داستان شب/ معمای رد پای بنفش روزی که یک شایعه، مدرسه جنگلی را به هم ریخت!/ قصه درمانی / گروه سنی: ۷ تا ۹ سال
رکنا: آیا ممکن است یک شایعه آن قدر بزرگ شود که همه چیز را تغییر دهد؟ در مدرسه جنگلی، یک خبر عجیب درباره هیولایی بنفش کافی بود تا ترس، حدس و گمان و نگرانی میان حیوانات کوچک پخش شود. هر کس چیزی شنیده بود و چیزی به آن اضافه می کرد؛ اما هیچ کس نمی دانست ماجرا از کجا شروع شده است. نیما سنجاب تصمیم گرفت به جای باور کردن حرف دیگران، دنبال سرنخ ها برود. او هنوز نمی دانست رد پاهای بنفش قرار است به رازی برسند که یک درس مهم درباره شایعه، ترس و حقیقت به همه بچه های جنگل یاد می دهد. اما اگر هیولایی در کار نبود، چه کسی این رد پاها را ساخته بود؟
صبح روز دوشنبه، وقتی نیما سنجاب وارد مدرسه جنگلی شد، دید همه بچه ها دور تابلوی اعلانات جمع شده اند و با هیجان درباره چیزی حرف می زنند.
یکی می گفت: من خودم دیدم!
دیگری می گفت: مامانم هم شنیده!
سومی با صدای آهسته گفت: می گویند امشب یک هیولای بنفش به مدرسه می آید و همه خوراکی های بچه ها را می دزدد!
نیما گوش هایش را تیز کرد.
هیولای بنفش؟
دزدیدن خوراکی ها؟
این دیگر چه داستانی بود؟
او از میان بچه ها راه باز کرد و خودش را به تابلوی اعلانات رساند. روی کاغذ بزرگی نوشته شده بود:
هشدار! موجودی عجیب با رد پای بنفش در مدرسه دیده شده است. مراقب خوراکی هایتان باشید!
پایین کاغذ هم یک نقاشی کشیده بودند؛ موجودی با دو شاخ بلند، چهار چشم و دمی که از آن دود بیرون می آمد.
نیما با تعجب گفت:
چه کسی این را نوشته؟
دوستش، پونه خرگوش، از پشت سر جواب داد:
می گویند کار باغبان مدرسه است. دیشب صدای عجیبی از انبار شنیده و صبح هم رد پاهای بنفش دیده!
نیما پرسید:
خودش هیولا را دیده؟
پونه شانه بالا انداخت.
نمی دانم. ولی آرش می گفت پدرش از نگهبان جنگل شنیده که موجودهای بنفش شب ها بیرون می آیند.
نیما گفت:
عجب! پس حتماً راست است!
در همین لحظه آرش روباه از راه رسید.
بچه ها! من یک خبر تازه دارم. هیولا فقط خوراکی نمی دزدد. می گویند کیف بچه ها را هم می برد!
همه با نگرانی به کیف هایشان نگاه کردند.
نیما هم کیفش را محکم گرفت.
زنگ مدرسه به صدا درآمد.
خانم بلوط، معلم کلاس، وارد شد. او جغدی دانا بود که همیشه عینک گردی روی نوکش داشت و وقتی کسی حرف مهمی می زد، سرش را کمی کج می کرد.
خانم بلوط به چهره نگران بچه ها نگاه کرد و پرسید:
امروز چرا همه این قدر ساکت و نگران هستید؟
آرش دستش را بالا برد.
خانم! یک هیولای بنفش به مدرسه آمده!
چند نفر با هم گفتند:
بله! هیولا!
خانم بلوط به جای خندیدن، آرام پرسید:
چه کسی خودش این موجود را دیده است؟
کلاس ساکت شد.
آرش گفت:
من ندیده ام، اما پدرم از نگهبان جنگل شنیده.
پونه گفت:
من هم از نیما شنیدم که آرش گفته.
نیما با تعجب گفت:
ولی من از پونه شنیدم که باغبان هیولا را دیده!
