آینده سیاسی ونس، روبیو و هگست پس از شکست جمهوری خواهان چه می شود؟

جی‌دی ونس، مارکو روبیو و پیت هگست از جمله مقام‌هایی هستند که موقعیت سیاسی آن‌ها تحت تأثیر پیامدهای این شکست و عملکرد دولت در پرونده‌های مهم قرار گرفته است.

به گزارش رکنا، یک رسانه آمریکایی در گزارشی به  بررسی وضعیت جی‌دی ونس، مارکو روبیو و پیت هگست پرداخته و احتمال تغییر موقعیت سیاسی آن‌ها را در پی شکست جمهوری‌خواهان بررسی کرده است.

فایننشال تایمزنوشت، جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور آمریکا، پیش از انتخابات میان‌دوره‌ای یکی از گزینه‌های اصلی جانشینی ترامپ در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸ محسوب می‌شد. با این حال، عملکرد او در کارزار انتخاباتی و حمایت از یک آگهی تبلیغاتی جنجالی که از سوی ویوک راماسوامی، نامزد جمهوری‌خواه انتخابات فرمانداری اوهایو، منتشر شده بود، با انتقادهایی روبه‌رو شد.

به روایت فرارو،  نیوت گینگریچ، رئیس پیشین مجلس نمایندگان آمریکا و از حامیان برجسته ترامپ، در شبکه اجتماعی ایکس درباره ونس نوشت که بخشی از درخشش سیاسی او از بین رفته است.

ونس پس از مشخص شدن نتایج انتخابات، جنگ ایران را یکی از عوامل اصلی شکست جمهوری‌خواهان دانست. این موضع‌گیری در شرایطی اهمیت دارد که جنگ ایران از مهم‌ترین پرونده‌های سیاست خارجی دولت ترامپ بوده و ونس نیز در جایگاه معاون رئیس‌جمهور بخشی از مسئولیت سیاسی آن را بر عهده دارد.

مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، نیز در فهرست چهره‌هایی قرار دارد که آینده سیاسی آن‌ها پس از شکست جمهوری‌خواهان مورد توجه قرار گرفته است.

روبیو در دولت دوم ترامپ علاوه بر وزارت خارجه، مدتی مسئولیت مشاور امنیت ملی کاخ سفید را نیز بر عهده داشته و یکی از چهره‌های مورد اعتماد رئیس‌جمهور در سیاست خارجی بوده است.

با این حال، نام او به‌عنوان یکی از گزینه‌های احتمالی انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸ مطرح است. پس از شکست جمهوری‌خواهان، گمانه‌زنی‌هایی درباره احتمال کناره‌گیری او از وزارت خارجه و تمرکز بر آینده سیاسی خود منتشر شد.

وزارت خارجه آمریکا این گزارش‌ها را اخبار جعلی و بی‌اساس توصیف کرد. روبیو نیز در گفت‌وگو با نیویورک‌تایمز گفت که از ابتدا قصد داشته تا پایان دوره ریاست‌جمهوری ترامپ در دولت باقی بماند.

با این حال، فایننشال تایمز اشاره می‌کند که ممکن است برخی قانون‌گذاران و حامیان مالی جمهوری‌خواه از روبیو بخواهند فاصله بیشتری با سیاست‌های دولت ترامپ ایجاد کند.

پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا، یکی از چهره‌هایی است که به دلیل نقش مستقیم در جنگ ایران با انتقادهای بیشتری روبه‌رو شده است. او که پیش از ورود به دولت مجری شبکه فاکس‌نیوز بود، در دوران وزارت دفاع تغییرات گسترده‌ای در ساختار فرماندهی ارتش ایجاد کرد و شماری از فرماندهان ارشد نظامی را کنار گذاشت.

حمایت هگست از جنگ ایران نیز موقعیت او را به موضوع بحث در میان جمهوری‌خواهان تبدیل کرده است. برخی از منتقدان معتقدند عملکرد وزارت دفاع و پیامدهای جنگ می‌تواند در ارزیابی مسئولیت شکست انتخاباتی حزب جمهوری‌خواه نقش داشته باشد.

نشریه The Atlantic در گزارشی تفصیلی نوشت ، جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور آمریکا، معتقد است بخشی از اطلاعات مربوط به میزان مصرف ذخایر موشکی آمریکا و همچنین توان باقی‌مانده ایران، به‌صورت ناقص یا گزینشی به کاخ سفید منتقل می‌شود.

 منابع نزدیک به معاون رئیس‌جمهور آمریکا گفته‌اند ونس به‌ویژه نسبت به ادعا‌های پیت هگست درباره «شکست ساختار نظامی ایران» بدبین است و اعتقاد دارد ارزیابی‌های میدانی با روایت رسانه‌ای پنتاگون همخوانی ندارد.

جالب است بدانید این اختلاف زمانی جدی‌تر شد که گزارش‌هایی درباره کاهش محسوس ذخایر رهگیر‌های پدافندی آمریکا و افزایش فشار بر خطوط لجستیکی ارتش منتشر شد. ونس در جلسات داخلی هشدار داد که ادامه جنگ با فرض «پیروزی سریع» می‌تواند آمریکا را وارد همان مسیری کند که پیش‌تر در عراق و افغانستان تجربه شده بود.

