2 مرداد سالروز درگذشت احمد شاملو شاعر نوپرداز ایرانی / آشنایی با زوایای زندگی شاملو در سنین نوجوانی و جوانی

به گزارش رکنا، احمد شاملو در سال ۱۳۰۴ در تهران زاده شد. مادرش از خانواده‌ای قفقازی و پدرش افسر ارتش بود و به سبب مأموریت‌های پدر، خانواده پیوسته در شهرهای گوناگون زندگی می‌کرد.

بخشی از نوشته احساسی او را در ادامه می خوانید؛ «به شدت تنهایی کشیده‌ام. در عوالم پنج و شش و هفت و ده سالگی، وقتی هم‌زبانی، هم‌سخنی، همدلی، همراهی، هم‌ذائقه‌ای گیر نمی‌آوریم، ناچار می‌شویم با خودمان حرف بزنیم؛ یعنی اولین قدم‌ها را به طرف جنون برمی‌داریم.»

شاملو آن‌چنان شیفتهٔ زبان آلمانی بود که از کلاس سوم دبستان به کلاس اول دبیرستان صنعتی تهران رفت تا بتواند نزد آموزگاران آلمانی درس بخواند، اما سرانجام دبیرستان را ناتمام رها کرد؛ او در این باره گفته بود: «از اسم مدرسه و مدرسه رفتن بیزارم. نمی‌دانم مدرسه به چه درد می‌خورد.» 

احمد شاملو ۱۸ ساله بود که گرایشش به مخالفت با نفوذ روس و انگلیس، او را مدتی به هواداری از آلمان کشاند و در جریان اشغال ایران به دست نیروهای متفقین بازداشت و مدتی زندانی شد. 

این شاعر بی تکرار ۲۲ ساله بود که نخستین جُنگ شعر و مقاله‌اش، «آهنگ‌های فراموش‌شده»، منتشر شد که آن را به همسر نخستش پیشکش کرده بود. بعدها نوشت: «قطعه‌های آن کتاب، نوشته‌هایی هستند که در حقیقت می‌بایستی سوزانده شده باشند.»

۲۵ ساله بود که شعر «تا شکوفهٔ سرخ یک پیراهن» را سرود و برای نخستین بار در شعر خود از وزن عروضی فاصله گرفت و آن را «شعر سفید» نامید:

«سنگ می‌کشم بر دوش، سنگِ الفاظ

سنگِ قوافی را…

من کار می‌کنم

کار

و از سنگِ الفاظ

برمی‌افرازم

استوار

دیوار»