رکنا گزارش می دهد
فیلم آخرالزمانی از میانکاله/ دهمین آتشسوزی در یک ماه و حریقی که همزمان از سه نقطه شعلهور شد/ نشانههایی از دخالت انسانی
اجتماعی رکنا، دهمین آتشسوزی در یک ماه اخیر، بار دیگر ذخیرهگاه زیستکره میانکاله را درگیر شعلههای حریق کرد؛ آتشی که همزمان از سه نقطه در منطقه «درازشیوار» آغاز شد و پس از ساعتها تلاش محیطبانان، نیروهای مردمی، آتشنشانی و هلال احمر مهار شد. فعالان محیط زیست با اشاره به تکرار سریالی این حوادث، احتمال عمدی بودن آتشسوزیها و ضرورت ورود دستگاههای انتظامی و قضایی برای شناسایی عوامل آن را مطرح میکنند.
به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا، میانکاله بار دیگر در آتش میسوزد؛ دهمین حریق در یک ماه اخیر، نه یک حادثه تکراری، بلکه نشانهای از بحرانی است که سالهاست گریبان یکی از ارزشمندترین زیستگاههای ایران را گرفته است. در حالی که شعلهها هر بار بخشی از این ذخیرهگاه زیستکره را نابود میکنند، پرسش اصلی همچنان بیپاسخ مانده است؛ چرا پیشگیری و حفاظت از میانکاله، همیشه بعد از وقوع آتشسوزی آغاز میشود؟
دهمین آتشسوزی میانکاله در سه نقطه همزمان؛ گمانهزنیها درباره عمدی بودن حریق قوت گرفت
جمال ابوطالبی، دبیر شبکه تشکلهای حوزه محیط زیست و منابع طبیعی مازندران، در گفتوگو با خبرنگار اجتماعی رکنا درباره دهمین آتشسوزی فصل در میانکاله اظهار کرد:
دهمین آتشسوزی فصل در میانکاله از حوالی ساعت ۸ صبح دوشنبه ۱۲ مرداد ۱۴۰۵ بهطور همزمان در سه نقطه نزدیک به هم در اطراف منطقه معروف به «درازشیوار» واقع در مرکز ذخیرهگاه میانکاله آغاز شد و با وجود وزش باد، به سرعت گسترش یافت.
وی افزود: از ابتدای وقوع آتشسوزی، مدیریت ذخیرهگاه میانکاله از طریق اطلاعرسانی بومیان و جامعه محلی از حادثه مطلع شد و همراه با محیطبانان، نیروهای مردمی دهستان میانکاله، بومیان و دامداران این ذخیرهگاه برای اطفای حریق وارد عمل شدند. همچنین بلافاصله لودر و تراکتورهای مستقر در ذخیرهگاه به محل آتشسوزی اعزام شدند.
ابوطالبی ادامه داد: متأسفانه وزش باد و حجم گسترده آتش به اندازهای بود که مدیریت پناهگاه، رؤسای ادارات حفاظت محیط زیست شهرستانهای بهشهر و گلوگاه و همچنین مدیرکل حفاظت محیط زیست مازندران که در محل حضور داشتند، ناچار شدند از ستاد بحران، جمعیت هلال احمر و مدیریت بندر امیرآباد درخواست کمک کنند. در پی این درخواست، علاوه بر نیروهای آتشنشانی شهرداری بهشهر و بندر امیرآباد، هلال احمر نیز بالگرد اطفای حریق خود را به منطقه اعزام کرد و در عملیات مهار آتش مشارکت داشت.
وی گفت: در جریان عملیات اطفای حریق که مهار کامل آن تا پاسی از شب به طول انجامید، یک دستگاه تراکتور و تنها لودر خریداریشده و مستقر در پناهگاه طعمه حریق شدند و محیطبانانی که برای نجات این تجهیزات تلاش میکردند، به سختی از میان شعلهها جان سالم به در بردند.
