داستان شب/ ابر کوچولویی که نمی توانست باران ببارد ماجرای قطره ای که دنبال خانه اش می گشت!/ قصه درمانی / گروه سنی:۳ تا ۵ سال
رکنا: همه ابرهای آسمان می دانستند وقتی دلشان پر از قطره های باران می شود، کافی است کمی بگریند تا زمین سیراب شود. اما پوفی، ابر کوچولوی قصه ما، یک مشکل عجیب داشت؛ هر بار که می خواست باران ببارد، قطره هایش ناپدید می شدند! یک روز صبح، وقتی از خواب بیدار شد، متوجه شد تنها یک قطره کوچک در دلش باقی مانده است. قطره ای که نه می دانست از کجا آمده و نه می دانست خانه واقعی اش کجاست. پوفی تصمیم گرفت به کمک او برود، اما نمی دانست این سفر قرار است رازی را درباره دلتنگی، احساسات و پیدا کردن جای امن آشکار کند. آیا قطره کوچولو می توانست خانه اش را پیدا کند و آیا پوفی بالاخره یاد می گرفت باران ببارد؟
---------------------------------------------------------------------------------
بالای یک کوه بلند و سفید، جایی میان آسمان آبی و خورشید طلایی، ابر کوچولویی زندگی می کرد به نام پنبه.
پنبه، نرم و سفید و پفکی بود. وقتی باد می وزید، آرام آرام حرکت می کرد و شکل های بامزه ای به خودش می گرفت. گاهی شبیه یک خرگوش می شد، گاهی شبیه یک فیل و گاهی هم شبیه یک بستنی بزرگ!
اما پنبه یک مشکل بزرگ داشت.
او نمی توانست باران ببارد!
هر وقت ابرهای دیگر شکمشان را پر از قطره های باران می کردند و به سمت زمین می رفتند، پنبه هم تلاش می کرد چند قطره از خودش بیرون بدهد.
نفسش را حبس می کرد.
چشم هایش را می بست.
شکم پفکی اش را تکان می داد.
اما...
هیچ اتفاقی نمی افتاد!
نه یک قطره!
نه حتی یک چکه کوچک!
یک روز، ابر بزرگ و مهربانی به نام مادر باران کنار پنبه آمد و پرسید:
چرا این قدر اخم کرده ای، کوچولوی من؟
پنبه آه کشید و گفت:
همه ابرها می توانند باران ببارند، اما من نمی توانم. فکر می کنم ابر خوبی نیستم.
مادر باران لبخند زد.
چه کسی گفته برای خوب بودن باید مثل بقیه باشی؟
پنبه گفت:
اما من هم دوست دارم به گل ها آب بدهم. دوست دارم رودخانه ها را پر کنم. دوست دارم وقتی بچه ها زیر باران بازی می کنند، من هم سهمی داشته باشم.
مادر باران او را نوازش کرد.
شاید هنوز وقتش نرسیده باشد. هر ابر، زمان خودش را دارد.
پنبه سرش را پایین انداخت.
من از صبر کردن خسته شده ام.
مادر باران گفت:
پس امروز با هم به سفر می رویم. شاید در راه چیزی یاد بگیری.
پنبه خوشحال شد.
باد ملایمی وزید و آن دو را به سمت دشت بزرگی برد.
در دشت، گل های زیادی زندگی می کردند. گل های قرمز، زرد، بنفش و صورتی، سرهایشان را به سمت خورشید گرفته بودند.
اما وسط دشت، یک گل کوچک بنفش رنگ سرش را پایین انداخته بود.
پنبه پرسید:
چرا این گل ناراحت است؟
مادر باران گفت:
بیا از خودش بپرسیم.
پنبه آرام پایین آمد و کنار گل ایستاد.
سلام گل کوچولو! چرا سرت را پایین انداخته ای؟
گل بنفش گفت:
سلام ابر کوچولو. من تشنه ام. چند روز است باران نباریده و ریشه هایم آب ندارند.
