضروری نیست.

این همان چالشی است که رقبای رئال با آن روبرو هستند. تیم ها ممکن است بهتر از رئال بازی کنند، مالکیت توپ بیشتری داشته باشند و موقعیت های بیشتری خلق کنند، اما کوچک ترین اشتباه دروازه آن ها را باز خواهد کرد. کورتوا موقعیت های حریف را دفع می کند و مهاجمان رئال هر فضای کوچکی را به فرصت گلزنی تبدیل می کنند.

سرانجام رئال مادرید در میان فشار فراوان موفق شد با نتیجه دو بر یک اینتر را شکست دهد. اگرچه نتیجه رضایت بخش بود، اما نگرانی ها در بین هواداران بی دلیل نیست.