داستان شب/ خرگوش کوچولو و دکمه ای که صدای آرزوها را می شنید/ /قصه درمانی / گروه سنی:۳ تا ۵ سال

رکنا: یکی بود، یکی نبود. در جنگلی سبز و قشنگ، زیر درختی که شاخه هایش مثل چتر بزرگی روی زمین سایه انداخته بود، خرگوش کوچولویی زندگی می کرد به نام نبات.

نبات گوش های بلندی داشت، دم کوچکی شبیه یک توپ پنبه ای و بینی صورتی رنگی که وقتی هیجان زده می شد، تندتند تکان می خورد.

او یک عادت عجیب داشت: هر چیزی را که پیدا می کرد، دوست داشت برای خودش نگه دارد.

اگر یک سنگ براق می دید، آن را در جیبش می گذاشت. اگر یک پر رنگی پیدا می کرد، آن را زیر بالش پنهان می کرد. اگر یک برگ قلبی شکل از روی زمین برمی داشت، آن را در جعبه کوچکش می گذاشت.

مامان خرگوش همیشه می گفت:

نبات جان، تو که نمی توانی همه چیزهای قشنگ دنیا را برای خودت نگه داری!

نبات گوش هایش را تکان می داد و می گفت:

چرا که نه؟ من یک جعبه خیلی بزرگ دارم!

البته جعبه نبات آن قدرها هم بزرگ نبود. یک جعبه چوبی کوچک بود که روی آن گل های آبی نقاشی شده بود.

یک روز صبح، وقتی نبات برای جمع کردن توت های قرمز از خانه بیرون رفت، چیزی عجیب زیر یک بوته پیدا کرد.

چیزی گرد، طلایی و کوچک.

نبات آن را با پنجه هایش برداشت و فوت کرد.

فوووت!

یک دکمه طلایی بود.

اما نه یک دکمه معمولی. روی دکمه تصویر یک ماه کوچک حک شده بود و دور تا دورش ستاره های ریزی دیده می شد.

نبات با خودش گفت:

وای! چه دکمه قشنگی! حتماً برای کت یک پادشاه است!

دکمه را در جیبش گذاشت و به راه افتاد.

هنوز چند قدمی نرفته بود که صدای خیلی آرامی شنید:

سلام...

نبات ایستاد.

به چپ نگاه کرد.

به راست نگاه کرد.

پشت سرش را نگاه کرد.

هیچ کس نبود.

دوباره صدا گفت:

سلام، خرگوش کوچولو!

نبات با تعجب پرسید:

کی بود؟

صدا گفت:

منم! همین جا! توی جیبت!

نبات از ترس، یک قدم به عقب پرید. دکمه طلایی از جیبش بیرون افتاد و روی زمین چرخید.

تق تق تق...

بعد درست جلوی پنجه های نبات ایستاد.

نبات با چشم های گرد شده پرسید:

تو حرف می زنی؟

دکمه گفت:

بله! ولی فقط با کسی حرف می زنم که خوب گوش بدهد.

نبات آرام نشست.

من خوب گوش می دهم. چی می خواهی بگویی؟

دکمه گفت:

من دکمه آرزوها هستم.

نبات از خوشحالی بالا پرید.

آرزوها؟ یعنی هر آرزویی بکنم، برآورده می شود؟

دکمه خندید.

نه دقیقاً. من آرزوها را می شنوم، اما جادو نمی کنم.

نبات کمی فکر کرد.

پس به چه دردی می خوری؟

دکمه گفت:

کمک می کنم آرزوهای واقعی را پیدا کنی. گاهی آدم ها چیزی می خواهند، اما نمی دانند واقعاً چه چیزی خوشحالشان می کند.

نبات سرش را کج کرد.

من می دانم! من یک سبد بزرگ توت می خواهم!

دکمه گفت:

این هم یک آرزوست. اما بیا امروز کمی بیشتر کشف کنیم.

نبات دکمه را برداشت و داخل جیبش گذاشت.

در راه خانه، سنجاب کوچولو را دید که زیر درخت بلوط نشسته بود و گریه می کرد.