پنبه با نگرانی گفت:
وای! من هم نمی توانم باران ببارم. خیلی دلم می خواهد کمکت کنم.
گل کوچولو گفت:
اشکالی ندارد. شاید بتوانی راه دیگری پیدا کنی.
پنبه تعجب کرد.
راه دیگر؟ مگر برای کمک کردن به گل ها باید باران بارید؟
گل گفت:
نمی دانم. اما شاید بتوانی از کسی کمک بخواهی.
پنبه به مادر باران نگاه کرد.
مادر باران گفت:
فکر خوبی است. بیا ببینیم چه می شود کرد.
آن ها به سمت جوی کوچکی رفتند که از کنار دشت می گذشت.
جوی آب، باریک و آرام بود. اما هنوز کمی آب در آن جریان داشت.
پنبه گفت:
جوی کوچولو! می توانی کمی آب به گل بنفش برسانی؟
جوی آب جواب داد:
من می توانم، اما مسیرم تا آن گل خیلی دور است. اگر سنگ های سر راهم کنار بروند، شاید بتوانم به او برسم.
پنبه به زمین نگاه کرد. چند سنگ کوچک جلوی مسیر جوی را گرفته بودند.
او از مادر باران پرسید:
می توانیم سنگ ها را کنار بزنیم؟
مادر باران گفت:
ما ابر هستیم و دست نداریم. اما شاید کسی بتواند کمک کند.
در همان لحظه، یک سنجاب کوچولو از روی شاخه درخت پایین پرید.
سنجاب گفت:
سلام! دنبال چه می گردید؟
پنبه ماجرا را تعریف کرد.
سنجاب گفت:
من می توانم با پنجه های کوچکم چند سنگ را کنار بزنم.
او شروع به کار کرد.
یک سنگ را هل داد.
بعد سنگ دوم را جابه جا کرد.
اما سنگ سوم خیلی بزرگ بود.
سنجاب گفت:
این یکی را به تنهایی نمی توانم.
ناگهان یک لاک پشت آرام از میان علف ها بیرون آمد.
من هم می توانم کمک کنم.
لاک پشت با لاک محکمش به سنگ فشار داد.
سنجاب هم از طرف دیگر هل داد.
یک، دو، سه!
سنگ بزرگ کمی حرکت کرد.
یک، دو، سه!
سنگ از سر راه کنار رفت.
جوی آب دوباره راه افتاد.
آب آرام آرام به سمت گل بنفش حرکت کرد.
گل کوچولو سرش را بالا آورد و گفت:
آب! آب عزیز! بالاخره رسیدی!
چند قطره آب به ریشه هایش رسید.
گل لبخند زد.
ممنونم دوستان!
پنبه با خوشحالی گفت:
دیدی مادر؟ من هم توانستم به یک گل کمک کنم، حتی بدون اینکه باران ببارم!
مادر باران گفت:
بله عزیزم. کمک کردن همیشه فقط یک راه ندارد.
پنبه احساس کرد کمی سبک تر شده است.
او دیگر آن قدر ناراحت نبود.
اما هنوز دلش می خواست باران ببارد.
باد آن ها را به سمت جنگل برد.
در جنگل، درختان بلند و سبز کنار هم ایستاده بودند. پرنده ها روی شاخه ها آواز می خواندند و خرگوش ها میان بوته ها می دویدند.
اما کنار یک درخت بزرگ، جوجه پرنده ای روی زمین نشسته بود.
او بال های کوچکش را باز و بسته می کرد و صدای ضعیفی از خودش درمی آورد.
پنبه پایین آمد.
سلام جوجه کوچولو! چرا روی زمین نشسته ای؟
جوجه گفت:
از لانه افتاده ام. نمی توانم پرواز کنم و مامانم را هم پیدا نمی کنم.
پنبه نگران شد.
