کودک آرام همیشه خوشحال نیست / سکوتی که بزرگ ترها اشتباه می خوانند

به گزارش گروه روانشناسی رکنا، آرام بودن کودک به خودی خود نشانه مشکل نیست. بعضی کودکان خلق و خوی آرام تری دارند و حضور در جمع های کوچک را ترجیح می دهند. مسئله زمانی آغاز می شود که آرامش ظاهری با ترس از اظهار نظر، ناتوانی در درخواست کمک یا کنار گذاشتن مداوم نیازهای شخصی همراه باشد. برای فهم حال کودک، کم بودن سروصدا معیار کافی نیست.

آیا کودک می تواند مخالفت کند؟

یکی از پرسش های مهم این است که کودک هنگام نخواستن چه می کند. می تواند بگوید این بازی را دوست ندارد؟ می تواند از رفتار همکلاسی شکایت کند؟ اگر خسته یا ناراحت باشد، انتظار دارد کسی حرفش را بشنود؟

کودکی که همیشه همراهی می کند، ممکن است واقعا رضایت داشته باشد؛ ممکن است هم فکر کند مخالفت، محبت دیگران را تهدید می کند. تشخیص این تفاوت با توجه به رفتار او در موقعیت های مختلف و فرصت دادن برای انتخاب ممکن می شود.

کم توقع بودن را جایزه ندهید

تحسین کودک فقط به این دلیل که چیزی نمی خواهد یا هیچ مزاحمتی ایجاد نمی کند، ممکن است ناخواسته سکوت او را ارزشمندتر از بیان نیازش جلوه دهد. بهتر است شجاعت کمک خواستن، بیان ناراحتی و مخالفت محترمانه هم دیده شود.

اگر کودک پیش تر فعال بوده و حالا به شکل محسوسی کناره گرفته است، تغییر را جدی بگیرید. آرام بودن یک ویژگی است؛ از دست دادن علاقه و ارتباط، تغییری است که باید علت آن را فهمید. کودک برای دیده شدن نباید مجبور باشد اول خانه را به هم بریزد.