انتشار فیلم های دومینویی از استعفای معلمان و پرستاران در فضای مجازی/نگاه به این استعفاها صرفا در ابعاد اداری، خطایی استراتژیک است / فیلم

به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا،  تصاویر منتشر شده در فضای مجازی از استعفانامه‌های معلمان و پرستاران، بیش از آنکه چهره‌های خسته این دو قشر را نشان دهد، تصویری  از یک «بحران پنهان» است. کسانی که روزگاری با انگیزه خدمت به سلامت و تعالی جامعه پا به این حرفه‌ها گذاشتند، اکنون در بن‌بستی گرفتار شده‌اند که خروجی‌اش تنها یک گزینه است: ترک خدمت.

وقتی عشق به خدمت، حریف هزینه‌های کمرشکن نمی‌شود 

ریشه این بحران را نباید در تغییر روحیات فردی جستجو کرد. وقتی حقوق دریافتی برای تامین نیازهای یک خانواده تنها تا ده روز از ماه دوام می‌آورد، امنیت شغلی و روانی فرد فرو می‌پاشد. تداوم این وضعیت، فشار کار مضاعف و نابرابری میان درآمد و تورم، نیروی کار را به نقطه‌ای رسانده که دیگر «عشق به آموزش» یا «وجدان کاری در درمان» نمی‌تواند هزینه‌های اجاره‌خانه و سفره‌های خالی را جبران کند.

نگاه به این استعفاها صرفا در ابعاد اداری، خطایی استراتژیک است. آموزش و بهداشت، دو بازوی اصلی امنیت ملی هر کشور هستند. معلم، معمار امنیت روانی و فکری نسل آینده است و پرستار، حافظ امنیت زیستی و جسمانی جامعه. خالی شدن مدارس از معلمان کارآزموده و بیمارستان‌ها از کادر درمان زبده، به معنای ناتوانی در بازتولید دانش و تضعیف تاب‌آوری عمومی در برابر بحران‌هاست. وقتی این دو سنگر به دلیل فشارهای اقتصادی خالی می‌شود، دولت‌ها با یک خلأ امنیتیِ نرم اما مهلک روبه‌رو خواهند شد که جبران خسارت‌های آن، سال‌ها زمان و هزینه می‌طلبد.

استعفای این قشر فرهیخته و دلسوز، زنگ خطری است که نه فقط برای وزارتخانه‌های آموزش و پرورش و بهداشت، بلکه برای تمام ارکان تصمیم‌گیرنده کشور به صدا درآمده است. اگر رویکرد حاکم بر مدیریت منابع انسانی در بخش‌های حیاتی تغییر نکند، شاهد ریزش‌های بی‌بازگشت خواهیم بود. در این شرایط، امنیت کشور بیش از هر تهدید خارجی، از درون و در سایه فرسایش نیروهای انسانی متخصصش آسیب خواهد دید. این، نه یک هشدار صنفی، که یک فراخوان برای بازنگری فوری در اولویت‌های استراتژیک ملی است.حتی اگر آمار این استعفاها اکنون بی شمار نباشد اما می تواند زنگ خطر باشد که باید مدنظر جدی قرار گیرد.