نکند آسیب دیده باشی؟
جوجه گفت:
نه، فقط ترسیده ام.
مادر باران گفت:
باید مادرش را پیدا کنیم. اما نباید خودمان او را به لانه ببریم. بهتر است از یک پرنده بزرگ کمک بگیریم.
پنبه به اطراف نگاه کرد.
بالای درخت، یک جغد مهربان نشسته بود.
پنبه صدا زد:
آقای جغد! می توانید به ما کمک کنید؟
جغد از شاخه پایین آمد.
چه اتفاقی افتاده است؟
پنبه ماجرا را گفت.
جغد با دقت جوجه را نگاه کرد.
نگران نباش کوچولو. من می دانم لانه کجاست. مادرش هم همین نزدیکی هاست.
جغد صدای مخصوصی از خودش درآورد.
هووو... هووو...
چند لحظه بعد، پرنده ای کوچک از بالای درخت پایین آمد.
جوجه من!
جوجه با خوشحالی صدا زد:
مامان!
مادر پرنده کنار او نشست و با نوکش آرام سرش را نوازش کرد.
جغد گفت:
باید او را با احتیاط به لانه برگردانیم.
مادر پرنده جوجه را با کمک جغد به لانه برد.
جوجه از داخل لانه سرش را بیرون آورد و گفت:
ممنون ابر کوچولو!
پنبه لبخند زد.
خوشحالم که دوباره پیش مامانت هستی.
مادر باران پرسید:
حالا چه احساسی داری؟
پنبه گفت:
خوبم! خیلی خوبم! امروز دو بار کمک کرده ام. اما هنوز نمی دانم چرا نمی توانم باران ببارم.
مادر باران گفت:
شاید لازم باشد کمی بیشتر به خودت فرصت بدهی.
پنبه به آسمان نگاه کرد.
خورشید آرام آرام به پشت کوه می رفت.
او گفت:
من می خواهم یک کار مهم انجام بدهم. می خواهم چیزی پیدا کنم که فقط خودم بتوانم انجامش بدهم.
مادر باران لبخند زد.
پس باید به سفرمان ادامه بدهیم.
آن ها از جنگل گذشتند و به یک دهکده کوچک رسیدند.
در دهکده، خانه های رنگارنگی وجود داشت. دود آرامی از دودکش ها بیرون می آمد و بچه ها در حیاط خانه ها بازی می کردند.
پنبه صدای گریه ای شنید.
وای! کسی گریه می کند!
او به سمت صدا رفت.
پسربچه ای کنار یک باغچه نشسته بود و به یک بادبادک پاره نگاه می کرد.
پنبه پرسید:
چرا گریه می کنی؟
پسر گفت:
بادبادکم روی درخت گیر کرده و نخ آن پاره شده است. من خیلی دوستش داشتم.
پنبه به درخت نگاه کرد.
بادبادک آبی و زردی میان شاخه ها گیر کرده بود.
پنبه گفت:
شاید بتوانم کمکت کنم.
پسر با تعجب به آسمان نگاه کرد.
تو می توانی؟
پنبه گفت:
هنوز نمی دانم، اما امتحان می کنم.
او آرام حرکت کرد و به سمت شاخه درخت رفت. باد ملایمی وزید و بادبادک کمی تکان خورد، اما پایین نیامد.
پنبه کمی جلوتر رفت.
باد شدیدتری وزید.
بادبادک از شاخه جدا شد و در هوا چرخید.
اما به جای اینکه پایین بیفتد، به سمت دیگری رفت.
پسر فریاد زد:
بادبادکم!
پنبه ترسید.
وای! دارم آن را دورتر می کنم!
مادر باران گفت:
آرام باش. هنوز می توانیم کاری کنیم.
در همین هنگام، یک پروانه بزرگ از کنارشان عبور کرد.
پروانه گفت:
من می توانم مسیر باد را به شما نشان بدهم.
