سکوت جهان در برابر خون پرستاران؛ ۱۰ عضو کادر درمان ایران در «جنگ» جان باختند

به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا، در حالی که اصول شناخته‌شده حقوق بشردوستانه بین‌المللی تأکید می‌کند مراکز درمانی و کارکنان حوزه سلامت باید در هر شرایطی مصون از حمله باشند، گزارش‌ها از کشته شدن دست‌کم ۱۰ نفر از اعضای جامعه پرستاری در جریان آنچه در ایران «جنگ رمضان» خوانده می‌شود، نگرانی‌های جدی درباره امنیت کادر درمان را برانگیخته است.

رئیس‌کل سازمان نظام پرستاری اعلام کرده است که با وجود شرایط دشوار، خدمات درمانی در مراکز درمانی بدون وقفه ادامه دارد. او با اشاره به فداکاری کادر پرستاری گفت که تاکنون ۱۰ نفر از اعضای این جامعه در جریان درگیری‌ها جان خود را از دست داده‌اند؛ افرادی که به گفته مسئولان حوزه سلامت، در حال ارائه خدمات درمانی به بیماران بوده‌اند.

طبق حقوق بین‌الملل بشردوستانه، به‌ویژه کنوانسیون‌های ژنو، کارکنان پزشکی و پرستاری، بیمارستان‌ها و مراکز درمانی باید از هرگونه حمله مصون بمانند. این قوانین تصریح می‌کند که کادر درمان صرف‌نظر از ملیت یا محل فعالیت، نقش انسانی و غیرنظامی دارند و هدف قرار دادن آنان می‌تواند نقض جدی قواعد جنگ محسوب شود.

کارشناسان حوزه سلامت می‌گویند حمله به پرستاران و پزشکان نه‌تنها جان افراد بی‌دفاع را می‌گیرد، بلکه نظام درمانی یک جامعه را نیز با بحران روبه‌رو می‌کند؛ بحرانی که در نهایت زندگی هزاران بیمار را تهدید خواهد کرد.

در عین حال، بسیاری از ناظران از کم‌رنگ بودن واکنش‌های بین‌المللی نسبت به تلفات کادر درمان در ایران ابراز نگرانی می‌کنند. آنان معتقدند جامعه جهانی، سازمان‌های بین‌المللی و نهادهای مدافع حقوق بشر باید نسبت به امنیت کارکنان سلامت حساس‌تر عمل کنند و درباره هرگونه تهدید علیه آنان موضعی روشن و قاطع اتخاذ کنند.

جامعه پرستاری در سراسر جهان همواره به عنوان یکی از ستون‌های اصلی نظام سلامت شناخته شده است؛ نیروهایی که در سخت‌ترین شرایط، از همه‌گیری‌ها گرفته تا بحران‌های انسانی و جنگ، در کنار بیماران می‌مانند. به همین دلیل، بسیاری از فعالان حوزه سلامت تأکید می‌کنند که حفاظت از جان پرستاران و دیگر کارکنان درمانی، تنها یک مطالبه صنفی نیست، بلکه یک اصل انسانی و جهانی است.

اکنون پرسش مهمی که در افکار عمومی مطرح می‌شود این است که  در شرایطی که قوانین بین‌المللی بر مصونیت کادر درمان تأکید دارد، جامعه جهانی تا چه اندازه آماده است از این اصل دفاع کند و برای جلوگیری از تکرار چنین حوادثی اقدام مؤثر انجام دهد؟