وداع با محمد خضرائی، نمادی از عشق به فوتبال و تذکری برای فدراسیون (!)

به گزارش رکنا: محمد خضرائی، بازیکن سخت‌کوش استقلال در دهه ۶۰، روز سه‌شنبه پنجم آبان ماه ۱۴۰۵ پس از مبارزه‌ای شجاعانه با بیماری، در حالی‌که ۷۰ سال، ۱۱ ماه و ۱۶ روز داشت، به آرامش ابدی رسید تا دفتر زندگی ورزشی او در سکوت بسته شود.

در روزهای اخیر، جامعه ورزشی ایران شاهد برگزاری مراسم تشییع، تدفین و ختم محمد خضرائی، یکی از پیشکسوتان ارزشمند فوتبال کشور بود. این مراسم با حضور جمع کثیری از بزرگان فوتبال، فوتسال و ورزش ایران، از جمله پیشکسوتان باشگاه‌های استقلال، پرسپولیس، راه‌آهن، نفت، کیان و اقبال، به یک رویداد باشکوه و معنادار تبدیل شد. حضور این چهره‌های سرشناس، نشان‌دهنده جایگاه والای خضرائی در میان جامعه ورزشی و احترام و ارادتی بود که به او داشتند.

با این حال، یک نکته تلخ در این مراسم به چشم می‌خورد: غیبت نمایندگان فدراسیون فوتبال ایران. این موضوع، نه تنها در مراسم خضرائی، بلکه در بسیاری از مراسم‌های مشابه پیشکسوتان فوتبال، تکرار شده است. این غیبت، ضرورت تشکیل کمیته پیشکسوتان در فدراسیون فوتبال را بیش از پیش نمایان می‌کند. کمیته‌ای که بتواند به شکل سیستماتیک و منظم، از پیشکسوتان حمایت کرده و جایگاه آن‌ها را در جامعه ورزشی حفظ کند.

درگذشت محمد خضرائی، فراتر از یک خبر تسلیت ساده، یادآور روزگاری متفاوت در فوتبال ایران است. دورانی که عشق به پیراهن، تعصب به رنگ‌های باشگاهی و تعهد به ورزش، اولویت اصلی بازیکنان بود. در آن زمان، مسائل مالی و حاشیه‌های امروزی فوتبال، کمتر در مرکز توجه قرار داشت و ارزش‌های انسانی و ورزشی، بر دیگر جنبه‌ها غلبه داشت. خضرائی، نمادی از آن دوران بود و درگذشت او، ما را به بازنگری در ارزش‌ها و اولویت‌های کنونی فوتبال ایران دعوت می‌کند.

متأسفانه، فدراسیون فوتبال ایران هنوز نتوانسته اهمیت توجه به پیشکسوتان را به درستی درک کند. در حالی که نهادهای بین‌المللی مانند فیفا و کنفدراسیون فوتبال آسیا، هر ساله مبالغی را بابت حمایت از پیشکسوتان به فدراسیون‌های تابعه خود پرداخت می‌کنند، این موضوع در ایران هنوز به شکل جدی دنبال نشده است. این کم‌توجهی، نه تنها به پیشکسوتان، بلکه به تاریخ و هویت فوتبال ایران آسیب می‌زند.

محمد خضرائی، نه تنها یک بازیکن و پیشکسوت فوتبال بود، بلکه نمادی از تعهد، اخلاق و عشق به ورزش بود. او با خدمات و تلاش‌های خود، نامی جاودانه در تاریخ فوتبال ایران به جا گذاشت. درگذشت او، اگرچه غم‌انگیز است، اما فرصتی است برای تجدید میثاق با ارزش‌هایی که او نمایندگی می‌کرد.

محمد خضرائی، در روز جمعه ۱۹ آبان ماه ۱۳۳۴ در خیابان ساسان (شهید کلهر) واقع در میدان انقلاب تهران، به عنوان فرزند ششم یک خانواده ۹ نفره، چشم به جهان گشود. او فوتبال خود را در تیم جوانان البرز آغاز کرد، جایی که زیر نظر مربی باتجربه‌ای چون اردشیر لارودی، مهارت‌های خود را پرورش داد.

