اینجا بزرگترین انفجار زمین و آتش سوزی جهانی رخ داده + فیلم

به گزارش رکنا،حدود ۶۶ میلیون سال پیش، زمین شاهد یکی از ویرانگرترین رویدادهای تاریخ خود بود؛ برخورد سیارکی عظیم که حیات روی سیاره را برای همیشه تغییر داد. این فاجعه جهانی پایان دوران کرتاسه را رقم زد و حدود ۷۵ درصد از گونه‌های زنده را به کام مرگ کشاند. با این حال، برخی موجودات توانستند از این جهنم جهانی عبور کنند و پایه‌گذار حیات امروزی شوند.

در این فیلم مشاهده می کنید مکانی را که بزرگترین انفجار زمین رخ داده است؛ همان طور که گفتیم 66 میلیون سال پیش یک شهاب سنگ به اندازه یک شهر با سرعت 70 هزار کیلومتر بر ساعت به اینجا برخورد کرد که تخمین زده می شود انرژی آزاد شده از این برخورد حدود صد میلیون برابر بمب اتم هیروشیما بوده است به طوری که موجب آتش سوزی جهانی شده بود و از شدت گرد و غبار 2 سال نور خورشید به زمین نمی رسید که نتیجتا باعث انقراض بزرگ دایناسورها و 75 درصد جمعیت شد.

جالب اینجاست که اگر این شهاب سنگ چند دقیقه دیرتر یا زودتر به زمین می رسید امکان برخورد با اقیانوس را داشت و شاید دایناسورها هنوز زنده بودند! اما حالا می دانیم که دهانه چیکشولوب در مکزیک جای زخم این شهاب سنگ بزرگ است که فقط قطر آن  180 کیلومتر است.

روزی که آسمان بر زمین فروریخت

دانشمندان معتقدند سیارکی به قطر حدود ۱۰ کیلومتر با زمین برخورد کرد و دهانه عظیم چیکشلوب را در شبه‌جزیره یوکاتان مکزیک به وجود آورد. شدت این برخورد چنان زیاد بود که سنگ‌های مذاب به جو پرتاب شدند، آتش‌سوزی‌های گسترده شکل گرفت و سونامی‌های عظیم بخش بزرگی از سیاره را درنوردیدند.

در ادامه، حجم عظیمی از گردوغبار و گوگرد وارد جو شد و نور خورشید را برای سال‌ها مسدود کرد. زمین وارد دوره‌ای سرد و تاریک شد که دانشمندان از آن با عنوان «زمستان برخوردی» یاد می‌کنند.

فروپاشی زنجیره حیات

با کاهش شدید نور خورشید، فتوسنتز تقریباً متوقف شد. گیاهان از بین رفتند و به دنبال آن، زنجیره‌های غذایی نیز فروپاشیدند. گیاه‌خواران بزرگ و شکارچیانی که به آن‌ها وابسته بودند، نخستین قربانیان این فاجعه بودند.

چرا غول‌ها محکوم به نابودی بودند؟

جانوران عظیم‌الجثه‌ای مانند تیرانوسوروس رکس، تریسراتوپس، موساسورها و پلسیوسورها نه‌تنها در برابر موج گرمای اولیه آسیب‌پذیر بودند، بلکه برای بقا به منابع غذایی فراوان نیاز داشتند؛ منابعی که دیگر وجود نداشت.

علاوه بر این، بدن بزرگ آن‌ها امکان پنهان شدن در شکاف‌ها، غارها یا لانه‌های زیرزمینی را از بین می‌برد و شانس زنده ماندنشان را به حداقل می‌رساند.

قهرمانان کوچک عصر انقراض

در مقابل، جانوران کوچک شانس بیشتری برای بقا داشتند. پستانداران اولیه، مارمولک‌ها و برخی خزندگان کوچک می‌توانستند در لانه‌های زیرزمینی پناه بگیرند، مدت طولانی‌تری بدون غذا دوام بیاورند و از شرایط سخت جان سالم به در ببرند.

بسیاری از پژوهشگران امروزه زندگی زیرزمینی را یکی از مهم‌ترین عوامل نجات بازماندگان این فاجعه می‌دانند.

