جنوب ایران زیر فشار جنگ و گرانی؛ تورم هرمزگان به ۱۰۱ درصد رسید و خوزستان در آستانه سه‌رقمی شدن قرار گرفت

به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا، سال ۱۴۰۴ برای ایران با سایه جنگ آغاز شد؛ سالی که از همان ماه‌های ابتدایی با درگیری نظامی ۱۲ روزه همراه شد و در ادامه، در روزهای پایانی سال، موج تازه‌ای از تنش‌ها از نهم اسفند آغاز شد؛ بحرانی که پس از یک دوره آتش‌بس شکننده، بار دیگر به درگیری‌های نظامی بازگشت. اکنون بخش بزرگی از این درگیری‌ها به جنوب کشور منتقل شده است؛ جایی که شهروندان در کنار صدای انفجار و نگرانی‌های امنیتی، با فشار بی‌سابقه اقتصادی نیز دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

جنوب ایران امروز فقط جغرافیای درگیری نظامی نیست؛ این منطقه به یکی از کانون‌های فشار اقتصادی کشور نیز تبدیل شده است. افزایش قیمت کالاهای اساسی، کاهش قدرت خرید و رشد هزینه‌های روزمره، زندگی بسیاری از خانواده‌ها را دشوارتر کرده است.

آمارهای تورمی خرداد ماه، تصویری نگران‌کننده از وضعیت اقتصادی استان‌های جنوبی ارائه می‌دهد. در هرمزگان، تورم نقطه‌به‌نقطه به ۱۰۱ درصد رسید؛ به این معنا که خانوارها برای تأمین کالاها و خدمات مشابه نسبت به سال گذشته، بیش از دو برابر هزینه پرداخت کرده‌اند.

در خوزستان نیز تورم نقطه‌به‌نقطه به ۹۹ درصد رسید و بوشهر با ثبت تورم ۹۶.۵ درصدی تنها فاصله اندکی با ورود به محدوده سه‌رقمی داشت. سیستان و بلوچستان نیز تورم ۸۶ درصدی را تجربه کرد؛ استانی که سال‌ها با مشکلات زیرساختی، محرومیت و فاصله درآمدی مواجه بوده است.

برای بسیاری از خانواده‌های این مناطق، جنگ تنها در آسمان و مرزها اتفاق نمی‌افتد؛ آثار آن در سفره‌های کوچک‌تر، کاهش خریدهای روزانه، افزایش هزینه مسکن، حمل‌ونقل و مواد غذایی نیز دیده می‌شود. در شهرهایی که همزمان با تهدیدهای امنیتی مواجه‌اند، فشار اقتصادی می‌تواند احساس ناامنی را چند برابر کند.

استمرار شرایط بی‌ثبات، علاوه بر آسیب‌های اقتصادی، پیامدهای اجتماعی گسترده‌ای مانند افزایش اضطراب، خشونت خانگی ، مهاجرت، کاهش امید به آینده و فرسایش سرمایه اجتماعی را به همراه دارد. خانواده‌هایی که پیش از این با تورم مزمن روبه‌رو بودند، اکنون باید هزینه‌های ناشی از شرایط جنگی را نیز تحمل کنند.

جنوب ایران  میان دو بحران گرفتار شده است؛ از یک سو صدای موشک و درگیری‌های نظامی، و از سوی دیگر صدای آرام اما سنگین گرانی که هر روز بخشی از توان معیشتی مردم را کاهش می‌دهد. برای ساکنان این مناطق، پایان جنگ تنها به معنای توقف درگیری نظامی نیست؛ بازسازی امنیت اقتصادی و بازگرداندن امکان یک زندگی عادی نیز به همان اندازه ضروری است.