نبات پرسید:

چرا گریه می کنی، فندق؟

سنجاب دم پشمالویش را جمع کرد و گفت:

گردوهایم را گم کرده ام. تمام صبح دنبالش گشته ام، اما پیدایشان نکرده ام.

نبات گفت:

شاید زیر برگ ها باشند. بیا با هم بگردیم.

سنجاب گفت:

اما من خیلی خسته ام.

نبات خواست بگوید که باید زودتر به خانه برود، اما ناگهان دکمه طلایی در جیبش گرم شد.

صدای دکمه را شنید:

گوش کن. شاید او فقط گردو نمی خواهد. شاید کمک می خواهد.

نبات به سنجاب نگاه کرد.

فندق، دوست داری من کمی کمکت کنم؟

چشم های سنجاب برق زد.

واقعاً؟

نبات با پنجه هایش برگ ها را کنار زد. فندق هم از سمت دیگر شروع به جست وجو کرد.

زیر یک برگ بزرگ، دو گردو پیدا کردند.

زیر ریشه درخت، سه گردوی دیگر پیدا شد.

اما هنوز یک گردو کم بود.

نبات گفت:

نگران نباش. پیدایش می کنیم.

آن دو کمی جلوتر رفتند. ناگهان صدای خش خشی از پشت بوته آمد.

یک جوجه تیغی کوچک بیرون آمد. چیزی گرد و قهوه ای روی پشتش بود.

فندق فریاد زد:

گردوی من!

جوجه تیغی ترسید و خودش را جمع کرد.

نبات آرام گفت:

سلام، تیغی جان. این گردو مال دوست ماست. تو آن را برداشته ای؟

جوجه تیغی سرش را پایین انداخت.

ببخشید. فکر کردم کسی آن را نمی خواهد. خیلی گرسنه بودم.

فندق کمی ناراحت شد، اما وقتی شکم کوچک تیغی را دید، دلش نرم شد.

گفت:

من هنوز چند گردو دارم. می توانیم یکی را با هم بخوریم.

تیغی با خوشحالی گفت:

واقعاً؟

سه دوست زیر درخت نشستند. فندق گردو را شکست و آن را به سه قسمت تقسیم کرد.

نبات وقتی تکه کوچک گردو را خورد، احساس کرد دلش گرم شده است.

دکمه طلایی در جیبش آرام گفت:

دیدی؟ گاهی خوشحالی از چیزی می آید که در جعبه ات جا نمی شود.

نبات چیزی نگفت، اما به فکر فرو رفت.

وقتی به خانه رسید، مامان خرگوش پرسید:

توت ها را آوردی، نبات جان؟

نبات تازه یادش افتاد که اصلاً توتی نچیده است!

گفت:

نه مامان. اما امروز یک دوست جدید پیدا کردم.

مامان لبخند زد.

چه خوب!

نبات دکمه را از جیبش بیرون آورد و نشان داد.

مامان! این دکمه حرف می زند!

مامان خرگوش با تعجب دکمه را نگاه کرد.

چه دکمه قشنگی! از کجا پیدایش کردی؟

نبات گفت:

زیر بوته. می گوید آرزوها را می شنود.

مامان لبخندی زد و گفت:

پس مراقبش باش. شاید چیزهای جالبی برای گفتن داشته باشد.

آن شب نبات دکمه را کنار بالش خود گذاشت.

پیش از خواب پرسید:

دکمه جان، تو می توانی آرزوی من را برآورده کنی؟

دکمه گفت:

بگو ببینم چه آرزویی داری.

نبات گفت:

می خواهم بزرگ ترین جعبه دنیا را داشته باشم. آن قدر بزرگ که همه چیزهای قشنگ را در آن جا بدهم.

دکمه چند لحظه ساکت ماند.

بعد پرسید:

اگر جعبه ات آن قدر بزرگ شود که دیگر نتوانی آن را بلند کنی، چه می کنی؟

نبات گفت:

خب... از مامان کمک می گیرم.