خانم بلوط لبخند زد و گفت:
پس فعلاً هیچ کدام از شما این موجود را ندیده اید. درست است؟
بچه ها سر تکان دادند.
خانم بلوط روی تخته نوشت:
شنیده ام، دیده ام، می دانم.
بعد گفت:
این سه عبارت با هم فرق دارند. وقتی چیزی را خودمان می بینیم، یک نوع اطلاعات داریم. وقتی از کسی می شنویم، اطلاعات ما به حرف او وابسته است. وقتی هم می گوییم چیزی را می دانیم، باید بتوانیم برای آن دلیل پیدا کنیم.
آرش گفت:
اما خانم، اگر همه درباره اش حرف می زنند، حتماً یک چیزی هست!
خانم بلوط پاسخ داد:
ممکن است چیزی وجود داشته باشد، اما هنوز نمی دانیم چیست. امروز می خواهیم مثل کارآگاه ها فکر کنیم. نه زود باور کنیم، نه زود مسخره کنیم و نه بدون دلیل نتیجه بگیریم.
نیما با هیجان گفت:
یعنی می توانیم معما را حل کنیم؟
خانم بلوط گفت:
اگر با دقت نگاه کنید، بله.
درست همان موقع، صدای بلندی از حیاط آمد.
تق!
بعد صدای دیگری شنیده شد.
خررررر!
بچه ها به طرف پنجره برگشتند.
یک سطل فلزی کنار انبار افتاده بود و روی زمین، چند رد پای بنفش دیده می شد.
پونه جیغ کوتاهی کشید.
خودشه! هیولا آمده!
آرش زیر میز رفت.
نیما هم یک قدم عقب رفت، اما بعد به رد پاها نگاه کرد.
چیزی عجیب بود.
رد پاها خیلی مرتب و پشت سر هم بودند. انگار کسی با حوصله آن ها را روی زمین کشیده باشد.
او گفت:
خانم! شاید بهتر باشد اول رد پاها را بررسی کنیم.
خانم بلوط گفت:
پیشنهاد خوبی است. اما هیچ کس به انبار نزدیک نمی شود تا آقای دارکوب، مدیر مدرسه، بیاید و با هم بررسی کنیم.
چند دقیقه بعد، آقای دارکوب رسید.
او یک دارکوب بلندقد با کلاه قهوه ای بود و همیشه یک دفترچه کوچک در جیبش داشت.
وقتی رد پاها را دید، عینکش را جابه جا کرد و گفت:
عجب! این ها واقعاً عجیب هستند.
آرش با صدای لرزان پرسید:
یعنی هیولا وجود دارد؟
آقای دارکوب گفت:
هنوز نمی دانیم. اما می توانیم سرنخ ها را بررسی کنیم.
نیما پرسید:
چه سرنخ هایی؟
آقای دارکوب به زمین اشاره کرد.
اول باید ببینیم این ردها از کجا شروع شده اند و به کجا می روند.
خانم بلوط گفت:
و باید مراقب باشیم چیزی را تغییر ندهیم.
بچه ها از پشت پنجره نگاه می کردند.
رد پاها از کنار انبار شروع می شد و به طرف باغچه می رفت. بعد پشت یک بوته بزرگ ناپدید می شد.
نیما دفترچه اش را بیرون آورد و مسیر را کشید.
پونه پرسید:
چرا نقاشی می کنی؟
نیما جواب داد:
اگر مسیر را یادداشت کنیم، شاید بعداً چیزی را فراموش نکنیم.
آقای دارکوب گفت:
کارآگاه خوبی می شوی!
وقتی از کنار باغچه عبور کردند، رد دیگری پیدا شد.
این یکی کوچک تر بود.
آرش گفت:
دیدید؟ هیولا دو تا پا دارد که یکی از پاهایش کوچک تر است!
نیما خم شد و نگاه کرد.
شاید این ردها متعلق به دو موجود مختلف باشد.
پونه گفت:
یا شاید هیولا یک پای بزرگ و یک پای کوچک دارد!
همه خندیدند.
خانم بلوط گفت:
هر دو احتمال را می توان مطرح کرد، اما هنوز هیچ کدام ثابت نشده است.
