این ۳ اشتباه، دعوای ساده زن و شوهری را به بحران تبدیل می کند!

به گزارش گروه روانشناسی رکنا، در برخی روابط، اختلاف به سرعت از مسئله اصلی فاصله می گیرد. گفت وگو درباره هزینه های خانه به فهرستی از اشتباهات سال های گذشته تبدیل می شود. اعتراض به یک رفتار با جمله هایی درباره شخصیت طرف مقابل ادامه پیدا می کند و هر دو نفر بیشتر از آنکه برای حل مشکل تلاش کنند، به دنبال اثبات حقانیت خود می روند.

در این وضعیت، جمله هایی مانند تو همیشه همین طور هستی یا تو هیچ وقت من را نمی فهمی، امکان گفت وگو را محدود می کنند. طرف مقابل به جای شنیدن نیاز یا ناراحتی مطرح شده، احساس می کند باید از شخصیت خود دفاع کند.

اختلاف در رابطه اجتناب ناپذیر است. دو انسان با تجربه ها، اولویت ها و نیازهای متفاوت نمی توانند همیشه نظر یکسانی داشته باشند. مسئله این نیست که زوج ها هرگز دعوا نکنند؛ مسئله این است که هنگام اختلاف، چه رفتاری با یکدیگر دارند.

گزارش تازه چه می گوید؟

واشنگتن پست در گزارشی  با اشاره به نظر متخصصان روابط، بر اهمیت نگاه تیمی در مدیریت تعارض تاکید کرد. در این رویکرد، زوجین به جای قرار دادن خود در دو سوی یک میدان جنگ، تلاش می کنند مسئله را مشکلی مشترک ببینند که باید برای آن راه حلی پیدا شود.

پژوهش های مرتبط با زبان ما در روابط نیز نشان داده اند استفاده از زبان جمعی می تواند با برخی شاخص های بهتر رابطه ارتباط داشته باشد. با این حال، صرف گفتن ما به جای من، رابطه را سالم نمی کند. اگر زبان مشترک برای پنهان کردن نابرابری، کنترل یا اجبار استفاده شود، ظاهر همبستگی با واقعیت رابطه تفاوت خواهد داشت.

آنچه اهمیت دارد، رفتار واقعی زوجین است: آیا هر دو فرصت حرف زدن دارند؟ آیا هر دو مسئولیت سهم خود را می پذیرند؟ آیا امکان مخالفت بدون تحقیر وجود دارد؟ و آیا بعد از اختلاف، اقدامی برای ترمیم رابطه انجام می شود؟

سه رفتاری که دعوا را از مسیر حل مسئله خارج می کند

نخست، حمله به شخصیت به جای توصیف رفتار است. گفتن اینکه وقتی قرارمان را فراموش کردی ناراحت شدم، با گفتن اینکه تو آدم بی مسئولیتی هستی تفاوت دارد. جمله اول درباره یک اتفاق مشخص و اثر آن است؛ جمله دوم هویت فرد را هدف می گیرد.

دوم، جمع کردن پرونده گذشته در هر اختلاف است. وقتی هر مسئله تازه به فهرست بی پایان خطاهای قبلی متصل می شود، حل مشکل فعلی دشوارتر خواهد شد. البته اگر موضوعی بارها تکرار شده باشد، سابقه آن مهم است؛ اما باید روشن شود که هدف، فهمیدن الگوی تکرارشونده است یا مجازات کردن طرف مقابل.

سوم، قطع کردن گفت وگو بدون توافق درباره بازگشت به آن است. گاهی افراد هنگام برانگیختگی شدید به وقفه نیاز دارند. این وقفه می تواند مفید باشد، به شرط آنکه برای آرام شدن استفاده شود، نه برای تنبیه یا ایجاد ترس. توافق درباره زمان ادامه گفت وگو کمک می کند فاصله موقت به سکوت فرساینده تبدیل نشود.