در سوی مقابل، پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا، تا آخرین لحظه از رویکرد تهاجمی علیه ملت ایران دفاع کرد. او در مواضع رسانه‌ای خود تأکید کرد که ساختار فرماندهی ایران آسیب جدی دیده و ایالات متحده همچنان ابتکار عمل نظامی را در اختیار دارد.

هگست همچنین تلاش کرد تصویری از «اقتدار کامل» آمریکا در منطقه ارائه دهد و بار‌ها گفت که توان تسلیحاتی واشنگتن برای ادامه جنگ «نامحدود» است. اما منتقدان او در داخل دولت معتقدند این روایت بیش از آنپکه مبتنی بر واقعیت میدانی باشد، بخشی از جنگ روانی برای کنترل افکار عمومی آمریکاست.

برخی منابع در کاخ سفید گفته‌اند ونس در جلسات خصوصی، اظهارات هگست را «خوش‌بینی خطرناک» توصیف کرده و هشدار داده بود که پنهان‌سازی هزینه‌های واقعی جنگ می‌تواند به بحران سیاسی داخلی منجر شود.

البته اختلافات تنها به ونس و هگست محدود نماند. مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، نیز در هفته‌های اخیر وارد این منازعه شده و عملاً در برابر رویکرد تهاجمی پنتاگون قرار گرفته است؛ روبیو معتقد است ادامه جنگ بدون افق سیاسی مشخص، جایگاه آمریکا را در منطقه تضعیف خواهد کرد. او در جلسات شورای امنیت ملی خواستار افزایش و ادامه تحرکات دیپلماتیک و باز کردن مسیر مذاکره بیشتر شده، اما تیم نزدیک به هگست این رویکرد را نشانه «عقب‌نشینی» تلقی می‌کند.

 اختلاف میان روبیو و هگست زمانی علنی‌تر شد که وزارت خارجه آمریکا تلاش کرد برخی کانال‌های ارتباطی غیررسمی با بازیگران منطقه‌ای را فعال کند، اما پنتاگون همزمان بر تشدید عملیات نظامی تأکید داشت. منابع آمریکایی می‌گویند دو نهاد عملاً پیام‌های متفاوتی به متحدان واشنگتن ارسال می‌کنند؛ وزارت خارجه از ضرورت مهار بحران سخن می‌گوید و وزارت دفاع بر ادامه فشار حداکثری.

به گفته تحلیلگران، این شکاف باعث شده متحدان منطقه‌ای آمریکا نیز درباره راهبرد واقعی واشنگتن دچار سردرگمی شوند.

 مارکو روبیو، اما تلاش دارد خود را میان این دو قطب تعریف کند؛ نه کاملاً حامی جنگ گسترده و نه مدافع خروج فوری. با این حال، اختلافات او با هگست بر سر نحوه مدیریت بحران، به یکی از محور‌های اصلی تنش در دولت تبدیل شده است.

 یکی از اصلی‌ترین دلایل تشدید اختلافات، شکست پیش‌بینی اولیه پنتاگون درباره زمان‌بندی جنگ با ایران بود است؛ مقام‌های وزارت دفاع آمریکا در هفته‌های نخست جنگ تصور می‌کردند فشار نظامی سنگین می‌تواند ایران را ظرف مدت کوتاهی وادار به عقب‌نشینی کند. اما ادامه درگیری‌ها، تداوم حملات متقابل و حفظ بخشی از توان عملیاتی ایران باعث شده این برآورد‌ها زیر سؤال برود.

برخی منابع آمریکایی در همین روزهای اخیر اذعان کرده‌اند که ایران همچنان بخش مهمی از ظرفیت دریایی و هوایی خود را حفظ کرده و برخلاف پیش‌بینی‌های اولیه، ساختار فرماندهی آن دچار فروپاشی نشده است. در همین چارچوب، بسته ماندن یا ناامن شدن مسیر‌های دریایی در خلیج فارس و تنگه هرمز نیز به فشار مضاعف بر دولت آمریکا تبدیل شده است؛ موضوعی که هم بازار انرژی و هم اقتصاد جهانی را تحت تأثیر قرار داده است؛ البته این موضوع هم جای خود که بسته‌شدن مسیرهای دریایی می‌تواند به تنگه‌ باب‌المندب هم برسد؛ اگر ایران بخواهد.

 اکنون پیت هگست، مارکو روبیو و جی‌دی ونس هر کدام روایت متفاوتی از جنگ ارائه می‌کنند؛ هگست همچنان بر تداوم فشار نظامی تأکید دارد، روبیو به دنبال مسیر سیاسی و دیپلماتیک است و ونس نسبت به گرفتار شدن آمریکا در یک جنگ فرسایشی هشدار می‌دهد. 

در چنین شرایطی، آنچه بیش از هر چیز در واشنگتن دیده می‌شود، نه تصویر یک پیروزی قاطع، بلکه نشانه‌های آشکار از سردرگمی راهبردی و رقابت قدرت در قلب دولت ترامپ است؛ دولتی که در این جنگ بیشتر متحدانش را از دست داده است.