بار سنگین تصمیم‌های ناگزیر؛ مدیران بخش خصوصی و اندوه انسانیِ تعدیل نیرو/ تضعیف صنایع، تاب آوری اجتماعی و نظام تولید

به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا، در میانه فشردگی بی‌سابقه اقتصاد ایران، مدیران بخش خصوصی با دشوارترین تصمیم دوران کاری خود روبه‌رو هستند؛ انتخابی ناگزیر میان حفظ بقای بنگاه و از دست دادن بخشی از سرمایه انسانی که ستون پایداری هر سازمان است. تصمیمی اقتصادی که پیامدهای آن فراتر از دفتر شرکت‌ها، بر زندگی خانوادگی، روان جمعی و آینده حرفه‌ای کشور سایه می‌اندازد.

علیرضا شریعت شریعت دبیر کل فدراسیون صنعت آب ایران در همین راستا به خبرنگار اجتماعی رکنا گفت:

در روزهایی که سایه جنگ و استمرار بحران‌های اقتصادی بر ایران سنگینی می‌کند، بنگاه‌های اقتصادی با واقعیتی سخت و بی‌پرده روبه‌رو هستند: محیط کسب‌وکار در تنگنایی کم‌سابقه قرار گرفته است. اختلال در زنجیره‌ها، نااطمینانی‌های مالی، فشارهای هزینه‌ای و افت سرمایه‌گذاری، همه در دل همین وضعیت شکل گرفته‌اند و مسیر بقا را برای بسیاری از کسب‌وکارها دشوار کرده‌اند. در چنین بزنگاهی، هیچ تصمیمی برای مدیران سنگین‌تر از لحظه‌ای نیست که باید میان استمرار فعالیت بنگاه و حفظ نیروی انسانی انتخاب کنند؛ انتخابی که دل هیچ مدیری با آن آرام نیست.

وی افزود:مدیران به خوبی می‌دانند که هر نامی که از فهرست کارکنان کاسته می‌شود، تنها یک عدد در ترازنامه نیست؛ بلکه بخشی از زندگی یک انسان است ، خانه‌ای که با آن درآمد اداره می‌شد، آینده‌ای که بر آن تکیه داشتند، و آرامشی که با از دست دادن شغل متزلزل می‌شود. تعدیل نیرو، زخمی است که از دفتر یک سازمان آغاز می‌شود، اما پژواک آن در جامعه، خانواده‌ها و فضای روانی کشور گسترده می‌شود.

تاکید داشت : از سوی دیگر، بنگاه‌ها خود نیز قربانی این شرایط‌اند. مدیران سال‌ها برای ساختن و تثبیت کسب‌وکارها تلاش کرده‌اند؛ با امید، با سرمایه‌گذاری، با ایجاد اشتغال. اکنون که ناگزیر در برابر انتخاب‌های تلخ قرار می‌گیرند، بار این تصمیم‌ها تنها اقتصادی نیست، بلکه باری انسانی، اخلاقی و اجتماعی است. آنان می‌دانند که سرمایه انسانی شریان زنده ماندن هر بنگاه است؛ و کاهش آن، نه یک اقدام کوتاه‌مدت، بلکه فرسایشی است که اثرات آن در سال‌های آینده آشکار می‌شود.

دبیر کل صنعت آب کشور با بیان اینکه اِشراف به این واقعیت زمانی عمیق‌تر می‌شود که بدانیم نیروی انسانی صرفاً یک مؤلفه سازمانی نیست، بلکه زیرساخت اصلی هر کشور است افزود: تضعیف این زیرساخت، همچون خشکیدن تدریجی منابع حیاتی است؛ روندی که پیامدهای آن دیر یا زود بر تمامی ساختار اقتصادی-اجتماعی نمایان خواهد شد. فرسایش سرمایه انسانی، مهاجرت نیروهای متخصص، کاهش بهره‌وری و افت امید اجتماعی، تبعاتی است که اگر امروز جدی گرفته نشود، فردا قابل جبران نخواهد بود.

ادامه داد:در این میان، برای صنعتی که ماهیت آن با ماندگاری، حفاظت و پایداری گره خورده است، این پیام بیش از جای دیگر معنا پیدا می‌کند. صنعت آب، که رسالت آن پاسداری از حیاتی‌ترین منبع کشور است، در ذات خود یادآور این حقیقت است که شریان‌های پایداری یک سرزمین در سکوت و در لایه‌های زیرین شکل می‌گیرند؛ همان‌گونه که آب بی‌صدا جریان می‌یابد اما حیات یک کشور به آن وابسته است.

وی با گفتن از اینکه به همین قیاس، نیروی انسانی نیز «آبِ جاری» بنگاه‌ها و صنایع است؛ سرمایه‌ای آرام اما حیاتی بیان داشت: اگر این جریان تضعیف شود، دیر یا زود تمامی ارکان تولید، مدیریت و توسعه تحت‌تأثیر قرار خواهد گرفت. همان‌گونه که کمبود آب آثار خود را بی‌وقفه بر حیات اجتماعی و اقتصادی کشور نشان می‌دهد، کاستی در سرمایه انسانی نیز تبعاتی دارد که حتی با بهترین سیاست‌ها به‌سادگی ترمیم نخواهد شد.از همین روست که مدیران بخش خصوصی در اوج ناگزیری بار تصمیم‌های مرتبط با تعدیل نیرو را نه تنها مدیریتی، بلکه انسانی و اخلاقی بر دوش می‌کشند. تصمیمی که به ظاهر اقتصادی است، اما عمق آن به زندگی انسان‌ها، آینده خانواده‌ها و پایداری صنایع این کشور گره خورده است.