آن ها به بوته بزرگ رسیدند.
پشت بوته، یک تکه پارچه بنفش گیر کرده بود.
آرش فریاد زد:
این لباس هیولاست!
آقای دارکوب پارچه را با احتیاط برداشت.
روی پارچه چند تار موی قهوه ای چسبیده بود.
نیما گفت:
شاید این پارچه از لباس یک حیوان باشد.
پونه گفت:
اما چه حیوانی لباس بنفش می پوشد؟
در همان لحظه صدای خش خشی از داخل بوته بلند شد.
همه ساکت شدند.
خش...
خش...
خش...
آرش پشت آقای دارکوب پنهان شد.
نیما نفسش را حبس کرد.
ناگهان یک جوجه تیغی کوچک از میان بوته بیرون آمد.
روی سرش یک کلاه بنفش داشت!
بچه ها با تعجب نگاهش کردند.
جوجه تیغی گفت:
سلام! چرا این طور نگاهم می کنید؟
آرش گفت:
تو... تو هیولای بنفشی؟
جوجه تیغی چشم هایش را گرد کرد.
هیولا؟ من؟ نه! اسم من فندق است.
نیما به کلاه او اشاره کرد.
این کلاه مال توست؟
فندق گفت:
بله. دیروز آن را از مغازه مادربزرگم گرفتم. اما نمی دانم چرا یک تکه اش پاره شده.
آقای دارکوب پارچه را نشان داد.
فندق با خوشحالی گفت:
آهان! تکه گمشده کلاه من است!
پونه پرسید:
پس رد پاهای بنفش چه هستند؟
فندق کمی فکر کرد و گفت:
من دیشب برای پیدا کردن توپم به مدرسه آمدم. توپم از روی دیوار افتاده بود. بعد از باغچه رد شدم و به انبار رسیدم. شاید رد پاها مال من باشند.
آرش گفت:
اما تو که رد پای بنفش نداری!
فندق خندید.
درست است. اما کفش های من بنفش هستند!
او پاهای کوچکش را نشان داد. کفش های بنفش رنگی به پا داشت که زیرشان گل بنفش خشک شده بود.
نیما با دقت به ردها نگاه کرد.
پس شاید گل کفش هایت روی زمین مانده باشد.
فندق گفت:
احتمالاً همین طور است.
آقای دارکوب لبخند زد.
یک سرنخ دیگر هم پیدا کردیم.
آرش پرسید:
پس هیولا کجا رفت؟
فندق با تعجب گفت:
کدام هیولا؟
پونه گفت:
همان هیولایی که قرار بود خوراکی های ما را بدزدد!
فندق خندید.
من فقط دنبال توپم بودم. اصلاً خوراکی ندزدیده ام.
اما هنوز یک سؤال باقی مانده بود.
چه کسی روی تابلو نوشته بود که هیولایی در مدرسه وجود دارد؟
نیما گفت:
باید بفهمیم این نوشته را چه کسی گذاشته است.
آقای دارکوب گفت:
این کار را هم می توانیم بررسی کنیم. اما اول باید مطمئن شویم که انبار امن است.
او در انبار را باز کرد.
داخل انبار پر از وسایل قدیمی بود. توپ های کهنه، سبدهای خالی، چند جعبه رنگ و وسایل باغبانی در گوشه ها قرار داشتند.
نیما به زمین نگاه کرد.
چند لکه بنفش کنار یک جعبه رنگ دیده می شد.
آقای دارکوب! این لکه ها شبیه رنگ روی کفش فندق هستند.
آقای دارکوب گفت:
درست است. احتمالاً جعبه رنگ از دست کسی افتاده و رنگ روی زمین ریخته است.
در گوشه دیگر انبار، یک توپ قرمز زیر میز دیده می شد.
فندق با خوشحالی فریاد زد:
توپ من! پیدایش کردم!
او توپ را برداشت و به طرف دوستانش دوید.
اما نیما هنوز به تابلوی اعلانات فکر می کرد.
