تنبلی ارثی است یا نتیجه آموزش های خانوادگی؟

به گزارش رکنا، مطالعه ای که توسط پژوهشگران چینی انجام شده و شامل بررسی اسکن های MRI از ۷۱ جفت دوقلو طی ۸ سال بود، نشان می دهد که گرایش به تعویق انداختن کارها تا حدود ۴۷ درصد تحت تأثیر عوامل ژنتیکی قرار دارد.

نقش ژنتیک در اهمال کاری

این پژوهش که نتایج آن در ژانویه ۲۰۲۶ در مجله NeuroImage: Clinical منتشر شد، ارتباط بین تغییرات ژنتیکی و عادات اهمال کاری را تحلیل کرد. یافته ها حاکی از آن هستند که در دوقلوهای هم تخمکی، تغییرات در مسیرهای دوپامین و سروتونین که بخش های مختلف مغز را به هم متصل می کنند، عامل اصلی کاهش انگیزه به شمار می رود. این موضوع توضیح می دهد چرا گرایش به تعویق انداختن کارها در برخی خانواده ها رایج است.

راهکارهای مقابله با اهمال کاری ارثی

اگرچه عوامل ژنتیکی تأثیر قابل توجهی در ایجاد این رفتار دارند، پژوهشگران تأکید کرده اند که استراتژی های محیطی مانند تقسیم کارها به بخش های کوچک و استفاده از تایمر می توانند به مقابله با این گرایش کمک کنند.

دیدگاه متخصصان

دکتر آن-لور لو کانف، متخصص علوم اعصاب و نویسنده کتاب «آزمایش های کوچک: چگونه در دنیایی که غرق در هدف است، آزادانه زندگی کنیم»، معتقد است که اهمال کاری نباید منبع حس شرمساری باشد. وی این رفتار را نوعی سیگنال از مغز می داند که نشان می دهد مشکلی وجود دارد و بهتر است به آن گوش کرده و دلیل آن را جستجو کنیم.

سیستم «بررسی سه گانه» برای غلبه بر اهمال کاری

لو کانف سیستمی ارائه کرده که به افراد کمک می کند بفهمند چرا از انجام یک کار اجتناب می کنند. این سیستم شامل سه بخش اصلی است:

• مشکل از سر: اگر فرد به طور منطقی قانع نشده باشد که آن کار ارزش انجام دادن دارد.
• مشکل از قلب: اگر فرد به صورت احساسی از آن کار لذت نبرد یا آن را هیجان انگیز نداند.
• مشکل از دست: اگر فرد فکر کند ابزارها، مهارت ها یا حمایت لازم برای انجام آن کار را ندارد.

توصیه های لو کانف

لو کانف پیشنهاد می دهد که برای مقابله با مشکلات ذهنی، یک گام به عقب برداشته و دلایل منطقی مربوط به کار را ارزیابی کنید. برای کارهایی که به دلیل بی هیجان بودن به تعویق می افتند، محیط را جذاب تر کنید؛ مثلاً با همکاری با یک دوست یا رفتن به مکانی دلپذیر مانند کافی شاپ. همچنین، در مواقعی که احساس غرق شدگی دارید، از دیگران درخواست کمک کنید.

وی تأکید می کند که باید به جای سرزنش خود، مانند یک محقق یا کارآگاه با موضوع برخورد کرده و آن را به عنوان معمایی برای حل کردن ببینید.