او جلوتر پرواز کرد.
پنبه پشت سرش حرکت کرد.
پروانه گفت:
از این طرف! باد به سمت باغچه می رود.
پنبه خودش را کمی جمع کرد و با کمک باد آرام به سمت باغچه رفت.
بادبادک کم کم پایین آمد.
پسر دست هایش را باز کرد.
آخ جون!
بادبادک درست روی دست های او نشست.
پسر خندید و گفت:
ممنونم ابر کوچولو!
پنبه از خوشحالی دور خودش چرخید.
او دیگر به باران فکر نمی کرد.
اما ناگهان احساس عجیبی کرد.
شکم پفکی اش سنگین شده بود.
اول کمی قلقلکش آمد.
بعد احساس کرد چیزی درونش تکان می خورد.
گفت:
مادر! یک اتفاق عجیب دارد می افتد!
مادر باران پرسید:
چه احساسی داری؟
پنبه گفت:
نمی دانم. انگار یک چیزی در شکمم جمع شده است.
مادر باران لبخند زد.
شاید وقتش رسیده باشد.
پنبه پرسید:
وقت چه چیزی؟
مادر باران گفت:
وقت باران!
پنبه با تعجب چشم هایش را باز کرد.
واقعاً؟ یعنی می توانم باران ببارم؟
مادر باران گفت:
امتحان کن، اما آرام و با حوصله.
پنبه به آسمان نگاه کرد.
یک قطره کوچک از شکمش بیرون آمد.
چک!
قطره روی برگ درخت افتاد.
پنبه از خوشحالی فریاد زد:
من باران باریدم! یک قطره باران!
مادر باران خندید.
آفرین عزیزم!
پنبه دوباره تلاش کرد.
چک!
چک!
چک!
سه قطره دیگر پایین افتادند.
پسر کوچولو دستش را بالا گرفت.
باران! باران!
پنبه خوشحال تر شد.
او کمی بیشتر تلاش کرد.
قطره ها آرام آرام زیاد شدند.
چک چک چک چک!
باران کوچکی روی باغچه بارید.
گل ها سرهایشان را بالا آوردند.
برگ ها برق زدند.
خاک بوی خوشی گرفت.
پروانه بال هایش را باز کرد و زیر قطره ها چرخید.
پنبه با خوشحالی گفت:
من توانستم! بالاخره توانستم!
اما باران او ناگهان تند شد.
قطره ها پشت سر هم می باریدند.
پنبه گفت:
اوه! چطور باید متوقفش کنم؟
مادر باران آرام گفت:
نفس عمیق بکش، عزیزم. لازم نیست عجله کنی. کمی آرام تر حرکت کن.
پنبه نفس عمیقی کشید.
یک بار...
دو بار...
سه بار...
بعد آرام آرام از حرکت ایستاد.
باران هم کم کم آرام شد.
آخرین قطره روی نوک بینی پسر نشست.
پسر خندید.
چه باران قشنگی!
پنبه به خودش نگاه کرد.
او هنوز همان ابر سفید و پفکی بود، اما حالا چند قطره باران هم در دلش داشت.
مادر باران گفت:
دیدی؟ هر چیزی زمان خودش را دارد.
پنبه گفت:
من فکر می کردم چون مثل بقیه ابرها نیستم، نمی توانم کار خوبی انجام بدهم.
مادر باران گفت:
اما تو امروز فهمیدی که هر کسی می تواند به روش خودش کمک کند. تو به گل آب رساندی، به جوجه کمک کردی و بادبادک را به صاحبش برگرداندی. بعد هم توانستی باران ببارانی.
پنبه لبخند زد.
من دیگر از خودم ناراحت نیستم.
مادر باران گفت:
این خیلی خوب است. فقط یادت باشد برای یاد گرفتن، همیشه باید صبور باشی.
پنبه به دهکده نگاه کرد.
بچه ها زیر باران آرام بازی می کردند.