چگونه بعد از دعوا دوباره به هم نزدیک شویم؟

بازگشت به رابطه به معنای فراموش کردن مسئله یا وانمود کردن به این نیست که اتفاقی نیفتاده است. ترمیم زمانی آغاز می شود که هر دو نفر بتوانند درباره آنچه رخ داده صحبت کنند، اثر رفتار خود را ببینند و برای تغییر مشخص توافق کنند.

گاهی یک عذرخواهی روشن می تواند شروع خوبی باشد؛ عذرخواهی ای که به جای اما و اگر، رفتار مشخص را نام می برد و مسئولیت آن را می پذیرد. در مرحله بعد، لازم است درباره نیازهای هر دو نفر گفت وگو شود. ممکن است یکی به اطمینان و شنیده شدن نیاز داشته باشد و دیگری به فرصت برای فکر کردن و آرام شدن.

در بعضی اختلاف ها، توافق عملی از ادامه بحث انتزاعی مفیدتر است. اگر مسئله بر سر مسئولیت های خانه است، تقسیم وظایف باید روشن شود. اگر اختلاف درباره زمان مشترک است، برنامه ای قابل اجرا لازم است. اگر مسئله بارها تکرار می شود و گفت وگوها به بن بست می رسند، کمک گرفتن از متخصص زوج درمانی می تواند مفید باشد.

دکتر مریم سامانی - زوج درمانگر و روانشناس بالینی- می گوید: از منظر روانشناسی روابط، اختلاف به تنهایی شاخص شکست رابطه نیست. آنچه باید بررسی شود، کیفیت تعامل در زمان تعارض و پس از آن است. زوجی که بتواند ناراحتی خود را بیان کند، به تجربه طرف مقابل گوش دهد و سهم خود را در مشکل بپذیرد، فرصت بیشتری برای حل مسئله دارد.

با این حال، نگاه تیمی به معنای برابر دانستن همه رفتارها یا نادیده گرفتن آسیب نیست. در رابطه ای که تحقیر مداوم، تهدید، کنترل یا خشونت وجود دارد، توصیه ساده به همکاری دوطرفه کافی نیست. امنیت و حمایت تخصصی باید در اولویت قرار بگیرند.

وی می گوید: در روابط معمولی، پرسش مهم این است آیا هر دو نفر می توانند بدون ترس از تمسخر یا تلافی، مخالفت کنند؟ آیا پس از اختلاف، امکان بازگشت به گفت وگو وجود دارد؟ آیا تغییر در رفتار دیده می شود یا فقط وعده های تکراری شنیده می شود؟ پاسخ به این پرسش ها تصویر واقعی تری از کیفیت رابطه ارائه می دهد.

خودسنجی؛ ما در دعوا هم تیم هستیم یا رقیب؟

هنگام اختلاف، بیشتر به دنبال حل مسئله هستید یا اثبات اینکه حق با شماست؟ می توانید بدون توهین درباره رفتار ناراحت کننده صحبت کنید؟ اگر به وقفه نیاز دارید، برای ادامه گفت وگو زمان مشخصی تعیین می کنید؟ بعد از دعوا درباره سهم خودتان نیز فکر می کنید؟ آیا هر دو نفر امکان بیان نظر و مخالفت دارند؟

این پرسش ها آزمون تشخیصی نیستند؛ ابزاری برای مشاهده الگوهایی هستند که ممکن است در زندگی روزمره نادیده بمانند.

رابطه سالم رابطه ای نیست که در آن هیچ اختلافی رخ ندهد. رابطه سالم فضایی است که در آن اختلاف می تواند به شناخت بیشتر منجر شود، بدون آنکه احترام و امنیت دو نفر قربانی شود. گاهی مهم ترین تغییر این است که زوجین به جای پرسیدن چه کسی برنده شد، بپرسند چگونه می توانیم این مشکل را حل کنیم.