فیلم افتخار آمیز از هدف قرار دادن اف‑۳۵ آمریکایی توسط ایران / ایران چطور اولین کشوری شد که جنگنده فوق پیشرفته را به زیر کشید !/ ببینید و لذت ببرید

به گزارش رکنا، اف ۳۵ برای فرار از رادارها طراحی شده است. بدنه زاویه دار و پوشش های جاذبه امواج باعث می شوند سطح مقطع راداری این جنگنده به حداقل برسد. اما هر جنگنده یک نقطه ضعف بزرگ دارد: امضای حرارتی.

موتور اف ۳۵ یک ستون حرارتی عظیم ایجاد می کند که حتی در فواصل بالا هم قابل رهگیری است. اینجاست که سامانه پدافندی مجید وارد عمل می شود.

تفاوت بزرگ مجید با رادارهای معمولی

سامانه مجید برخلاف سامانه های راداری، کاملاً پسیو (غیرفعال) عمل می کند. یعنی هیچ سیگنالی از خودش منتشر نمی کند و فقط محیط را می بیند. مجید به حسگرهای الکترواپتیکی و جستجوگر حرارتی مجهز است. به جای دنبال کردن یک نقطه داغ، از هدف یک تصویر حرارتی کامل می سازد.

وقتی هدف شناسایی و قفل شد، موشک «اذراخش» (یا نسل مشابه) شلیک می شود. این موشک کوتاه برد به صورت «شلیک و فراموش کن» (Fire and Forget) عمل می کند. یعنی بعد از شلیک، بدون نیاز به هدایت خارجی، خودش مسیرش را تا لحظه برخورد اصلاح می کند.

حتی بدون برخورد مستقیم، با انفجار فیوز مجاورتی، موشک می تواند به بخش های حساس جنگنده آسیب جدی وارد کند.

استقرار گسترده در مناطق کوهستانی / کمین پدافندی

ایران به صورت گسترده سامانه مجید را در مناطق کوهستانی مستقر کرده و با ایجاد کمین پدافندی، موفق به شکار جنگنده های متعددی از جمله اف ۱۵، اف ۱۶ و اف ۱۷ دشمن شده است.

یک واقعیت مهم / هیچ جنگنده ای واقعاً پنهانکار نیست

این عملیات ثابت کرد که حتی پیشرفته ترین جنگنده های رادارگریز هم نمی توانند از دید سامانه های الکترواپتیک و حرارتی پنهان بمانند. معماری پنهانکاری اف ۳۵ در برابر رادارها مؤثر است، اما در برابر چشمان حرارتی سامانه مجید، کاملاً برهنه است.