کمبود خون؛ مانعی جدی در مسیر درمان بیماران سرطانی
دبیر کارگروه ملی پیشگیری و کنترل سرطان وزارت بهداشت با تأکید بر نقش حیاتی خون و فرآوردههای خونی در درمان سرطان گفت: شیوع بالای این بیماری و عوارض ناشی از درمانهایی مانند شیمیدرمانی و جراحی، نیاز بیماران سرطانی به خون را بهطور قابل توجهی افزایش داده است.
به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا، دبیر کارگروه ملی پیشگیری و کنترل سرطان وزارت بهداشت با اشاره به اینکه سرطان پس از بیماریهای قلبیـعروقی دومین عامل مرگومیر محسوب میشود، اظهار کرد: شیوع بالای این بیماری موجب شده بیماران سرطانی در مراحل مختلف تشخیص و درمان، نیاز گستردهای به خون و فرآوردههای خونی داشته باشند.
دکتر علی مطلق با بیان اینکه سرطان از جمله بیماریهای نسبتاً شایع است، گفت: همین فراوانی باعث شده نیازهای درمانی و حمایتی بیماران مبتلا، بهویژه در حوزه تأمین خون و فرآوردههای خونی، اهمیت ویژهای پیدا کند.
وی با اشاره به روشهای متنوع درمان سرطان افزود: این بیماران تحت درمانهایی نظیر جراحی، شیمیدرمانی، درمانهای سیستمیک، پرتودرمانی و هورموندرمانی قرار میگیرند که هر یک میتواند بهصورت مستقیم یا غیرمستقیم موجب بروز اختلالات خونی و افزایش نیاز به تزریق خون شود.
مطلق ادامه داد: بیماران سرطانی که نیازمند جراحی هستند، همانند سایر بیماران جراحی، ممکن است در حین یا پس از عمل به خون و فرآوردههای خونی احتیاج پیدا کنند، اما این تنها عامل نیاز آنها به خون نیست.
دبیر کارگروه ملی پیشگیری و کنترل سرطان با تأکید بر ماهیت مزمن بیماری سرطان گفت: این بیماری میتواند تأثیرات قابل توجهی بر بدن داشته باشد، از جمله ایجاد اختلالات تغذیهای و مشکلات جذب مواد مغذی که در نهایت ممکن است به کمخونی منجر شود.
او افزود: در برخی موارد، خود بیماری سرطان میتواند مغز استخوان را درگیر کرده و فرآیند تولید گلبولهای قرمز، سفید و پلاکتها را تحت تأثیر قرار دهد.
وی همچنین خاطرنشان کرد: درمانهایی مانند شیمیدرمانی و سایر درمانهای سیستمیک میتوانند به دلایل مختلف موجب اختلال در ساخت سلولهای خونی شوند. پرتودرمانی نیز، بهویژه در نواحیای مانند لگن، ممکن است اثرات منفی بر تولید گلبولهای سفید و قرمز داشته باشد.
دبیر کارگروه سرطان تصریح کرد: به همین دلایل، هم خود بیماری سرطان و هم درمانهای آن میتوانند باعث کاهش شاخصهای خونی و افزایش نیاز بیماران به فرآوردههای خونی شوند.
مطلق درباره نوع فرآوردههای مورد نیاز این بیماران گفت: علاوه بر گلبول قرمز، بیماران مبتلا به سرطان بیش از همه به پلاکت نیاز دارند و در برخی موارد نیز استفاده از پلاسمای تازه منجمد ضروری میشود، هرچند میزان نیاز به پلاسما کمتر است.
وی با تأکید بر اهمیت تأمین بهموقع خون اظهار کرد: کمبود خون میتواند موجب تأخیر یا اختلال در انجام جراحیهای ضروری شود و حتی درمانهای سیستمیک مانند شیمیدرمانی را با مشکل مواجه کرده یا اثربخشی آنها را کاهش دهد.
او با اشاره به تأثیر مستقیم وضعیت خونی بر کیفیت زندگی بیماران افزود: طبیعی یا نزدیک به طبیعی بودن شاخصهای خونی در بیماران تحت شیمیدرمانی یا رادیوتراپی اهمیت بالایی دارد؛ بهگونهای که در برخی موارد بدون اصلاح این شاخصها، امکان ادامه درمان وجود ندارد یا پاسخ درمانی کاهش مییابد.
مطلق ادامه داد: کاهش گلبولهای قرمز میتواند منجر به خستگی و ضعف شدید شود، کاهش گلبولهای سفید خطر عفونت و بستری شدن را افزایش میدهد و کمبود پلاکت نیز احتمال بروز خونریزیهای خطرناک را بالا میبرد.
وی با تأکید بر نقش حیاتی اهدای خون گفت: اهدای خون برای بیماران مبتلا به سرطان اهمیت بسیار زیادی دارد؛ چه برای انجام بهموقع جراحیها، چه برای افزایش اثربخشی درمانهایی مانند شیمیدرمانی و رادیوتراپی، و چه برای افزایش طول عمر و بهبود کیفیت زندگی این بیماران.
دبیر کارگروه ملی پیشگیری و کنترل سرطان وزارت بهداشت در پایان و همزمان با روز جهانی سرطان از مردم خواست به این موضوع توجه ویژهای داشته باشند و اظهار کرد: احتمال ابتلا به سرطان در طول زندگی هر فرد حدود ۱۵ تا ۲۰ درصد است؛ آماری قابل توجه که نشان میدهد ممکن است هر یک از ما یا اعضای خانوادهمان در طول زندگی با این بیماری مواجه شویم. در یک خانواده پنجنفره، احتمال ابتلای دستکم یک نفر به سرطان وجود دارد.
بنابر اعلام وزارت بهداشت، مطلق افزود: بر همین اساس، اهدای خون اقدامی ساده برای اهداکننده، اما بسیار حیاتی برای حفظ جان و ارتقای کیفیت زندگی بیماران مبتلا به سرطان و حتی عزیزان خودمان است.
ارسال نظر