نسل آنلاین، وزیر آفلاین؛ چرا وزیر آموزش و پرورش درباره اینترنت حرفی نمی زند؟ / مطالبه ای درباره کیفیت اینترنت دانش آموزان وجود ندارد

به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا، در روزهایی که قطعی اینترنت، زندگی روزمره میلیون‌ها نفر را تحت تاثیر قرار داده، یکی از قابل‌تامل‌ترین سکوت‌ها متعلق به وزارت آموزش و پرورش و شخص علیرضا کاظمی، وزیر، است؛ وزارتخانه‌ای که مستقیما با نسل نوجوان و آینده کشور سر و کار دارد؛ اما تاکنون تقریبا هیچ واکنش جدی، شفاف و مطالبه‌گرانه‌ای نسبت به وضعیت اینترنت نداشته است.

این در حالی است که برخی دیگر از اعضای کابینه، دست‌کم نسبت به تبعات این وضعیت واکنش نشان داده‌اند. وزیر علوم جزء مقام‌هایی بود که به شرایط اینترنت اعتراض کرد و بر ضرورت دسترسی پایدار و قابل‌استفاده برای دانشگاه‌ها و دانشجویان تاکید داشت. حتی وزیر بهداشت نیز خواستار بهبود کیفیت اینترنت برای حوزه درمان و خدمات پزشکی شد؛ اما در میان تمام این واکنش‌ها، سکوت وزیر آموزش و پرورش بیش از هر چیز جلب توجه می‌کند.

اهمیت این سکوت از آنجاست که آموزش و پرورش، بیش از هر نهاد دیگری، با جمعیتی گسترده از دانش‌آموزان در ارتباط است؛ نسلی که بخش مهمی از آموزش، ارتباطات، سرگرمی، یادگیری مهارت و حتی هویت اجتماعی‌اش در بستر اینترنت شکل می‌گیرد. امروز اینترنت فقط ابزار تفریح نیست؛ بخشی از زیرساخت آموزش است. بسیاری از دانش‌آموزان از کلاس‌های آنلاین، پلتفرم‌های آموزشی، ویدئوهای درسی و ابزارهای ارتباطی استفاده می‌کنند و اختلال مداوم در اینترنت، مستقیما کیفیت آموزش آنها را کاهش می‌دهد.

این مسئله فقط به شهرهای بزرگ محدود نیست. در بسیاری از شهرهای کوچک و مناطق محروم، کیفیت اینترنت به حدی پایین است که حتی برقراری یک اتصال ساده نیز دشوار شده است. دانش‌آموزی که در چنین شرایطی زندگی می‌کند، عملا از بخشی از امکانات آموزشی روز دنیا محروم می‌شود. با این حال، وزارت آموزش و پرورش نه تنها مطالبه‌ای برای بهبود کیفیت اینترنت مطرح نکرده؛ بلکه حتی واکنش حداقلی هم نشان نداده است.

این سکوت، یک نگرانی مهم‌تر را هم پررنگ می‌کند؛ اینکه آیا نگاه مدیران آموزش و پرورش به اینترنت، همچنان نگاهی قدیمی و صرفا امنیتی است؟ در حالی که جهان وارد عصر ارتباطات شده و نسل جدید بخش بزرگی از زندگی خود را در فضای آنلاین می‌گذراند، به نظر می‌رسد اهمیت اینترنت برای نسلی که این وزارتخانه مسئول تربیت آن است، هنوز به رسمیت شناخته نشده است.

واقعیت این است که دانش‌آموز امروز، فقط در کلاس درس تربیت نمی‌شود. او در فضای آنلاین یاد می‌گیرد، ارتباط برقرار می‌کند، مهارت کسب می‌کند و جهان را می‌شناسد. نادیده گرفتن این واقعیت، یعنی نادیده گرفتن زیست واقعی نسل جدید.

سکوت وزیر آموزش و پرورش فقط سکوت در برابر یک اختلال فنی نیست؛ بلکه نشانه‌ای از فاصله داشتن سیاست‌گذاری آموزشی با واقعیت‌های زندگی دانش‌آموزان امروز است. شاید به همین دلیل است که این سکوت، بیش از هر سکوت دیگری قابل تامل شده؛ سکوتی که انتظار می‌رود مجلس و نهادهای ناظر، اگر واقعا دغدغه آینده دانش‌آموزان و کیفیت آموزش کشور را دارند، نسبت به آن بی‌تفاوت نباشند.

مسئله فقط به امروز و اختلال‌های اخیر اینترنت محدود نمی‌شود. کافی است مواضع وزیر آموزش و پرورش را در تمام مدتی که بر مسند این وزارتخانه بوده مرور کنیم؛ تقریبا هیچ اظهارنظر جدی، شفاف و مطالبه‌گرانه‌ای درباره کیفیت اینترنت، دسترسی پایدار دانش‌آموزان یا حتی اهمیت اینترنت در نظام آموزشی دیده نمی‌شود. گویی اساسا این موضوع، در اولویت ذهنی وزارتخانه‌ای که مسئول آموزش نسل جدید است، جایی ندارد.

این در حالی است که بخش قابل‌توجهی از سال‌های اخیر آموزش دانش‌آموزان، مستقیم یا غیرمستقیم به فضای آنلاین گره خورده است. از کلاس‌های مجازی گرفته تا ارسال تکالیف، آموزش‌های کمک‌درسی، آزمون‌ها و حتی ارتباط ساده میان معلم و دانش‌آموز؛ همه وابسته به اینترنتی هستند که کیفیت آن بارها محل انتقاد مردم بوده است.

سوال اینجاست؛ چگونه ممکن است وزیر آموزش و پرورش، درباره مسئله‌ای که مستقیما با کیفیت آموزش میلیون‌ها دانش‌آموز ارتباط دارد، حتی یک بار هم موضع‌گیری جدی نداشته باشد؟ این سکوت، بیش از آنکه صرفا یک بی‌واکنشی اداری باشد، نشانه نوعی فاصله با واقعیت زندگی دانش‌آموزان امروز است؛ نسلی که بخش بزرگی از زیست، آموزش و ارتباطاتش در فضای آنلاین شکل می‌گیرد.