خانم بلوط، اگر فندق فقط دنبال توپش بوده، چه کسی داستان هیولا را ساخته؟
خانم بلوط گفت:
باید از خود بچه ها بپرسیم. شاید کسی برای شوخی چیزی نوشته باشد.
در همین هنگام، صدای آرش بلند شد.
من می دانم!
همه برگشتند.
آرش سرش را پایین انداخته بود.
گفت:
من آن نوشته را گذاشتم.
پونه با تعجب پرسید:
تو؟ چرا؟
آرش گفت:
دیشب وقتی از کنار مدرسه رد می شدم، رد پاهای بنفش را دیدم. فکر کردم شاید موجود عجیبی آمده باشد. بعد برای اینکه بچه ها را بترسانم، داستان هیولا را نوشتم.
نیما پرسید:
اما چرا گفتی هیولا خوراکی ها را می دزدد؟
آرش شانه هایش را بالا انداخت.
می خواستم داستان ترسناک تر شود. فکر کردم همه می خندند و فردا فراموشش می کنند.
پونه گفت:
اما ما واقعاً ترسیدیم!
آرش سرش را پایین انداخت.
می دانم. ببخشید.
خانم بلوط کنار او نشست.
آرش، می خواستی شوخی کنی، اما اتفاقی افتاد که انتظارش را نداشتی. می توانی توضیح بدهی چه احساسی داری؟
آرش گفت:
خجالت می کشم. فکر نمی کردم کسی حرفم را باور کند.
نیما گفت:
من هم باور کردم. چون همه درباره اش حرف می زدند.
خانم بلوط پرسید:
به نظرتان چرا یک حرف نادرست این قدر سریع پخش شد؟
پونه گفت:
چون ترسناک بود.
نیما گفت:
چون همه دوست داشتند بدانند هیولا چیست.
فندق گفت:
چون کسی نپرسید واقعاً چه اتفاقی افتاده.
خانم بلوط لبخند زد.
هر سه پاسخ مهم هستند. خبرهای عجیب و ترسناک گاهی خیلی زود توجه ما را جلب می کنند. اما جالب بودن یک خبر، به معنی درست بودن آن نیست.
آقای دارکوب گفت:
و وقتی چیزی را بدون بررسی برای دیگران تعریف می کنیم، ممکن است نگرانی و ترس بیشتری درست کنیم.
آرش گفت:
من می خواهم اشتباهم را درست کنم. می توانم روی تابلو بنویسم که هیولا وجود ندارد؟
خانم بلوط پاسخ داد:
می توانی حقیقتی را که پیدا کرده ایم بنویسی. بهتر است توضیح بدهی چه اتفاقی افتاده است.
آرش یک کاغذ تازه برداشت و نوشت:
ماجرای هیولای بنفش حل شد! رد پاها متعلق به فندق جوجه تیغی بود که دیشب دنبال توپش می گشت. لکه های بنفش هم از رنگ و گل کفش های او روی زمین مانده بود. من داستان هیولا را برای شوخی نوشتم، اما باعث ترس دوستانم شدم. بابت این کار عذرخواهی می کنم.
او کاغذ را روی تابلو چسباند.
بچه ها دورش جمع شدند.
پونه گفت:
خوب شد حقیقت را گفتی.
فندق هم گفت:
حالا می توانم با خیال راحت به کلاس بیایم؟
همه خندیدند.
اما ماجرا هنوز تمام نشده بود.
خانم بلوط تصمیم گرفت برای بچه ها یک بازی کارآگاهی ترتیب دهد.
او سه جعبه روی میز گذاشت.
روی جعبه اول نوشته بود: چیزی که دیده ام.
روی جعبه دوم نوشته بود: چیزی که شنیده ام.
روی جعبه سوم نوشته بود: چیزی که هنوز نمی دانم.
بعد سه کارت کوچک به هر کدام از بچه ها داد.
روی کارت اول نوشته شده بود:
امروز صبح باران بارید و زمین خیس شد.
روی کارت دوم نوشته شده بود:
یکی از بچه ها گفته است که فردا مدرسه تعطیل می شود.
