واکنش عجیب بیمارستان امام خمینی به ماجرای تهدید یک پرستار؛ مردان ناشناس قصد آزار نداشتند، فقط می‌خواستند با خودروی او از بیمارستان خارج شوند!

به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا،  ماجرای ورود دو مرد به خودروی یک پرستار در محوطه بیمارستان امام خمینی تهران، حالا با واکنش بحث‌برانگیز روابط عمومی این بیمارستان وارد مرحله تازه‌ای شده است. در حالی که دبیرکل خانه پرستار از تهدید مسلحانه و تلاش برای ربودن این پرستار خبر داده و پرونده نیز با شکایت او به پلیس آگاهی ارجاع شده است، روابط عمومی بیمارستان در بیانیه‌ای روایت متفاوتی ارائه کرده و حتی احتمال داده است که این دو نفر قصد داشته‌اند بدون پرداخت هزینه‌های درمانی از بیمارستان خارج شوند؛ فرضیه‌ای که هنوز تأیید نشده، اما در واکنش رسمی بیمارستان برجسته شده است.

وقتی تهدید یک پرستار به فرضیه فرار از هزینه درمان می‌رسد

محمد شریفی‌مقدم، دبیرکل خانه پرستار، پیش‌تر در گفت‌وگو با خبرنگار رکنا از وقوع این حادثه در روز شنبه ۱۶ آبان، حدود ساعت ۱۵:۳۰ خبر داده بود. به گفته او، یک پرستار خانم پس از پایان شیفت کاری خود و هنگام سوار شدن به خودروی شخصی‌اش در محوطه بیمارستان، هدف اقدام دو مرد قرار گرفت.

شریفی‌مقدم مدعی شد یکی از این افراد از در عقب وارد خودرو شده و با قرار دادن اسلحه پشت کمر پرستار، او را تهدید کرده است. فرد دوم نیز در صندلی جلو نشسته و از پرستار خواسته خودرو را به سمت خروجی بیمارستان حرکت دهد. به گفته او، یک موتورسوار نیز بیرون از بیمارستان منتظر این افراد بوده است.

این پرستار در نزدیکی در شمالی بیمارستان، در خیابان باقرخان، با احساس خطر از فرصت استفاده کرده و خود را از خودرو بیرون انداخته و درخواست کمک کرده است. پس از این اتفاق، افراد از محل متواری شده‌اند.

بیمارستان چه روایتی دارد؟

اما روابط عمومی مجتمع بیمارستانی امام خمینی در بیانیه خود، ماجرا را به شکل دیگری روایت کرده است. در این بیانیه آمده است که دو فرد غیرایرانی هنگام سوار شدن پرستار به خودروی شخصی‌اش، بدون هماهنگی وارد خودرو شده و از او درخواست کرده‌اند آنها را از در بیمارستان عبور دهد.

بر اساس روایت بیمارستان، این افراد به پرستار گفته‌اند قصد آسیب‌رساندن یا ایجاد مزاحمت برای او را ندارند و پرستار نیز با رسیدن به مقابل در نگهبانی از خودرو پیاده شده است. در ادامه، دو فرد خودرو را ترک کرده و متواری شده‌اند.

اما بخش قابل تأمل بیانیه، جایی است که روابط عمومی بیمارستان درباره انگیزه این افراد اظهارنظر می‌کند: «احتمال اینکه اقدام آنان با هدف خروج از بیمارستان بدون پرداخت هزینه‌های درمانی صورت گرفته باشد، یکی از فرضیه‌های قابل بررسی است.»

بیمارستان البته تأکید کرده که این موضوع قطعی نیست و احتمال انگیزه‌های دیگر نیز وجود دارد.

حراست بیمارستان چه مسئولیتی دارد؟

در این میان، پرسش درباره چگونگی ورود این افراد به محوطه بیمارستان همچنان مطرح است. شریفی‌مقدم با انتقاد از عملکرد حراست گفته است که با وجود حضور نیروهای انتظامی و حراست، دو مرد توانسته‌اند به خودروی یک پرستار دسترسی پیدا کنند.

دکتر اسکندری، مدیرکل حراست وزارت بهداشت، نیز با تأیید دریافت گزارش حادثه از آغاز بررسی‌ها خبر داده و در پاسخ به پرسش درباره ورود افراد به بیمارستان گفته است که بیمارستان فضای عمومی با تردد مراجعه‌کنندگان است و بازرسی بدنی افراد از وظایف حراست بیمارستان محسوب نمی‌شود.

از سوی دیگر، بر اساس اطلاعات تکمیلی خبرنگار رکنا، پرونده با شکایت  پرستار بیمارستان، در اختیار پلیس آگاهی تهران قرار گرفته و دو مرد تحت تعقیب هستند. در گزارش ارائه‌شده به پلیس نیز آمده است که مأموران حراست دو مرد را هنگام فرار دیده‌اند، اما در آن لحظه اسلحه‌ای در دست آنها مشاهده نشده است.

سؤال اصلی؛ امنیت پرستار در میان روایت‌های متفاوت کجاست؟

اکنون در کنار وظیفه پلیس برای شناسایی افراد و روشن کردن انگیزه آنها، انتظار می‌رود مسئولان بیمارستان نیز درباره امنیت کارکنان پاسخ دهند. اگرچه بیمارستان نمی‌تواند ورود و خروج تمام مراجعه‌کنندگان را مانند یک مرکز بسته کنترل کند، اما این موضوع مسئولیت تأمین امنیت کارکنان را از دوش مجموعه مدیریتی آن برنمی‌دارد.

در این حادثه، یک پرستار پس از پایان شیفت کاری خود با دو فرد ناشناس در خودروی شخصی‌اش مواجه شده و ناچار شده برای رهایی از موقعیت پیش‌آمده از خودرو خارج شود. اینکه این افراد به دنبال خروج بدون پرداخت هزینه درمان بوده‌اند یا انگیزه دیگری داشته‌اند، موضوعی است که باید پلیس مشخص کند؛ اما طرح یک فرضیه در بیانیه بیمارستان نمی‌تواند جای پاسخ به پرسش‌های جدی درباره امنیت محیط کار پرستاران را بگیرد.

پرسش همچنان باقی است: اگر دو فرد صرفاً قصد خروج بدون پرداخت هزینه درمان را داشتند، چرا باید بدون هماهنگی وارد خودروی یک پرستار شوند؟ و مهم‌تر از آن، چه تضمینی وجود دارد که کارکنان بیمارستان در زمان ورود و خروج از محل کار خود با چنین موقعیت‌هایی مواجه نشوند؟