آب؛ پناهگاهی در دل فاجعه

رودخانه‌ها، دریاچه‌ها و محیط‌های آبی تا حدی از موجودات در برابر گرمای شدید و آتش‌سوزی‌های گسترده محافظت کردند. برخی لاک‌پشت‌ها، ماهی‌ها و جانوران آب شیرین توانستند در این پناهگاه‌های طبیعی زنده بمانند؛ هرچند فروپاشی زنجیره غذایی دیر یا زود به اکوسیستم‌های آبی نیز رسید.

پرندگان؛ تنها بازماندگان دایناسورها

شاید شگفت‌انگیزترین بازماندگان این رویداد، نیاکان پرندگان امروزی بودند. این دایناسورهای کوچک پرنده به دلیل جثه کم، توانایی پرواز و سازگاری بالا توانستند از مناطق آسیب‌دیده فرار کنند و زیستگاه‌های جدیدی بیابند.

رشد سریع جوجه‌ها و نیاز کمتر به مراقبت طولانی‌مدت نیز از دیگر مزیت‌های آن‌ها در دوران کمبود شدید غذا بود.

رژیم غذایی؛ برگ برنده بازماندگان

همه چیز به اندازه بدن ختم نمی‌شد. نوع تغذیه نیز نقشی حیاتی داشت. موجوداتی که تنها به گیاهان وابسته بودند، با نابودی پوشش گیاهی به سرعت از میان رفتند.

اما گونه‌هایی که رژیم غذایی متنوع داشتند، شانس بیشتری برای سازگاری با شرایط جدید پیدا کردند. حشره‌خواران، دانه‌خواران و جانورانی که از بقایای آلی تغذیه می‌کردند، بهتر توانستند این بحران را پشت سر بگذارند.

دتریتوس؛ غذایی که جان بسیاری را نجات داد

پس از مرگ گسترده گیاهان و جانوران، حجم عظیمی از مواد آلی تجزیه‌شده یا «دتریتوس» در محیط انباشته شد. برخی اسفنج‌های دریایی، نرم‌تنان و کوسه‌های اولیه توانستند از این منبع غذایی استفاده کنند و به حیات خود ادامه دهند.

انعطاف‌پذیری؛ رمز واقعی بقا

مطالعات نشان می‌دهد گونه‌هایی که رفتار انعطاف‌پذیرتر و رژیم غذایی متنوع‌تری داشتند، بهتر از دیگران با شرایط جدید کنار آمدند. این ویژگی هنوز هم در طبیعت اهمیت دارد و حیواناتی مانند کلاغ‌ها و راکون‌ها نمونه‌های امروزی آن هستند.

معمای بازماندگان غول‌پیکر

اگرچه تصور می‌شود جانوران بزرگ شانس کمی برای بقا داشتند، کشف فسیل کروکودیلی ۳۰۰ کیلوگرمی در آرژانتین نشان داده که استثناهایی نیز وجود داشته است. این یافته احتمال تفاوت شدت اثرات برخورد در نیمکره جنوبی و شمالی را مطرح کرده و همچنان موضوع تحقیق دانشمندان است.

آیا قارچ‌ها راه را برای پستانداران باز کردند؟

یکی از فرضیه‌های جدید می‌گوید پس از انقراض بزرگ، رشد گسترده قارچ‌ها در محیط رخ داده است. اگر این نظریه درست باشد، پستانداران به دلیل مقاومت بیشتر در برابر عفونت‌های قارچی نسبت به خزندگان برتری پیدا کرده‌اند.

آغاز عصر پستانداران

بازماندگان این فاجعه تاریخی نه‌تنها از انقراض گریختند، بلکه آینده حیات روی زمین را شکل دادند. با حذف دایناسورها، فرصت برای گسترش پستانداران فراهم شد؛ مسیری که در نهایت میلیون‌ها سال بعد به ظهور انسان انجامید.

داستان بقای این موجودات نشان می‌دهد که در سخت‌ترین بحران‌های تاریخ زمین، همیشه قوی‌ترین‌ها زنده نمی‌مانند؛ بلکه سازگارترین‌ها شانس بیشتری برای ادامه حیات دارند.