روی کارت سوم نوشته شده بود:
آیا گربه سیاه پشت ساختمان مدرسه شب ها به انبار می رود؟
خانم بلوط گفت:
حالا باید هر کارت را در جعبه مناسب قرار دهید.
بچه ها شروع کردند.
نیما کارت اول را برداشت و داخل جعبه چیزی که دیده ام گذاشت.
خانم بلوط پرسید:
چرا؟
نیما گفت:
چون می توانیم زمین خیس را ببینیم. البته اگر خودمان باران را ندیده باشیم، فقط می دانیم زمین خیس است و هنوز مطمئن نیستیم چرا.
خانم بلوط با خوشحالی گفت:
آفرین! خیلی دقیق گفتی.
پونه کارت دوم را برداشت.
این را در جعبه شنیده ام می گذارم. چون فقط کسی گفته فردا مدرسه تعطیل است.
آرش کارت سوم را برداشت.
این را در جعبه نمی دانم می گذارم. چون هنوز هیچ دلیلی نداریم.
خانم بلوط گفت:
عالی است!
بعد از بازی، بچه ها تصمیم گرفتند یک گروه کوچک به نام کارآگاهان حقیقت تشکیل دهند.
قرار شد هر وقت خبری عجیب شنیدند، پیش از پخش کردن آن سه سؤال از خودشان بپرسند:
آیا خودم این موضوع را دیده ام؟
چه کسی این حرف را گفته و آیا می توان به اطلاعاتش اعتماد کرد؟
آیا دلیل یا مدرکی برای درست بودن آن وجود دارد؟
نیما پیشنهاد دیگری داد.
اگر چیزی را نمی دانستیم، به جای اینکه حدس بزنیم، بگوییم هنوز مطمئن نیستیم.
پونه گفت:
و اگر خبر اشتباهی را پخش کردیم، باید آن را اصلاح کنیم.
آرش گفت:
مثل کاری که من امروز انجام دادم.
خانم بلوط گفت:
دقیقاً. اشتباه کردن ممکن است برای هر کسی پیش بیاید. مهم این است که وقتی متوجه اشتباهمان شدیم، مسئولیت آن را بپذیریم.
آن روز بعد از مدرسه، نیما و پونه و آرش همراه فندق به سمت خانه رفتند.
فندق توپ قرمزش را زیر بغل گرفته بود و با خوشحالی می دوید.
در راه، صدای دو خرگوش را شنیدند که با هم حرف می زدند.
یکی گفت:
شنیده ام قرار است فردا تمام درخت های جنگل را قطع کنند!
دیگری گفت:
نه! من شنیده ام قرار است همه حیوان ها را از جنگل بیرون کنند!
نیما ایستاد.
پونه گفت:
باز هم یک خبر عجیب!
آرش پرسید:
حالا چه کار کنیم؟
نیما لبخند زد.
اول می پرسیم چه کسی این خبر را گفته و از کجا شنیده است.
آن ها به سمت خرگوش ها رفتند.
نیما گفت:
سلام! شما این خبر را از کجا شنیده اید؟
خرگوش اول گفت:
از یک سنجاب شنیدم.
پونه پرسید:
سنجاب خودش چیزی دیده بود؟
خرگوش دوم گفت:
فکر نمی کنم. فقط گفت کسی درباره اش حرف زده.
آرش گفت:
پس هنوز نمی دانیم این خبر درست است یا نه.
فندق گفت:
بهتر است از نگهبان جنگل بپرسیم.
آن ها به خانه نگهبان رفتند.
نگهبان جنگل، آقای گوزن، وقتی خبر را شنید تعجب کرد.
نه بچه ها! هیچ برنامه ای برای قطع درخت ها یا بیرون کردن حیوانات وجود ندارد. فقط قرار است چند شاخه خشک را هرس کنیم تا درخت ها سالم بمانند.
نیما گفت:
پس یک خبر کوچک درباره هرس کردن شاخه ها تبدیل شده به یک خبر ترسناک درباره نابودی جنگل!
آقای گوزن گفت:
گاهی همین اتفاق می افتد. یک نفر چیزی را درست متوجه نمی شود، نفر بعدی آن را تغییر می دهد و نفر بعدی هم چیزی به آن اضافه می کند.
