آشنایی با پرنده ای که دویدن را به پرواز ترجیح می دهد!

به گزارش رکنا، پرنده ای خاص و کمتر شناخته شده به نام هوبره در مناطق دشت ها و بیابان های باز یافت می شود. این پرنده که در مناطق کم تراکم از نظر پوشش گیاهی زندگی می کند، به ویژه در شهرستان خاتم استان یزد پراکنش دارد. نخستین مرکز تحقیقات هوبره در منطقه قره تپه خاتم در سال ۱۳۸۰ تأسیس شد و برنامه های آن شامل مطالعه رفتار، زیستگاه و تحلیل های ژنتیکی این پرنده است.

نماد حیات وحش یزد

سازمان محیط زیست، هوبره را به عنوان سمبل استان یزد انتخاب کرده است. این پرنده دارای جثه ای ۶۵ تا ۷۵ سانتی متری و وزنی بین ۱.۵ تا ۳ کیلوگرم است. طول بال های هوبره به ۱۴۰ سانتی متر می رسد. نرهای این گونه، در مقایسه با ماده ها حدود ۱۰ درصد بزرگ تر بوده و دارای پرهای زینتی سیاه وسفید مشخصی در اطراف گردن هستند که زیبایی خاصی به آنها می بخشد.

پرنده ای که ترجیح می دهد بدود

ماده های هوبره کمی کوچک تر هستند و پرهای خاکستری تری در زیر بدن دارند. ویژگی بارز این پرنده تمایل آن به دویدن به جای پرواز است. هرچند هوبره توانایی پرواز سریع را دارد، اما در بیشتر مواقع به آرامی با وقار قدم می زند و می تواند تا ۴۰ کیلومتر در ساعت بدود. هنگام خطر، این پرنده اغلب در کنار بوته ها مخفی می شود یا با حالتی ویژه روی زمین پنهان می گردد.

دفاعی هوشمندانه

هوبره علاوه بر زیبایی ظاهری، با شکار حشرات مضری نظیر ملخ و سوسک نقشی مفید در کشاورزی ایفا می کند. یکی از رفتارهای دفاعی شگفت انگیز این پرنده، پرتاب ماده ای چسبناک به سوی شاهین هنگام حمله از عقب است که موجب اخلال در پرواز شاهین و حتی سقوط آن می گردد. به همین دلیل، به آن لقب پرنده بمب انداز داده شده است.

تهدیدات انقراض

به گفته مهدی زارع خورمیزی، پژوهشگر محیط زیست، هوبره به عنوان گونه ای آسیب پذیر شناخته می شود و در کنوانسیون CITES برای گونه های حفاظت شده ثبت شده است. در ایران نیز این پرنده در معرض انقراض قرار دارد. زنده گیری، چرای دام، تخریب زیستگاه، حمله سگ های گله و ساخت وسازهای انسانی مانند جاده کشی ها از عوامل مهم کاهش جمعیت هوبره ها هستند.

تأثیرات کاهش جمعیت

کاهش تعداد هوبره ها اثرات جدی در زیست بوم به دنبال دارد. این پرنده با کنترل جمعیت آفات همچون جوندگان و ملخ ها، از بروز خسارت به کشاورزی جلوگیری می کند. نبود هوبره به افزایش آفات و برهم خوردن تعادل اکولوژیکی منجر می شود. اقدامات فوری برای حفاظت از این گونه شامل کاهش زنده گیری، کنترل چرای دام، و ممانعت از تخریب زیستگاه ها ضروری است تا تعادل محیط زیست حفظ شود.