هنوز یک ماه از ازدواجشان نگذشته بود که عروس به خانه پدری فرار کرد!

نمی گذارد حرف بزنم، می گوید کلمات منفی ، گلایه و حذف اضافی موقوف ...

عمر زندگی مشترک ما هنوز به یک ماه نرسیده است. همسرم زندگی را بیش از حد سخت و جدی گرفته است.

صبح تا شب توی خانه تنها هستم. خانواده ام شهرستان زندگی می کنند.

اجازه ندارم خودم تا خانه مادر شوهرم بروم.

چشم امیدم به در است از سر کار برگردد.

می آید ، اصلا نمی پرسد چه کار می کنی ، خودش گلایه های زیادی دارد و برای هر چیزی یک عیبی پیدا می کند. هر حرفی می زنم خردم می کند و می گوید تار و پود فکر تو را خانواده ات با افکار منفی بافته و تنیده اند و برای همین مثل کلاف سردرگم می مانی.

یک روز بدون اجازه اش ترمینال رفتم و راهی شهرمان شدم. خانه پدرم بودم که سر و کله اش پیدا شد. توپش خیلی پر بود.

پدرم خیلی محکم گفت : طلاقش بده. به خانواده ام توهین کرد و رفت. چند روز بعد پدر و مادرش آمدند و با عذرخواهی از پدر و مادرم مرا آوردند. مشاوره آمده ایم.

مرد جوان نمی داند جنس روحیات زن لطیف و شکننده است.

او باید بداند وقتی از سر کار برمی گردد می تواند با لبخند و سلامی شیرین به همسرش حس خوب بدهد.

باید به گفته های همسرش توجه کند ، فقط به قضاوت ننشیند ، اگر ایرادی هم می بیند با صبر و ماهرانه و غیر مستقیم حرف بزند. گاهی باید با همدردی اجازه بدهد هر چه می خواهد بگوید و حتی شکایت کند.

هنرزندگی، تشخیص وضعیت ها و قیمت لحظه هایی است که باید شیرین ، رویایی، خاطره انگیز و با مهارت بسازیم.

گاهی یک نوازش و بغل کردن محکم می تواند خیلی از دلتنگی ها را در بیاورد.

 غلامرضا تدینی راد