پونه گفت:
مثل ماجرای هیولای بنفش!
آقای گوزن خندید.
دقیقاً!
وقتی بچه ها به خانه رسیدند، نیما دفترچه کارآگاهی اش را باز کرد.
بالای صفحه نوشت:
قانون اول کارآگاهان حقیقت: هر حرفی را قبل از باور کردن بررسی کن.
زیر آن هم نوشت:
قانون دوم: اگر مطمئن نیستی، بگو نمی دانم.
و در آخر:
قانون سوم: خبری را که باعث ترس دیگران می شود، بدون دلیل پخش نکن.
او دفترچه را بست و به پنجره نگاه کرد.
خورشید پشت درخت ها پنهان می شد و آسمان نارنجی شده بود.
مادرش وارد اتاق شد و پرسید:
امروز در مدرسه چه خبر بود؟
نیما خندید.
یک هیولای بنفش پیدا کردیم!
مادر با تعجب گفت:
واقعاً؟
نیما سریع ادامه داد:
نه مامان! صبر کن! اول باید بپرسی از کجا می دانم!
مادر خندید.
نیما گفت:
ما امروز یاد گرفتیم که شنیدن یک حرف با دانستن حقیقت فرق دارد. هیولای بنفش در واقع فندق بود که کفش های بنفش داشت و دنبال توپش می گشت.
مادر گفت:
پس امروز هم معما حل کردی و هم چیز مهمی یاد گرفتی.
نیما دفترچه اش را بالا گرفت.
من دیگر فقط خبرها را نمی شنوم. من کارآگاه حقیقت هستم!
مادر او را بغل کرد.
آن شب، نیما پیش از خواب به ماجرای روز فکر کرد.
او فهمید که بعضی حرف ها ممکن است خیلی هیجان انگیز، ترسناک یا حتی خنده دار باشند، اما این دلیل نمی شود که حتماً درست باشند.
فهمید وقتی چیزی را نمی داند، لازم نیست برای اینکه باهوش به نظر برسد، جواب بسازد.
می تواند با خیال راحت بگوید:
هنوز مطمئن نیستم.
و این جمله اصلاً نشانه نادانی نیست.
گاهی نشانه این است که آدم دارد درست فکر می کند.
نیما چراغ خوابش را خاموش کرد.
از پشت پنجره صدای جغدی آمد:
هووو... هووو...
نیما لبخند زد و گفت:
این یکی را خودم شنیدم!
بعد چشم هایش را بست و خوابید.
اما درست پیش از خواب، صدای دیگری از حیاط شنید:
تق... تق... تق...
نیما چشم هایش را باز کرد.
به پنجره نگاه کرد.
سایه ای بلند از کنار درخت گذشت.
قلبش کمی تندتر زد.
با خودش گفت:
شاید هیولای تازه ای باشد!
بعد مکث کرد و لبخند زد.
نه! اول باید بررسی کنم.
صبح روز بعد، وقتی به حیاط رفت، دید یک شاخه خشک از درخت افتاده و باد آن را روی زمین حرکت داده است.
نیما شاخه را برداشت و زیر لب گفت:
پرونده بسته شد!
از آن روز به بعد، در مدرسه جنگلی هر وقت خبری عجیب می پیچید، بچه ها قبل از هر کاری به یاد سه جعبه خانم بلوط می افتادند:
دیده ام.
شنیده ام.
هنوز نمی دانم.
و جالب تر از همه اینکه دیگر هیچ کس از رد پای بنفش نمی ترسید.
چون همه می دانستند گاهی پشت ترسناک ترین داستان ها، فقط یک کفش بنفش، یک توپ گمشده و یک نتیجه گیری عجولانه پنهان شده است.
معمای تازه کارآگاهان حقیقت؛ نامه ای که از داخل درخت بلوط بیرون آمد
صبح روز سه شنبه، نیما سنجاب زودتر از همیشه به مدرسه رسید. هنوز هیچ کدام از دوستانش نیامده بودند. او کیفش را کنار نیمکت گذاشت و دفترچه کارآگاهی اش را بیرون آورد.
