نقد سریال «وحشی» / نمایش تصویری واقع گرایانه از فروپاشی روانی انسان

به گزارش رکنا، در روزهای اخیر، شبکه های اجتماعی به ویژه اینستاگرام مملو از سکانس هایی از سریال «وحشی» شده است.

این اثر، داستان فردی را روایت می کند که علی رغم تلاش برای داشتنی زندگی سالم، در تقابل با شرایط دشوار مجبور می شود به موجودی خشن و بی رحم تبدیل شود تا بتواند بقا یابد. این پرسش مطرح می شود که چرا صحنه هایی از یک سریال با ژانر درام و فضای خاص این گونه در فضای مجازی مورد توجه قرار گرفته است؟

سریال «وحشی» بر شخصیت ها تمرکز ویژه ای دارد. در فصل دوم، شاهد تغییرات عمده در مسیر زندگی داوود و رها هستیم. داوود که از زندان آزاد شده است، برای بازگشت به رها هر کاری انجام می دهد. هومن سیدی با بهره گیری از زاویه دیدی خاص، تماشاگر را وادار می کند تا با شخصیت داوود، فردی که توسط جامعه کنار گذاشته شده، احساس همدلی کند. از ویژگی های برجسته این سریال، تعلیق های هوشمندانه آن است که بر مبنای مضامین واقع گرایانه بنا شده و همین امر باعث جذابیت داستان برای مخاطب شده است، بدون اینکه ایرادات احتمالی در شخصیت پردازی به چشم بیاید.

نمایشی از سقوط روانی انسان ها

در این سریال، دیالوگ ها به گونه ای طراحی شده اند که مخاطب با آن ها به سادگی ارتباط برقرار می کند. با پیشرفت داستان، فروپاشی روانی شخصیت داوود به اوج خود می رسد. هومن سیدی، این کاراکتر را در موقعیت هایی قرار می دهد که به تدریج انسانیت و حقوق ابتدایی او زیر سوال می رود. داوود ناچار است برای نجات خود، هرگونه تحقیر را بپذیرد. او نشان دهنده انسان هایی است که در جامعه امروز، با وجود مواجهه با بی عدالتی ها و فشارها، هیچ گزینه ای جز تسلیم در برابر شرایط ندارند.

اوج تراژدی زمانی رخ می دهد که امید او برای داشتن زندگی سالم، یعنی شخصیت رها، رنگ می بازد. مواجهه او با رقیب عشقی اش، به جای یک شکست عادی، حس انتقام و نفرت عمیقی در درون او بیدار می کند. داوود متوجه می شود که رعایت قوانین و پایبندی به اصول نتیجه ای جز فقر و تحقیر برایش نداشته است. اینجاست که دیگر چاره ای نمی بیند جز زیر پا گذاشتن قوانین.

انسان هایی که به قدرت شرایط تسلیم می شوند

داوود اشرف نماد بارزی از فشارهای اجتماعی است که افراد را به سمت فروپاشی و تسلیم سوق می دهند. او صرفاً قربانی فقر نیست، بلکه انسانی با وجوه مختلف است که خشم فروخورده اش بر چهره اش نمایان می شود. جامعه ای که او را به هیولایی تحمل ناپذیر تبدیل کرده است، تنفری بی پایان به وجود او افزوده و هیچ مسیری برای بازگشت باقی نگذاشته است. در نهایت، داوود درمی یابد که بقا تنها با پذیرش خوی وحشیانه ممکن است. رفتارش، واکنشی به فشارهای بی امان محیط است و نه انتخابی آزادانه. او نشان دهنده موقعیت انسان هایی است که با چالش های طاقت فرسا، تسلیم وضعیتی می شوند که ممکن است هر فردی را درگیر کند.

آنچه «وحشی» را برجسته می سازد، نه تنها داستان و فضاسازی خاص آن، بلکه ارائه تصویری دقیق و واقع گرایانه از انسان هایی است که در برابر فشارهای روانی و اجتماعی به تدریج متلاشی می شوند. این ویژگی، سریال را اثری تاثیرگذار و به یادماندنی کرده است.