گل ها سرهایشان را بالا گرفته بودند.
پرنده ها روی شاخه ها آواز می خواندند.
همه چیز زیبا شده بود.
اما پنبه یک قطره کوچک را دید که روی لبه برگ مانده بود.
قطره می لرزید.
پنبه پرسید:
تو چرا آنجا مانده ای؟
قطره گفت:
من از بقیه قطره ها جدا شده ام. نمی دانم خانه ام کجاست.
پنبه با مهربانی گفت:
نگران نباش. من هم یک روز نمی دانستم چه کاری از دستم برمی آید. بیا با هم خانه ات را پیدا کنیم.
قطره پرسید:
تو می دانی خانه من کجاست؟
پنبه گفت:
شاید رودخانه. شاید دریا. شاید هم یک گل تشنه دیگر.
قطره خندید.
من دوست دارم به رودخانه بروم.
پنبه به مادر باران نگاه کرد.
مادر گفت:
پس می توانیم کمک کنیم.
باد ملایمی وزید.
قطره از روی برگ پایین افتاد.
چک!
به جوی آب رسید.
جوی آب او را با خودش برد.
قطره فریاد زد:
خداحافظ پنبه! ممنونم!
پنبه دست تکان داد.
خداحافظ قطره کوچولو!
آن شب، پنبه همراه مادر باران به خانه آسمانی شان برگشت.
ماه در آسمان می درخشید و ستاره ها مثل چراغ های کوچولو چشمک می زدند.
پنبه روی یک تکه ابر نرم دراز کشید.
مادر باران پتوئی از مه نازک روی او انداخت.
پنبه گفت:
مامان، امروز خیلی چیزها یاد گرفتم.
مادر پرسید:
چه چیزهایی؟
پنبه گفت:
یاد گرفتم اگر نتوانم کاری را مثل دیگران انجام بدهم، می توانم راه دیگری پیدا کنم. یاد گرفتم اگر چیزی را بلد نباشم، می توانم تمرین کنم. و یاد گرفتم وقتی عجله می کنم، بهتر است کمی آرام شوم.
مادر باران پیشانی ابری او را بوسید.
آفرین ابر کوچولوی من.
پنبه چشم هایش را بست.
در خواب دید که قطره های باران مثل ستاره های کوچک از آسمان پایین می آیند. هر قطره به یک گل سلام می کند، هر گل لبخند می زند و هر رودخانه آواز می خواند.
صبح روز بعد، پنبه زودتر از همه بیدار شد.
به آسمان نگاه کرد.
خورشید طلوع کرده بود.
او شکمش را تکان داد.
یک قطره کوچک بیرون آمد.
چک!
پنبه خندید.
سلام باران کوچولو!
و از آن روز به بعد، پنبه دیگر خودش را با ابرهای دیگر مقایسه نکرد.
او فهمیده بود که لازم نیست همه شبیه هم باشند.
یکی می تواند باران ببارد.
یکی می تواند سایه بسازد.
یکی می تواند شکل خرگوش و فیل شود و بچه ها را بخنداند.
و پنبه می توانست همه این کارها را انجام بدهد، درست به روش خودش.
از آن روز، هر وقت بچه ای در دهکده به آسمان نگاه می کرد و یک ابر سفید و پفکی می دید که شبیه خرگوش شده است، می خندید و می گفت:
سلام پنبه!
و پنبه هم یک قطره کوچک باران برایش می فرستاد.
چک!
مثل یک بوسه خنک از آسمان.
شب که می شد، پنبه آرام روی بالش ابری اش می خوابید و زیر لب می گفت:
هر کسی یک جور قشنگ است... حتی اگر هنوز چیزی را یاد نگرفته باشد.
بعد چشم هایش را می بست و در آغوش نرم آسمان به خواب می رفت.
-
مجسمه خیره کننده ۱۱۸۰ دلاری ووکونگ
ارسال نظر