بعد از تحریم صرافیهای رمزارزی، سرمایهها به کدام بازار میروند؟
قرار گرفتن نام برخی پلتفرمهای تبادل دارایی دیجیتال ایرانی در فهرست تحریمهای وزارت خزانهداری آمریکا، بار دیگر توجه سرمایهگذاران را به یک سوال قدیمی جلب کرده است؛ آیا بازدهی بالا به تنهایی برای انتخاب یک بازار کافی است یا امنیت و دسترسی به دارایی نیز باید در اولویت قرار گیرد؟
اگرچه پلتفرمهای مشمول تحریم اعلام کردهاند که دارایی کاربران در امنیت کامل قرار دارد و خدمات آنها بدون اختلال ادامه خواهد یافت، اما تجربه بازارهای مالی نشان میدهد که انتشار چنین اخباری معمولاً باعث افزایش احتیاط سرمایهگذاران و بازنگری در ترکیب داراییهای آنها میشود.
فعالان بازار معتقدند در دورههای افزایش نااطمینانی، بخشی از سرمایهها از داراییهای پرریسکتر خارج شده و به سمت بازارهایی حرکت میکنند که از نگاه سرمایهگذاران ثبات بیشتری دارند.
در میان گزینههای موجود، سه بازار بیش از سایرین مورد توجه قرار میگیرند:
طلا؛ داراییای که در سالهای گذشته بارها در دورههای تنش اقتصادی و سیاسی به عنوان پناهگاه سرمایه مورد توجه قرار گرفته است. نقدشوندگی بالا و قابلیت حفظ ارزش، از مهمترین دلایل استقبال از این بازار عنوان میشود.
دلار؛ گزینهای سنتی که همچنان برای بخشی از سرمایهگذاران نقش پوششدهنده ریسک را ایفا میکند.
سپردههای بانکی و ابزارهای درآمد ثابت؛ انتخابی برای افرادی که در دورههای پرنوسان ترجیح میدهند بازدهی کمتر اما ریسک محدودتری را تجربه کنند.
برخی کارشناسان اقتصادی معتقدند اتفاق اخیر بیش از آنکه یک رویداد مقطعی باشد، اهمیت مدیریت ریسک را به سرمایهگذاران یادآوری میکند. به گفته آنها، تمرکز تمام سرمایه در یک بازار یا یک کلاس دارایی میتواند در برابر رخدادهای پیشبینینشده آسیبپذیری ایجاد کند.
در همین راستا، تحلیلگران بازارهای مالی بر این باورند که در شرایط افزایش نااطمینانی، داراییهای مبتنی بر طلا معمولاً نخستین گزینهای هستند که مورد توجه سرمایهگذاران قرار میگیرند؛ چرا که علاوه بر برخورداری از پشتوانه فیزیکی، وابستگی کمتری به تحولات زیرساختی و محدودیتهای بینالمللی دارند.
اکنون باید دید تحریم اخیر صرافیهای رمزارزی تا چه اندازه بر رفتار سرمایهگذاران ایرانی اثر خواهد گذاشت و آیا بخشی از سرمایههای این بازار به سمت گزینههای سنتیتر، بهویژه بازار طلا، حرکت خواهد کرد یا خیر.
ارسال نظر