دکمه پرسید:

اگر آن قدر پر شود که دیگر چیزی در آن جا نشود، چه؟

نبات کمی فکر کرد.

یک جعبه دیگر می سازم.

دکمه گفت:

و اگر تمام جنگل را هم در جعبه هایت جا بدهی، باز هم چیزی پیدا می شود که بخواهی نگه داری؟

نبات خمیازه کشید.

شاید...

دکمه آرام گفت:

گاهی بهتر است به جای جمع کردن همه چیز، بعضی چیزها را با دیگران قسمت کنیم.

نبات چشم هایش را بست.

فردا درباره اش فکر می کنم.

صبح روز بعد، نبات تصمیم گرفت دکمه را به گردش ببرد.

آن ها از کنار رودخانه گذشتند. آب رودخانه آرام و زلال بود و نور خورشید روی آن می درخشید.

در کنار رودخانه، قورباغه کوچکی به نام غوک نشسته بود. او به آب نگاه می کرد و پاهایش را تکان می داد.

نبات پرسید:

غوک جان، چرا این قدر ناراحتی؟

غوک گفت:

امروز مسابقه پرش داریم، اما من نمی توانم مثل بقیه قورباغه ها دور بپرم.

نبات گفت:

شاید اگر کمی تمرین کنی، بتوانی بهتر بپری.

غوک آه کشید.

من تمرین کرده ام. اما هر بار که می پرم، دوستانم می خندند.

نبات به دکمه نگاه کرد.

دکمه چیزی نگفت.

نبات دوباره به غوک نگاه کرد و پرسید:

تو دوست داری در مسابقه چه کار کنی؟

غوک گفت:

دوست دارم شرکت کنم. حتی اگر برنده نشوم.

نبات لبخند زد.

پس همین کار را بکن! مهم این است که خودت بخواهی شرکت کنی.

غوک پرسید:

اگر دوباره به من بخندند چه؟

نبات گفت:

من کنار تو می مانم.

غوک کمی خوشحال شد.

آن ها تا محل مسابقه رفتند. قورباغه های زیادی کنار برکه جمع شده بودند. یکی از آن ها بلندترین پرش را انجام داد و همه برایش دست زدند.

نوبت غوک که رسید، پاهایش لرزید.

نبات از کنار برکه فریاد زد:

غوک! تو می توانی!

غوک نفس عمیقی کشید.

یک قدم عقب رفت.

خم شد.

و...

پرید!

پرشش خیلی بلند نبود، اما از دفعه قبل بهتر بود.

دوستانش برای او دست زدند.

غوک از خوشحالی چند بار بالا و پایین پرید.

دیدی؟ من توانستم!

نبات خندید.

آفرین!

دکمه طلایی در جیب نبات گرم شد و صدای آرامش را شنید:

بعضی آرزوها وقتی واقعی می شوند که کسی به ما فرصت امتحان کردن بدهد.

نبات این جمله را به خاطر سپرد.

ظهر، وقتی به خانه برگشت، جعبه چوبی اش را بیرون آورد. آن را روی زمین گذاشت و درش را باز کرد.

سنگ براق، پر آبی، برگ قلبی، دانه گرد، صدف کوچک و چند چیز دیگر داخل جعبه بودند.

نبات تک تک آن ها را بیرون آورد.

با خودش گفت:

من این ها را خیلی دوست دارم. اما فندق هم گردوهایش را با تیغی قسمت کرد. شاید من هم بتوانم بعضی چیزها را با دوستانم قسمت کنم.

او پر آبی را برداشت و به یاد فندق افتاد.

سنگ براق را برداشت و به یاد غوک افتاد.

بعد یک برگ قلبی پیدا کرد که از همه بیشتر دوستش داشت.

با خودش گفت:

این یکی را نگه می دارم. چون خیلی دوستش دارم.

دکمه گفت:

لازم نیست همه چیزهایت را ببخشی. بعضی چیزها برای خودت عزیزند. مهم این است که بدانی چه وقت می توانی چیزی را قسمت کنی.

نبات لبخند زد.

پس من می توانم هم چیزهای دوست داشتنی داشته باشم و هم با دوستانم مهربان باشم!

