سقوط در چاه جهنمِ بی‌پناهی؛ وقتی سیاست‌های ناکارآمد، معلولان را به فقر مطلق می‌کشاند

 به گزارش رکنا ، جامعه هدف سازمان‌های حمایتی مانند بهزیستی هر روز بیش از روز پیش در چاه جهنمی نداری و بی‌پناهی فرو می‌روند درست مثل افراد دارای معلولیت که بخشی از این جامعه هدف را تشکیل می‌دهند.  گروهی که شرایط دشوار زندگی‌شان، نسخه‌ای غیرقابل تصور از زندگی در بحران را به تصویر می‌کشد. 

کمک هزینه معیشتی بسیاری از آنها در خرداد ماه قطع شده است آنهم به بهانه فقدان بودجه. مبلغ حق پرستاری هم برخلاف وعده‌ها هنوز افزایش نیافته است آنها می‌گویند حق پرستاری و کمک هزینه لوازم بهداشتی‌شان هم با تاخیر پرداخت می‌شود. در این بین تنها پاسخ سازمان بهزیستی فقدان بودجه است. وضعیتی که هر قدر از پایتخت دورتر می‌شویم بدتر هم می‌شود.

 حقیقت آن است که مساله فقط قطع کمک هزینه معیشتی این گروه در یک ماه خاص نیست، مشکل از تاخیر در افزایش نرخ هزینه حق پرستاری هم فراتر است.ریشه بحران در نادیده انگاشتن گروه‌های تحت حمایت بهزیستی و به‌ویژه افراد دارای معلولیت توسط مسئولان و مدیران کشور است.

پرسش اصلی این است که رویکرد آنها که مسئولیت تدوین و تصویب بودجه را بر عهده دارند نسبت به زندگی جامعه هدف بهزیستی چگونه است که این سازمان همواره از نبود منابع مالی و اعتباری می‌گوید آنهم در شرایطی که زندگی سخت و در تنگنای بسیاری از مددجویان نهادهای حمایتی نه ارثیه اجدادشان بلکه محصول سیاست‌های ناکارآمد ساختار مدیریت کشور و نبود فرصت‌های برابر اجتماعی، اقتصادی و حتی سیاسی است. سیاست‌هایی که فقر را همچون تیربلا به جان جامعه و به‌ویژه شهروندان متعلق به گروه های آسیب‌پذیرتر انداخته است.