وقتی در کودکی واکسن آنفلوآنزا تزریق می کردید، در واقع سیستم ایمنی خود را شرطی می کردید تا جهش سالانه ی این ویروس را شکست دهد. اما مشکل واکسیناسیون علیه سرطان این است که معمولا سیستم ایمنی ما نمی خواهد علیه سلول های جهش یافته ی خود مقاومت کند. درمان های دارویی موجود بخشی از سیستم ایمنی را مختل می کنند؛ آن بخشی که باعث می شود نتواند فرق بین سلول های سالم را از سلول های دشمن تشخیص دهد. 

در این درمان جدید اصلا نیازی نیست این بخش غیر فعال شود، بلکه می توان آن ها را به گونه ای شرطی کرد که سلول های سرطانی را ـ به رغم ظاهر بی ضررشان ـ شکار کند. تنها مبحث موجود، هویت بخشی به این واکسن برای سلول های هر بیمار به طور جداگانه و شخصی است.بنا بر این گزارش، در آزمایش های اولیه، نوزده بیمار که مبتلا به سرطان پوست بودند، توسط واکسنی که از پروتئین های جهش یافته ی خودشان ساخته شده بود درمان شدند.

در این شیوه درمان، سیستم ایمنی شان با موفقیت تومورها و سلول های سرطانی شان را شکار کرد؛ اما باید گفت نوزده بیمار کافی نیست و پیش از اینکه خوشبین شویم، باید آزمایش های بسیاری انجام شود.اما ناگفته نماند وقتی به این میزان از موفقیت دست یافته ایم، بنابراین، می توان به پیشرفت این درمان امیدوار بود. هرچه تعداد این موفقیت ها بیشتر باشد، بیشتر می توان روی تولید انبوه و موثر و ارزان این گونه واکسن ها حساب باز کرد. ما هم مثل شما لحظه شماری می کنیم.

بیمار و دکتر هر دو می دانند که سرطان یک بیماری نیست و درمانی تک برای همه گروه های مبتلا وجود ندارد. برگشت پذیری سرطان به گونه ای است که احتمال دست اندازی به واکسیناسیون برای درمان آن آنقدرها مناسب نیست. اما به هر حال این روش ـ که همه با نحوه ی آن از کودکی آشنا بوده ایم ـ میتواند عضو جدید خانواده ی درمان سرطان باشد. برای ورود به کانال تلگرام ما کلیک کنید.

آیا این خبر مفید بود؟