دکمه گفت:

دقیقاً!

چند روز گذشت.

نبات هر روز با دکمه طلایی به جنگل می رفت. او یاد گرفت وقتی کسی ناراحت است، پیش از هر چیز به حرف هایش گوش بدهد. یاد گرفت گاهی یک کمک کوچک می تواند روز کسی را قشنگ تر کند. یاد گرفت لازم نیست همیشه بهترین یا سریع ترین باشد تا دوست داشتنی بماند.

اما یک روز اتفاق عجیبی افتاد.

نبات صبح از خواب بیدار شد و دید دکمه طلایی کنار بالش نیست.

زیر بالش را گشت.

داخل جعبه را نگاه کرد.

روی زمین را جست وجو کرد.

اما دکمه پیدا نشد.

نبات نگران شد.

مامان! دکمه طلایی من گم شده!

مامان خرگوش از آشپزخانه بیرون آمد.

شاید وقتی خواب بودی، از کنار بالش افتاده باشد.

نبات تمام اتاق را گشت. زیر تخت را نگاه کرد. پشت پرده را بررسی کرد. حتی داخل سبد هویج ها را هم نگاه کرد.

اما خبری از دکمه نبود.

نبات گوشه اتاق نشست و چشم هایش پر از اشک شد.

من دوستش داشتم. او دوست من بود.

مامان کنارش نشست.

می فهمم عزیزم. وقتی چیزی را دوست داریم و گم می کنیم، دلمان می گیرد.

نبات گفت:

او به من یاد می داد چطور آرزوهای واقعی ام را پیدا کنم.

مامان پرسید:

فکر می کنی اگر دکمه اینجا نباشد، دیگر نمی توانی آن چیزها را به یاد بیاوری؟

نبات به زمین نگاه کرد.

کمی فکر کرد.

بعد آرام گفت:

شاید بتوانم. چون خیلی چیزها از او یاد گرفته ام.

مامان او را در آغوش گرفت.

پس بیا با هم دنبالش بگردیم. شاید هنوز پیدایش کنیم.

آن دو از خانه بیرون رفتند و مسیر دیروز را دنبال کردند.

اول به کنار درخت بلوط رفتند.

فندق سنجاب آنجا بود.

نبات پرسید:

فندق! دکمه طلایی من را ندیدی؟

فندق سرش را تکان داد.

نه، اما اگر بخواهی کمکت می کنم دنبالش بگردیم.

بعد به کنار برکه رفتند.

غوک قورباغه آنجا بود.

غوک! دکمه من را ندیدی؟

غوک گفت:

نه، ولی من هم دنبالش می گردم!

کمی بعد تیغی جوجه تیغی هم به آن ها پیوست.

سه دوست و مامان خرگوش، کنار رودخانه، زیر بوته ها و اطراف درختان را گشتند.

اما دکمه پیدا نشد.

خورشید کم کم پایین می رفت.

نبات خسته شده بود.

روی یک سنگ نشست و گفت:

شاید دیگر پیدایش نکنم.

فندق کنارش نشست.

اشکالی ندارد. ما هنوز هم می توانیم با هم بازی کنیم.

غوک گفت:

و من هنوز می توانم پرش هایم را تمرین کنم!

تیغی گفت:

من هم می توانم گردوهایم را با شما قسمت کنم.

نبات به دوستانش نگاه کرد.

لبخند کوچکی روی صورتش نشست.

ناگهان صدای خیلی آرامی از پشت یک بوته شنید:

سلام...

نبات گوش هایش را تیز کرد.

این صدا را می شناسم!

همه ساکت شدند.

صدا دوباره گفت:

سلام، خرگوش کوچولو!

نبات به طرف بوته دوید.

و آنجا، میان برگ های سبز، دکمه طلایی را دید.

اما دکمه تنها نبود.

یک مورچه کوچک آن را روی سرش گذاشته بود و با زحمت از روی برگ ها عبور می داد.

نبات با تعجب گفت:

دکمه من!

مورچه ایستاد.

