دردی فراتر از PMS؛ نبرد خاموش با اختلال دیسفوریک پیش‌ از قاعدگی

به گزارش گروه ترجمه رکنا به نقل از گاردین، اختلال دیسفوریک، اختلالی کمتر شناخته‌شده که می‌تواند از افسردگی عمیق تا افکار خودکشی پیش برود و نیازمند توجه و حمایت جدی‌تر نظام سلامت است.

شما تقریباً همه کارهای درست را برای مقابله با اختلال دیسفوریک پیش‌ازقاعدگی انجام داده‌اید، اما شاید اکنون زمان آن رسیده باشد که از دیگران کمک بیشتری بخواهید.

من ۳۲ ساله هستم و اخیراً به اختلال دیسفوریک پیش‌ازقاعدگی (PMDD) مبتلا تشخیص داده شده‌ام، اگرچه گمان می‌کنم حدود پنج سال است که به آن دچارم. این اختلال تقریباً همه جنبه‌های زندگی‌ام را به‌شدت تحت تأثیر قرار داده است.

هر ماه به مدت حدود ۱۰ روز، تحریک‌پذیر و کم‌حوصله می‌شوم و دچار مه‌گرفتگی شدید ذهنی می‌شوم. در بدترین حالت، افسرده هستم، بی‌اختیار گریه می‌کنم و افکار خودکشی به سراغم می‌آید. من به‌صورت هفتگی در جلسات درمانی شرکت می‌کنم، انواع مکمل‌ها را مصرف می‌کنم و سبک زندگی سالمی دارم؛ ورزش می‌کنم، مصرف الکل را به حداقل رسانده‌ام و تغذیه سالمی دارم. با این حال، در فاز لوتئال پس از تخمک‌گذاری، حفظ این عادت‌ها تقریباً غیرممکن می‌شود و احساس می‌کنم کاملاً در بن‌بست گرفتار شده‌ام.

وقتی در فاز لوتئال نیستم، عاشق زندگی‌ام. اما ناگهان همه‌چیز فرو می‌ریزد: می‌خواهم شغلم را رها کنم، از شریک عاطفی‌ام جدا شوم و دوستانم را نادیده بگیرم. برایم بسیار دشوار است که این تجربه را با دیگران در میان بگذارم یا درخواست کمک کنم، زیرا این بیماری به‌طور مزمن ناشناخته و کم‌پژوهش‌شده است. گاهی حتی خودم را قانع می‌کنم که شاید اصلاً واقعی نباشد. هرچه می‌گذرد، بیشتر احساس می‌کنم که برای شریک زندگی‌ام بار اضافی هستم، زیرا او تقریباً تنها کسی است که می‌توانم کاملاً خودم باشم.

در بهترین حالتم، حتی فراموش می‌کنم که چنین بیماری‌ای دارم. اما به محض شروع قاعدگی، انگار مغزم عوض شده است؛ من به‌کلی زن دیگری می‌شوم. و سپس شمارش معکوس تا فاز لوتئال بعدی آغاز می‌شود. چگونه می‌توانم ۲۰ سال آینده را با این وضعیت زندگی کنم؟

این واقعاً بار سنگینی است. حق با شماست که PMDD به‌طور مزمن کم‌پژوهش‌شده است؛ همانند بسیاری از مسائل مربوط به سلامت زنان. این وضعیت مدت‌ها وجود داشته، اما تنها در سال‌های اخیر به‌عنوان یک اختلال طبقه‌بندی شده است.

من مشکل شما را با دکتر سوفی بهرمن، روان‌پزشکی که اخیراً یک کلینیک سلامت یائسگی و چرخه قاعدگی در سیستم خدمات درمانی ملی بریتانیا (NHS) در آکسفورد راه‌اندازی کرده، در میان گذاشتم. کتاب او با عنوان «یائسگی، چرخه‌های قاعدگی و سلامت روان» اواخر امسال منتشر خواهد شد. او به من گفت که تخمین زده می‌شود بین ۱ تا ۳ درصد زنان به PMDD مبتلا باشند و این اختلال می‌تواند در هر مقطعی از زندگی قاعدگی زنان رخ دهد. PMDD یک اختلال روانی است که باعث بروز علائم شدید روان‌شناختی (و گاه جسمی) در فاز لوتئال چرخه قاعدگی می‌شود.

برداشت شما مبنی بر این‌که پس از پایان قاعدگی انگار مغزتان عوض شده، در واقع بسیار دقیق است. در PMDD، مشکل این نیست که تعادل هورمونی بدن غیرطبیعی باشد، بلکه واکنش مغز به هورمون‌هاست؛ به‌ویژه واکنش به کاهش سطح پروژسترون پیش از قاعدگی. نتیجه این است که افراد مبتلا دچار تحریک‌پذیری، اضطراب، افسردگی و رفتارهای تکانشی می‌شوند.

بهرمن گفت: شما در حال حاضر کارهای زیادی انجام می‌دهید که می‌تواند کمک‌کننده باشد. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد رژیم غذایی سالم و کامل و ورزش می‌توانند بسیار مفید باشند، هرچند حفظ آن‌ها همیشه آسان نیست. مکمل‌ها نیز می‌توانند کمک کنند. با این حال، توصیه کردن موارد مشخص یا پیشنهاد اقدامات جراحی یا دارویی دیگر بدون بررسی پزشکی مسئولانه نیست. اگر علائم بهبود نیافت، به فردی که این تشخیص را برای شما مطرح کرده مراجعه کنید و بپرسید گام بعدی چه می‌تواند باشد. درمان شناختی-رفتاری نیز می‌تواند مفید واقع شود. بهرمن همچنین بر اهمیت حمایت همتایان تأکید کرد و پیشنهاد داد برای اطلاعات بیشتر به وب‌سایت iapmd.org مراجعه کنید.

«خبر خوب» این است که شما تشخیص قطعی دارید. از آنجا که PMDD نام‌گذاری نسبتاً جدیدی دارد، بسیاری از زنان مجبورند پیش از مراجعه به پزشک، خودشان اطلاعات لازم را جمع‌آوری کنند.

خوشحالم که شریک زندگی حمایتگری دارید، اما با ملایمت از شما می‌خواهم وضعیت خود را با چند نفر دیگر از افراد مورد اعتماد نیز در میان بگذارید؛ زیرا این بیماری واقعی است. آموزش دادن به دیگران خسته‌کننده است، اما گاهی این مسئولیت بر عهده خود ما می‌افتد. در این صورت آن‌ها می‌توانند از شما حمایت کنند؛ چرا که شما شایسته دریافت حمایت هستید.