رنج، آدم ها را مهربان تر نمی کند؛ واکنش ما به آسیب تعیین کننده است

به گزارش گروه روانشناسی رکنا، تجربهٔ آسیب جمعی، همیشه به یک واکنش واحد منتهی نمی شود. یک گروه ممکن است پس از رنج، نسبت به دیگران بسته تر شود؛ گروهی دیگر ممکن است حساسیت بیشتری به درد کسانی خارج از جمع خود پیدا کند. مقاله ای مروری و نظری در Nature Reviews Psychology، برای فهم این تفاوت از چارچوب ارزیابی و مقابله استفاده می کند: مردم آسیب را چگونه معنا می کنند، چه چیزی را در خطر می بینند، چه منابعی برای پاسخ در اختیار دارند و چگونه با وضعیت روبرو می شوند؟ این مقاله بر این نکته تأکید دارد که باورهای مربوط به قربانی شدن جمعی می توانند پیامدهای متفاوتی داشته باشند؛ از همبستگی درون گروه تا همراهی با گروه های دیگر. این یک چارچوب تلفیقی است، نه آزمایشی تازه که بتوان از آن قانون قطعی رفتار همهٔ جوامع استخراج کرد.

تلنگر علمی: رنج، به خودی خود معلم مهربانی نیست.

استاب و وول هارت در مقالهٔ نوع دوستی برخاسته از رنج توضیح داده اند برخی افراد پس از آسیب، به کمک کنندگان فعال تبدیل می شوند. تجربهٔ دریافت مراقبت، مشاهدهٔ الگوهای یاری رسان و امکان کمک کردن، از مسیرهای احتمالی این فرایندند. شواهد مطرح شده ترکیبی از مطالعات و نمونه های موردی است؛ بنابراین نباید آن را وعدهٔ قطعی رشد پس از آسیب دانست.

آنچه در کنار رنج تجربه می شود نیز اهمیت دارد: آیا کسی حضور داشته؟ آیا کمک در دسترس بوده؟ آیا راهی برای کنش مؤثر باقی مانده است؟

از این بحث نباید نتیجه گرفت قربانیان مسئول پیامدهای آسیب اند چون درست فکر نکرده اند. امنیت واقعی، عدالت و دسترسی به منابع را نمی توان با تغییر نگرش جایگزین کرد. هیچکسی هم موظف نیست برای معتبر بودن رنج اش، از آن انسانی قوی تر یا بخشنده تر بیرون بیاید.

یک امکان مهم این است که درد یک گروه دیده شود، بی آنکه برای معتبر کردن آن، درد دیگران انکار شود. به رسمیت شناختن رنج، لزوماً نیازمند مسابقه بر سر این نیست که چه کسی بیشتر آسیب دیده است.

پیوند اجتماعی می تواند از تجربهٔ شنیده شدن و امکان همکاری شکل بگیرد؛ رشد پس از آسیب، اگر رخ دهد، حق انتخاب و امکان است، نه تکلیف.