خضرائی در کنار نفراتی چون فرهنگ افشار، غلامحسین هاشم‌پور، مجید وحدت‌خواه، محمود رحیمی، علیرضا پایدار، شهرام مجلسی، مهدی مطلوبی، مرتضی شاه‌پرست، سعید ممی‌نژاد، محمود مرادی، داور مومن‌زاده، حاصل مولانا، حمید شفایی، غلامرضا برائتی، حمید الماسی و بهتاش فریبا، دوران طلایی فوتبال خود را سپری کرد. این نسل طلایی، در سال ۱۳۵۴، با کسب عنوان سومی باشگاه‌های تهران، نام خود را در تاریخ فوتبال ایران ثبت کرد.

یکی از دستاوردهای برجسته خضرائی و هم‌تیمی‌هایش، کسب عنوان بهترین خط دفاع با تنها ۶ گل‌خورده در ۱۸ بازی بود. این رکورد، نشان‌دهنده تسلط و استحکام دفاعی تیمی بود که خضرائی یکی از ستون‌های اصلی آن به شمار می‌رفت.

او، در طول عمر ۲۵۹۱۸ روزه‌اش، سفر فوتبالی پرفراز و نشیبی را تجربه کرد. خضرائی در تیم‌های متعددی چون راه‌آهن، تاج، کارگران، البرز، نفت، دارایی، گسترش، شیشه و گاز، تیم منتخب کارگران ایران و منتخب ایران به میدان رفت. در تیم منتخب کارگران، او در کنار بزرگانی چون حمید علیدوستی، احمد سنجری، مرتضی یکه، کریم شاهرودی، محمد پنجعلی و حافظ طاحونی، در مسابقات کوچین هندوستان حضور یافت و نام خود را در تاریخ فوتبال کارگری ایران ثبت کرد.

اما سفر فوتبالی خضرائی پس از خداحافظی به اینجا ختم نشد. او در ادامه با تیم‌های عدالت، نادر، استقلال، اقبال و کیان در رقابت‌های جام یونس شکوری حضوری چشمگیر داشت. در این مسابقات، خضرائی درخشید و چندین بار عنوان قهرمانی پیشکسوتان را با این تیم‌ها کسب کرد و ثابت کرد که عشق به فوتبال، مرز سن و سال نمی‌شناسد.

محمد خضرائی، حتی در سال‌های اخیر زندگی‌اش، عشق و تعهد خود به فوتبال را حفظ کرد. او در کنار دیگر پیشکسوتان ارزشمند، در تیم پیشکسوتان اقبال به تمرین می‌پرداخت. در این تیم، خضرائی با چهره‌های آشنایی چون مرتضی نظری، عباس ریسوند، مجتبی خیراندیش، اصغر حاج‌علیپور، جعفر آزاددوست، شاپور مظاهری، محسن الله‌وردی، سعید ممی‌نژاد و ... لحظات خاطره‌انگیزی را سپری کرد.

این تمرین‌ها، نه تنها فرصتی برای حفظ آمادگی جسمانی بود، بلکه لحظاتی برای تجدید خاطرات و تقویت پیوندهای دوستی میان پیشکسوتانی بود که سال‌ها در میدان‌های فوتبال کنار هم جنگیده بودند. خضرائی، با حضور در این تمرین‌ها، نشان داد که فوتبال برای او تنها یک ورزش نبود، بلکه بخشی از هویت و زندگی‌اش بود.

نگاهی به مسیر ورزشی چهره‌هایی چون خضرائی نشان می‌دهد که نسل گذشته فوتبال ایران با وجود تحمل فشارها و کمبودها، میراث‌دار اخلاق و منش پهلوانی بودند؛ میراثی که متأسفانه در فوتبال حرفه‌ای و پرهزینه امروزی کمتر سراغی از آن گرفته می‌شود. بسیاری از این قهرمانان گمنام پس از آویختن کفش‌ها، به دست فراموشی سپرده می‌شوند و تنها در روزهای تلخ فراق و بدرقه ابدی است که نامشان دوباره بر سر زبان‌ها می‌افتد.

در پایان، امیدواریم که فدراسیون فوتبال ایران، با درک اهمیت موضوع، گام‌های جدی‌تری برای حمایت از پیشکسوتان بردارد و یاد و نام محمد خضرائی و دیگر پیشکسوتان فوتبال ایران را گرامی بدارد.

✍️ مجید روان‌ستان