فیلم/رویا بهشتی، دوست صمیمی و المپیادی «پروفسور مریم میرزاخانی»: مریم ریاضی 16 گرفت، گفت این پایان کار من است

دوست صمیمی مریم میرزاخانی از یک خاطره عجیب پرده برداشت! / نمره ریاضی 16 و تصمیمی غیرمنتظره!

مریم میرزاخانی، نابغه ای بی نظیر در دنیای ریاضیات، با دستاوردهای درخشانش توانست نام خود را نه تنها در ایران بلکه در سراسر جهان ماندگار کند. او که در دانشگاه استنفورد به عنوان استاد مشغول تدریس بود، در سال 2014 موفق شد جایزه پرافتخار مدال فیلدز، که بالاترین نشان در عرصه ریاضیات به شمار می رود، را به دست آورد. میرزاخانی به عنوان اولین زن و ایرانی برنده این افتخار، تاریخ ساز شد.

موفقیت هایی که از المپیادهای جهانی آغاز شد

در دوران تحصیل در دبیرستان فرزانگان تهران، مریم توانست در سال های 1994 و 1995 مدال طلای المپیاد جهانی ریاضی را از کشورهای هنگ کنگ و کانادا کسب کند. دستاوردهای او در این رقابت ها به حدی خیره کننده بود که توانست به عنوان اولین دانش آموز ایرانی، نمره کامل را به دست آورد. آمار شگفت انگیزی که نام مریم را به عنوان اولین دانش آموز ایرانی دارای دو مدال طلا ثبت کرد. او پس از این موفقیت ها، در رشته ریاضی ادامه تحصیل داد و در سال 1999 مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه شریف گرفت. سپس در سال 2004، دکترای خود را از دانشگاه هاروارد زیر نظر یکی از برجسته ترین ریاضی دانان دنیا، کورتیس مک مولن، دریافت کرد.

مریم به عنوان یکی از «ده ذهن جوان برتر» در سال 2005 از سوی نشریه مشهور پاپیولار ساینس شناخته شد و به عنوان ذهن برجسته ریاضیات مورد تجلیل قرار گرفت.

اعترافی تکان دهنده از دوران دانش آموزی / تصمیم عجیب مریم: دیگر تلاش نخواهم کرد!

رویا بهشتی، دوست نزدیک و همراه همیشگی مریم میرزاخانی، خاطره ای باورنکردنی از دوران راهنمایی این نابغه ریاضی را بازگو می کند. او می گوید: «من و مریم از دوران راهنمایی با هم دوست شدیم و ارتباطمان خیلی سریع به یک دوستی عمیق تبدیل شد. ما سال ها یک میز مشترک داشتیم و خاطرات بی شماری را با یکدیگر به اشتراک گذاشته ایم. اما اتفاقی در کلاس ریاضی، حال و هوای مریم را به شدت تحت تأثیر قرار داد.»

بهشتی توضیح می دهد: «وقتی برگه امتحان ریاضی را گرفتیم، نمره مریم فقط 16 بود. او شدیداً ناراحت بود و ناامیدی در چهره اش موج می زد. مریم همان روز به من گفت: دیگر تلاش نمی کنم که بهتر شوم؛ این پایان کار من است. لحظه ای شوکه کننده و ناراحت کننده بود!»

تحولی فوق العاده پس از یک شکست

اما سرنوشت برای مریم میرزاخانی چیز دیگری رقم زده بود. بهشتی ادامه می دهد: «وقتی به کلاس هفتم رفتیم، همه چیز تغییر کرد. مریم با یک اراده خارق العاده شروع به پیشرفت کرد و خیلی سریع از همه ما جلوتر رفت. انگار تصمیم آن روز فقط یک تلنگر بود برای تبدیل شدن به نابغه ای که جهان ریاضیات تا همیشه مدیونش خواهد بود.»

ای خاطره نه فقط نشان از نبوغ مریم، بلکه درس بزرگی برای همه ما است: گاهی روزهای سخت می توانند زمینه ساز پرش های بزرگ باشند، اگر فقط تصمیم بگیریم دوباره شروع کنیم.