این یک بوکس تاریخی است. لحظه ای شگرف برای ورزش زنان ایران. در روزگاری که زنان ایرانی قهرمان فوتسال آسیا می شوند و بسکتبال و والیبال و فوتبال کشورشان دیگر فقط به واسطه مردانش شناخته نمی شود، پوشیدن دستکش های بزرگ بوکس برای یک زن از ایران، می تواند شیرین تر حادثه تاریخ باشد. صدف مثل مرواریدی در دل دریا روی رینگ حرکت می کند و به رقیب فرانسوی حمله می کند. مشت ها یکی از پس دیگری به صورت آن شووین می نشیند و بوکسور اهل فرانسه که از ضربات بی پایان حریف باغیرتش گیج شده، دائما خودش را به آغوش او می اندازد.

بی فایده است. خادم یک بوکسور آماتور نیست. حتی اگر کلاه بر سر مشت هایش را حواله زنی کند که مقابلش ایستاده و نمی تواند مقاومت کند. بوکسور زن ایرانی، رقص پاهای خوبی ندارد اما این دلیل نمی شود وقتی سرود ملی کشورش را پیش از آغاز نخستین رقابت رسمی زندگی اش می شنوند، روخوانی نکند. صدف مشت ها را یکی پس از دیگری رها می کند، او نمی خواهد بازنده باشد. یک عمر جنگیده و حالا ایستاده در جایگاهی که ارزش از جان مایه گذاشتن دارد.

مسابقه به پایان می رسد. هیئت ژوری رای‌شان را اعلام می کنند. مگر می شود ایرانی باشی و با صدف گریه نکنی. اوضاع وقتی احساسی تر می شود که زن هم باشی. حالا تمام دنیا به تو نگاه می کند. همه رسانه ها از تو می نویسند و همه جهان از تو حرف می زنند. از همه محدودیت هایی که گذر کردی و همه سختی هایی که محتمل شده ای. حتی اگر چند ضربه جانانه هم خورده باشی، در مقابل نفس گیرترین لحظات عمرت چیزی از جانت کم نشده و حالا ارزشمندترین بوسه عمرت را بر جامی می زنی که به تو تقدیم شده است.

صدف خادم یک گام بزرگ است برای اعتبار بخشیدن به ورزشی که در ایران برای زنان رسمی نیست. او تاریخ سازی کرد و حالا منتظر است تا تاثیر تاریخ سازی اش را در ایران ببیند.برای ورود به کانال تلگرام ما کلیک کنید.

منبع خبرفوری

 

آیا این خبر مفید بود؟