دبیر شبکه تشکلهای حوزه محیط زیست و منابع طبیعی مازندران تصریح کرد: خوشبختانه در نهایت با حضور مدیرکل حفاظت محیط زیست مازندران، رؤسای ادارات حفاظت محیط زیست شهرستانهای بهشهر و گلوگاه، مدیریت ذخیرهگاه و تلاش بیوقفه و جانفشانی محیطبانان، نیروهای مردمی دهستان میانکاله، بومیان، دامداران، نیروهای آتشنشانی و جمعیت هلال احمر، آتشسوزی در ساعات پایانی شب مهار شد.
وی با اشاره به شرایط کنونی منطقه گفت: شوربختانه علیرغم کنترل ورود افراد از ناحیه درب و ورودی غربی ذخیرهگاه، خشک شدن تالاب میانکاله که در زمان پرآبی نقش بازدارندهای در برابر ورود افراد متفرقه و خاطی با انواع وسایل نقلیه به منطقه داشت، اکنون امکان ورود بدون کنترل افراد و خودروها و وسایل موتوری را از ناحیه جنوبی ذخیرهگاه در فصل تابستان فراهم کرده و این موضوع مدیریت پناهگاه را با چالش جدی مواجه ساخته است.
ابوطالبی افزود: برخی گمانهزنیها نیز حاکی از آن است که ممکن است برخی افراد ساکن ذخیرهگاه در ایجاد آتشسوزیهای عمدی نقش داشته باشند.
وی تأکید کرد: علاوه بر احتمال عمدی بودن آتشسوزی و وجود عامل انسانی، باید به عوامل مؤثر در گسترش سریع حریق نیز توجه داشت؛ وزش باد در کنار انبوه علفهای خشک از مهمترین دلایل توسعه سریع آتش در منطقه بوده است.
دبیر شبکه تشکلهای حوزه محیط زیست و منابع طبیعی مازندران خاطرنشان کرد: با توجه به وقوع همزمان آتشسوزی در سه نقطه نزدیک به یکدیگر، بهروشنی میتوان گفت آتشسوزیهای سریالی میانکاله دارای منشأ انسانی بوده و عمدی به نظر میرسند. از اینرو ورود جدی نیروهای انتظامی، امنیتی و دستگاه قضایی برای کشف حقیقت و شناسایی و برخورد با متخلفان ضروری است.
وی همچنین گفت: تجهیز ذخیرهگاه میانکاله به سامانههای پایش آنلاین، دائمی و مستمر باید در اولویت اقدامات سازمان حفاظت محیط زیست قرار گیرد تا از تکرار چنین آتشسوزیهایی جلوگیری شود.
ابوطالبی در پایان اظهار کرد: دامداران قانونمدار و باسابقه و همچنین بومیان شریف ساکن ذخیرهگاه میانکاله نیز به شدت خواهان روشن شدن ابعاد این حوادث، شناسایی و مجازات متخلفان و نجات اکوسیستم ارزشمند این ذخیرهگاه از آتشسوزیهای سریالی و فرساینده هستند.
به گزارش خبرنگار رکنا، میانکاله امروز نه قربانی یک آتشسوزی، بلکه قربانی یک چرخه تکراری بیتدبیری، کمبود تجهیزات، ضعف نظارت و واکنشهای دیرهنگام است؛ چرخهای که هر بار پس از خاکستر شدن بخشی از این زیستبوم ارزشمند، مسئولان را به محل حادثه میکشاند، اما پیش از شعلهور شدن آتش، نشانی از حضور مؤثر و پیشگیرانه دیده نمیشود. ادامه این روند به معنای از دست دادن تدریجی یکی از مهمترین ذخیرهگاههای طبیعی ایران است؛ جایی که دیگر نباید منتظر ماند تا آتش زبانه بکشد و بعد به فکر حفاظت افتاد. میانکاله پیش از آنکه به نقطه بیبازگشت برسد، نیازمند اقدام فوری، مسئولیتپذیری و پایان دادن به مدیریت واکنشی است.
پایان خبر / رکنا / کدخبر 1236157
