فیلم /جنگل های آداس کلاردشت آرام آرام محاصره می شود / ساخت و ساز تا کجا؟

به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا، جنگل یک‌شبه نابود نمی‌شود. گاهی صدای اره و بولدوزر خبر از تخریب می‌دهد، اما گاهی ماجرا بی‌سروصدا اتفاق می‌افتد؛ با یک دیوار، یک جاده فرعی، یک ساختمان نیمه‌کاره و بعد چند سازه دیگر.

گزارش میدانی از منطقه آداس نشان می‌دهد ساخت‌وساز در بخش‌هایی از محدوده جنگلی این منطقه در حال گسترش است؛ اتفاقی که نگرانی‌هایی درباره کاهش پوشش گیاهی، تغییر چهره طبیعی منطقه و آسیب به زیست‌بوم جنگل ایجاد کرده است.

یک ساختمان؛ آغاز یک زنجیره

مسئله فقط چند ساختمان نیمه‌کاره نیست. نگرانی اصلی زمانی شکل می‌گیرد که ساخت‌وساز به‌صورت تدریجی در دل طبیعت پیشروی کند؛ ابتدا یک قطعه زمین، بعد یک جاده، سپس دیوارکشی و در نهایت چندین ساختمان در کنار هم.

هر بار که بخشی از پوشش گیاهی از بین می‌رود، فقط چند درخت حذف نشده‌اند. مسیر عبور جانوران تغییر می‌کند، خاک و پوشش گیاهی آسیب می‌بیند و بخش‌های مختلف جنگل از یکدیگر جدا می‌شوند.

اگر این روند متوقف نشود، آنچه امروز چند نقطه پراکنده به نظر می‌رسد، می‌تواند در آینده به یک پهنه گسترده از ویلاها، دیوارها و راه‌های دسترسی تبدیل شود.

مردم آداس چه می‌گویند؟

نگرانی ساکنان منطقه فقط درباره وضعیت امروز جنگل نیست؛ آنها درباره آینده آداس سؤال دارند.

ساخت‌وسازها با چه مجوزی انجام می‌شوند؟ چه نهادی بر تغییر کاربری زمین‌ها نظارت می‌کند؟ چه تعداد مجوز صادر شده و مساحت زمین‌های درگیر با ساخت‌وساز چقدر است؟

اینها سؤال‌هایی است که پاسخ روشن و رسمی می‌خواهد.

ساختمان‌های نیمه‌کاره؛ زخم‌هایی که رها شده‌اند

در کنار ساخت‌وسازهای جدید، ساختمان‌های نیمه‌کاره و پروژه‌های متوقف‌شده هم به بخشی از چهره منطقه تبدیل شده‌اند.

بعضی از این سازه‌ها سال‌ها در میان درختان باقی مانده‌اند؛ نه تکمیل شده‌اند و نه تعیین تکلیف. در برخی نقاط نیز نخاله‌های ساختمانی و ضایعات در اطراف این بناها رها شده و علاوه بر تخریب منظر طبیعی، یک مشکل زیست‌محیطی جدید ایجاد کرده است.

سؤال روشن است: مسئولیت این پروژه‌های رهاشده با چه کسی است و چرا بعد از توقف ساخت‌وساز، تکلیف زمین و سازه مشخص نمی‌شود؟

مجوزها کجاست؟ چه کسی نظارت می‌کند؟

یکی از مهم‌ترین مطالبات درباره آداس، شفاف شدن وضعیت حقوقی ساخت‌وسازهای موجود است.

مردم حق دارند بدانند چه تعداد مجوز برای ساخت‌وساز در این محدوده صادر شده، این مجوزها از سوی کدام دستگاه‌ها صادر شده‌اند و آیا پیش از اجرای پروژه‌ها، آثار آنها بر پوشش جنگلی و محیط زیست بررسی شده است یا نه.

اگر ساخت‌وسازی قانونی است، مستندات آن باید روشن باشد و اگر ساخت‌وسازی بدون مجوز انجام شده، باید مشخص شود چرا متوقف نشده است.

نباید بعد از ساخت دیوار و بنا و تخریب پوشش گیاهی، تازه نهادهای مسئول به دنبال تعیین تکلیف باشند.

جنگل فقط چند درخت نیست

جنگل را نمی‌توان با تعداد درخت‌های باقی‌مانده سنجید. جنگل یک زیست‌بوم به‌هم‌پیوسته است؛ خاک، آب، پوشش گیاهی و حیات وحش در کنار هم معنا پیدا می‌کنند.

وقتی راه دسترسی در دل جنگل باز می‌شود یا یک قطعه از پوشش طبیعی با دیوار و ساختمان جدا می‌شود، بخشی از این ارتباط از بین می‌رود.

تجربه بسیاری از مناطق جنگلی نشان داده که ساخت‌وساز پراکنده معمولاً در همان یک ساختمان متوقف نمی‌شود. اگر نظارت جدی نباشد، یک بنا می‌تواند مقدمه‌ای برای چند بنا، چند جاده و چندین دیوار دیگر باشد.

مطالبه مردم روشن است

مطالبه ساکنان آداس پیچیده نیست: شفافیت.

مسئولان منابع طبیعی، محیط زیست و سایر دستگاه‌های مرتبط باید وضعیت ساخت‌وسازهای این منطقه را روشن کنند؛ تعداد مجوزهای صادرشده، مساحت اراضی درگیر، وضعیت تغییر کاربری‌ها و سرنوشت پروژه‌های نیمه‌کاره باید برای افکار عمومی مشخص شود.

همچنین لازم است درباره ساخت‌وسازهای فاقد مجوز و تخریب پوشش گیاهی، گزارش روشنی از اقدامات نظارتی و برخوردهای قانونی ارائه شود.

قبل از اینکه جنگل فقط در عکس‌ها بماند

حفاظت از جنگل با نصب تابلو و صدور بخشنامه اتفاق نمی‌افتد. حفاظت یعنی حضور میدانی، نظارت مستمر و برخورد به‌موقع با تخلف.

آداس امروز هنوز جنگل دارد؛ اما سؤال این است که اگر ساخت‌وساز و تغییر کاربری ادامه پیدا کند، چند سال دیگر چه مقدار از این طبیعت باقی می‌ماند؟

مسئولان باید پیش از آنکه دیوارها و ساختمان‌ها جای درختان را بگیرند، پاسخ روشنی به این سؤال بدهند که چه برنامه‌ای برای توقف تخریب تدریجی جنگل‌های آداس دارند؟