آیا می توان پاسخ به درمان وسواس را از روی نشانگرهای زیستی پیش بینی کرد؟

به گزارش گروه روانشناسی رکنا،  پژوهشگران ۸۸۹ بزرگسال مبتلا به اختلال وسواس فکری عملی را بررسی کردند که یک درمان فشرده چهار روزه مبتنی بر مواجهه را دریافت کرده بودند. از شرکت کنندگان پیش از شروع درمان، بلافاصله پس از پایان آن و سه ماه بعد نمونه بزاق گرفته شد تا پژوهشگران الگوهای متیلاسیون دی ان ای را بررسی کنند.

متیلاسیون دی ان ای یکی از ساز و کارهای اپی ژنتیکی بدن است که می تواند بر نحوه فعالیت ژن ها تاثیر بگذارد، بدون آنکه توالی اصلی دی ان ای تغییر کند. پژوهشگران می خواستند بدانند آیا تفاوت در این الگوها می تواند با میزان پاسخ افراد به روان درمانی ارتباط داشته باشد.

نتایج نشان داد ۱۰ ناحیه متفاوت متیلاسیون دی ان ای در ابتدای درمان با پاسخ بعدی افراد به درمان ارتباط داشتند. همچنین تعدادی الگوی پایدار و برخی تغییرات اپی ژنتیکی در طول زمان با نتیجه درمان مرتبط بودند. بعضی از ژن های مرتبط با این نواحی در فرایندهایی مانند انعطاف پذیری عصبی، رشد سیستم عصبی، پاسخ به استرس و عملکرد سیستم ایمنی نقش دارند.

این یافته جذاب است، اما هنوز به این معنا نیست که می توان با یک آزمایش بزاق مشخص کرد روان درمانی برای چه کسی موفق خواهد بود. پژوهشگران نیز تاکید کرده اند که در حال حاضر نشانگر زیستی تایید شده ای برای انتخاب درمان یا پیش بینی قطعی نتیجه روان درمانی در اختلال وسواس فکری عملی وجود ندارد.

اهمیت مطالعه بیشتر در مسیری است که برای آینده باز می کند. اگر یافته های مشابه در پژوهش های بزرگ تر تکرار شوند، ممکن است روزی اطلاعات زیستی در کنار نشانه های بالینی، سابقه بیماری و ویژگی های فردی به انتخاب دقیق تر درمان کمک کنند.

فعلا نمی توان موفقیت روان درمانی وسواس را با یک آزمایش زیستی پیش بینی کرد، اما پژوهش تازه نشان می دهد بدن ممکن است سرنخ هایی درباره تفاوت افراد در پاسخ به درمان در خود داشته باشد.