از زبان من ترانه 20 ساله : 7 سالم بود که پدرم ویرانم کرد / 13 سال میشه در خرابه ها می خوابم + نظر کارشناسی

به گزارش رکنا، یک دختر ۲۰ ساله در جریان بررسی یک پرونده اجتماعی، از سرگذشت تلخ خود در سایه اعتیاد شدید پدر و فروپاشی خانواده پرده برداشت؛ روایتی که از کودکی سخت تا درگیری با مواد مخدر و سرقت را شامل می‌شود.

من از همان کودکی در شرایطی بزرگ شدم که هیچ شباهتی به یک زندگی عادی نداشت. پدرم اعتیاد شدیدی به هروئین داشت و همین موضوع باعث شد مادرم از او جدا شود. در خانه‌ای بزرگ شدم که نه خواهر و برادری داشتم و نه حمایت فامیلی که بتواند مرا در این شرایط سخت درک کند.

از حدود ۷ سالگی، به‌تدریج درگیر مصرف مواد شدم. پدرم مرا با این مسیر آشنا کرد و کم‌کم مصرف مواد برایم به بخشی از زندگی تبدیل شد. در کنار او هروئین مصرف می‌کردم و به مرور، رفتارهای نادرست از جمله سرقت را نیز از او یاد گرفتم.

گاهی به‌تنهایی سرقت می‌کردم و تصور می‌کردم این کار نوعی موفقیت است. زندگی ما با همین شرایط ادامه داشت تا اینکه پدربزرگم فوت کرد و شرایط بدتر شد. پدرم خانه پدری را فروخت و هزینه مواد کرد و ما بی‌خانمان شدیم.

مدتی را در ساختمان‌های نیمه‌کاره می‌گذراندیم و روزها در خیابان‌ها سرگردان بودیم تا اینکه پدرم بر اثر اوردوز جان خود را از دست داد. بعد از او، من کاملاً تنها شدم؛ دختری ۲۰ ساله که برای تأمین هزینه مواد، مجبور به ادامه همان مسیر اشتباه بودم.

بارها شب‌ها در ساختمان‌های متروکه ترس را تجربه کردم و گریه کردم، اما هیچ‌کس را نداشتم که به من کمک کند. در نهایت زمانی که برای آخرین بار دست به سرقت زدم، در یک مغازه ترشی‌فروشی دستگیر شدم.

در لحظه بازداشت، از کارهایم شرمنده و پشیمان بودم، اما احساس می‌کردم هیچ حمایت و پناهی در زندگی ندارم.

 نظر کارشناس اجتماعی

یک کارشناس آسیب‌های اجتماعی در تحلیل این پرونده تأکید کرد که ریشه بسیاری از انحرافات و بزهکاری‌های نوجوانان و جوانان را باید در ساختار خانواده جست‌وجو کرد.

وی با اشاره به نقش کلیدی خانواده در شکل‌گیری شخصیت افراد گفت: «خانواده نخستین و مهم‌ترین نهاد اجتماعی است و زمانی که این نهاد دچار اختلال‌هایی مانند اعتیاد والدین، طلاق، نبود نظارت یا فقر فرهنگی می‌شود، زمینه بروز آسیب‌های جدی در فرزندان افزایش پیدا می‌کند.»

این کارشناس افزود: «کودکانی که در محیط‌های ناامن و فاقد حمایت رشد می‌کنند، بیشتر در معرض رفتارهای پرخطر مانند مصرف مواد مخدر، ترک تحصیل و بزهکاری قرار می‌گیرند. در چنین شرایطی، نبود حمایت اجتماعی و آموزشی می‌تواند این روند را تشدید کند.»

وی همچنین با تأکید بر ضرورت نقش نهادهای حمایتی ادامه داد: «سازمان‌هایی مانند بهزیستی، مراکز مشاوره و نهادهای آموزشی باید از سنین پایین وارد عمل شوند تا از گسترش چرخه آسیب جلوگیری شود.»

در پایان، این کارشناس خاطرنشان کرد: «پیشگیری از آسیب‌های اجتماعی نیازمند آموزش مهارت‌های زندگی، تقویت روابط خانوادگی و ایجاد محیط امن برای رشد کودکان است؛ در غیر این صورت، چرخه آسیب در نسل‌های بعدی تکرار خواهد شد.»