ببخشید! فکر کردم یک خورشید کوچک است. می خواستم آن را به خانه مان ببرم تا لانه مان روشن شود.

نبات خندید.

تو خیلی کوچکی! چطور توانستی این دکمه سنگین را بلند کنی؟

مورچه گفت:

من تنها نبودم. چند مورچه دیگر هم کمک کردند.

نبات به اطراف نگاه کرد. چند مورچه دیگر هم پشت بوته بودند.

او گفت:

ممنون که از دکمه مراقبت کردید.

بعد دکمه را برداشت و آن را در پنجه هایش گرفت.

دکمه آرام گفت:

دیدی؟ حتی چیزهای کوچک هم می توانند برای دیگران بزرگ و مهم باشند.

نبات لبخند زد.

دکمه جان، من امروز چیز مهمی یاد گرفتم.

دکمه پرسید:

چه چیزی؟

نبات گفت:

اینکه گاهی آرزوهایمان با کمک کردن به دیگران قشنگ تر می شوند. و اینکه اگر چیزی را گم کنیم، ممکن است چیزهای دیگری پیدا کنیم؛ مثل دوست های خوب.

دکمه گفت:

این یکی از بهترین آرزوهایی است که شنیده ام.

نبات دکمه را در جیبش گذاشت و همراه دوستانش به خانه برگشت.

آن شب مامان خرگوش یک سوپ هویج خوشمزه درست کرد. فندق چند گردو آورد. غوک چند برگ تازه برای سفره پیدا کرد و تیغی هم یک توت قرمز بزرگ هدیه داد.

همه کنار هم نشستند و شام خوردند.

بعد از شام، نبات جعبه چوبی اش را آورد.

آن را باز کرد و به دوستانش نشان داد.

گفت:

این جعبه پر از چیزهای قشنگ است. هر کدام از شما می توانید یک چیز کوچک انتخاب کنید.

فندق پر آبی را برداشت.

غوک سنگ براق را انتخاب کرد.

تیغی یک برگ قلبی برداشت.

نبات به جعبه نگاه کرد. هنوز چند چیز دوست داشتنی داخل آن باقی مانده بود.

اما جعبه دیگر برایش مثل قبل مهم نبود.

چون فهمیده بود قشنگ ترین چیزهای زندگی همیشه داخل جعبه ها جا نمی شوند.

گاهی یک خنده دوستانه است.

گاهی دستی که برای کمک دراز می شود.

گاهی کسی که به حرف هایمان گوش می دهد.

و گاهی هم یک دکمه طلایی کوچک که به ما یاد می دهد به آرزوهایمان گوش بدهیم.

وقتی وقت خواب رسید، نبات دکمه را کنار بالش گذاشت.

چشم هایش را بست و آرام پرسید:

دکمه جان، فردا چه آرزویی را پیدا می کنیم؟

دکمه گفت:

فردا یک روز تازه است. شاید یک آرزوی تازه، منتظر تو باشد.

نبات خمیازه کشید.

پس تا فردا...

مامان خرگوش پتو را تا زیر چانه اش بالا کشید، پیشانی اش را بوسید و چراغ اتاق را کم نور کرد.

بیرون پنجره، ماه مثل یک لبخند نقره ای در آسمان می درخشید.

نبات آرام خوابید؛ با قلبی پر از خاطره های خوب، دوستانی مهربان و آرزوهایی که دیگر فقط برای خودش نبودند.

و دکمه طلایی، کنار بالش او، زیر نور ماه برق کوچکی زد.

آن شب، جنگل آرام بود.

برگ ها تکان نمی خوردند.

پرنده ها خوابیده بودند.

رودخانه آهسته آواز می خواند.

و خرگوش کوچولو در خواب لبخند می زد.

چون فهمیده بود گاهی بزرگ ترین گنج دنیا، چیزی نیست که در جعبه نگه می داریم؛ چیزی است که در دل خودمان و در دل دوستانمان می کاریم.

درباره این خبر سوالی دارید؟ در نظرات از رکنا بپرسید. پایان خبر / رکنا / کدخبر 1265034