غم پیشاپیش چیست؟ / چرا پیش از وقوع یک فقدان، دچار سوگواری می شویم؟
رکنا: گاهی هنوز کسی را از دست نداده ایم، اما دلتنگی و اندوه از راه رسیده است. پزشکی به خانواده می گوید بیماری عزیزشان درمان قطعی ندارد؛ فردی که همسرش در مراحل پیشرفته بیماری قرار دارد، آینده را تصور می کند و از همین حالا می گرید. حتی خود بیمار ممکن است برای توانایی ها، برنامه ها و فرصت هایی که احتمال دارد از دست بدهد سوگواری کند. این تجربه را غم پیشاپیش یا سوگ پیش از فقدان می نامند.
به گزارش گروه روانشناسی رکنا، غم پیشاپیش واکنش عاطفی به فقدانی است که انتظار می رود در آینده رخ دهد. این مفهوم بیشتر در موقعیت هایی مطرح می شود که مرگ یا جدایی احتمالی قابل پیش بینی است، اما می تواند درباره از دست رفتن سلامت، استقلال، نقش های خانوادگی یا آینده مورد انتظار نیز به کار رود.
آیا سوگواری می تواند پیش از فقدان آغاز شود؟
ذهن انسان توانایی تصور آینده را دارد و همین توانایی گاهی باعث می شود پیش از وقوع یک اتفاق، پیامدهای آن را تجربه کنیم. وقتی پزشک از بیماری پیش رونده خبر می دهد، خانواده ممکن است به تدریج با احتمال نبودن عزیزش روبه رو شود. هر تغییر در وضعیت بیمار، می تواند یادآور آینده ای باشد که از آن می ترسند.
غم پیشاپیش ممکن است با اندوه، اضطراب، خشم، احساس درماندگی، نگرانی درباره آینده و حتی احساس گناه همراه باشد. برخی افراد در این دوره به خاطرات گذشته پناه می برند؛ بعضی دیگر می کوشند کارهای ناتمام را انجام دهند یا درباره موضوعاتی صحبت کنند که پیش از این به تعویق انداخته بودند.
آیا غم پیشاپیش باعث می شود بعدا کمتر سوگواری کنیم؟
این تصور رایجی است که اگر فرد پیش از مرگ عزیزش به اندازه کافی گریه کند و خود را آماده سازد، پس از فقدان درد کمتری خواهد داشت. اما شواهد علمی چنین رابطه ساده ای را تایید نمی کنند. تجربه اندوه پیش از فقدان تضمین نمی کند که سوگ پس از مرگ آسان تر یا کوتاه تر باشد. مرگ واقعی می تواند با وجود ماه ها آمادگی، شوک و اندوه تازه ای ایجاد کند.
همچنین همه افراد غم پیشاپیش را تجربه نمی کنند. برخی خانواده ها درگیر مراقبت روزانه اند و فرصت یا توان پرداختن به آینده را ندارند. بعضی افراد نیز تا زمانی که فقدان رخ نداده، نمی توانند آن را از نظر عاطفی تصور کنند. هیچ یک از این واکنش ها به تنهایی نشانه کمبود عشق یا بی تفاوتی نیست.
چگونه می توان با این اندوه کنار آمد؟
یکی از راههای مهم، اجازه دادن به احساسات متناقض است. ممکن است فرد هم زمان از بودن کنار عزیزش خوشحال باشد و از آینده بترسد. ممکن است از مراقبت خسته شود و بلافاصله بابت خستگی اش احساس گناه کند. این احساسات متناقض لزوما نشانه ضعف یا بی مهری نیستند بلکه بخشی از فشار روانی یک موقعیت دشوارند.
گفتگو درباره خواسته های بیمار، ثبت خاطرات، انجام فعالیت های مشترک و تقسیم مسئولیت مراقبت می تواند کمک کننده باشد. اگر فرد بیمار توان گفت وگو دارد، صحبت درباره نگرانی ها و ترجیحات آینده ممکن است احساس کنترل و نزدیکی بیشتری ایجاد کند. البته این گفتگوها باید با توجه به آمادگی و خواست او انجام شوند.
خانواده ها نیز نباید مراقبت از خود را به تعویق بیندازند. خواب، استراحت، ارتباط با دوستان و دریافت حمایت اجتماعی برای کسانی که از بیمار مراقبت می کنند اهمیت دارد. مشاوره سوگ یا روان درمانی نیز می تواند به مدیریت اضطراب و احساس گناه کمک کند.
چه زمانی باید به متخصص مراجعه کرد؟
اگر نگرانی و اندوه به حدی شدید است که فرد نمی تواند بخوابد، کار کند یا از بیمار مراقبت کند، دریافت کمک تخصصی اهمیت دارد. همچنین اگر علائم افسردگی، ناامیدی شدید یا افکار آسیب به خود پدیدار شوند، باید ارزیابی حرفه ای انجام شود.
غم پیشاپیش به این معنا نیست که فرد پیش از موعد عزیزش را از دست داده است بلکه نشان می دهد ذهن او با احتمال یک فقدان روبه رو شده است. شاید مهم ترین نکته این باشد که در کنار ترس از آینده، هنوز می توان برای رابطه اکنون جا باز کرد؛ برای گفت وگو، لمس دست ها، خاطره ساختن و بودن در لحظه هایی که هنوز در اختیار ما هستند.
-
خرابکاری پارتنر ارسلان قاسمی روی ماشین همسر آینده اش + فیلم
ارسال نظر