روی صفحه آخر نوشته بود:
کارآگاه حقیقت باید قبل از باور کردن هر چیزی، دنبال دلیل بگردد.
نیما لبخند زد و خواست دفترچه را ببندد که ناگهان صدای عجیبی شنید.
خش... خش... تق!
صدا از سمت درخت بلوط قدیمی می آمد؛ همان درخت بزرگی که وسط حیاط مدرسه قرار داشت.
نیما آرام نزدیک شد.
پای درخت، تکه کاغذی افتاده بود. روی آن با خطی کج و نامرتب نوشته شده بود:
امروز ساعت دوازده، اتفاق وحشتناکی در مدرسه می افتد. به هیچ کس اعتماد نکنید!
نیما چند بار نوشته را خواند.
قلبش تندتر زد.
با خودش گفت:
این دیگر چه جور پیامی است؟
اولین فکری که به ذهنش رسید این بود که شاید دوباره کسی می خواهد بچه ها را بترساند. اما بعد یاد حرف های خانم بلوط افتاد.
نباید عجله می کرد.
کاغذ را برداشت و در دفترچه اش گذاشت.
چند دقیقه بعد، پونه خرگوش و آرش روباه از راه رسیدند.
نیما کاغذ را به آن ها نشان داد.
پونه با نگرانی گفت:
یعنی قرار است اتفاق بدی بیفتد؟
آرش گفت:
شاید همان هیولای بنفش برگشته!
نیما جواب داد:
هنوز چیزی نمی دانیم. اول باید بفهمیم این کاغذ از کجا آمده و چه کسی آن را نوشته است.
پونه پرسید:
اگر واقعاً اتفاق خطرناکی باشد چه؟
نیما گفت:
آن وقت باید به خانم بلوط و آقای دارکوب خبر بدهیم. اما نباید خودمان را بترسانیم یا این پیام را برای همه تعریف کنیم.
هر سه به دفتر معلم رفتند.
خانم بلوط کاغذ را خواند و عینکش را روی نوکش جابه جا کرد.
کار خوبی کردید که این پیام را مستقیم به من نشان دادید.
آرش گفت:
خانم، ممکن است کسی بخواهد به مدرسه آسیب بزند؟
خانم بلوط پاسخ داد:
ممکن است این فقط یک شوخی باشد، ممکن است کسی چیزی را اشتباه فهمیده باشد و ممکن است هم موضوعی جدی در میان باشد. ما بدون بررسی نمی توانیم هیچ کدام را قطعی بدانیم. من موضوع را به مدیر اطلاع می دهم.
آقای دارکوب هم به دفتر آمد. او کاغذ را دید و گفت:
تا وقتی موضوع روشن نشده، هیچ کس نباید به تنهایی دنبال ماجرا بگردد. ما بررسی را انجام می دهیم و شما هم طبق برنامه در کلاس می مانید.
نیما پرسید:
می توانیم کمک کنیم؟
آقای دارکوب لبخند زد.
می توانید کارآگاهان خوبی باشید، اما کارآگاه خوب می داند چه زمانی باید از بزرگ ترها کمک بگیرد.
بچه ها به کلاس برگشتند.
اما نیما هنوز به کاغذ فکر می کرد.
چرا نوشته بود ساعت دوازده؟
چرا گفته بود به هیچ کس اعتماد نکنید؟
و از همه عجیب تر، چرا کاغذ زیر درخت بلوط قرار داشت؟
در زنگ تفریح، فندق جوجه تیغی با عجله به طرف آن ها آمد.
بچه ها! شما هم نامه را دیده اید؟
نیما پرسید:
کدام نامه؟
فندق گفت:
یکی از بچه های کلاس دوم گفته که یک پیام ترسناک زیر درخت پیدا شده. می گویند ساعت دوازده قرار است مدرسه تعطیل شود!
آرش گفت:
اما ما چنین چیزی در نامه ندیدیم.
فندق جواب داد:
من هم نخوانده ام. فقط از یک خرگوش شنیدم.
پونه گفت:
پس خبر دوباره تغییر کرده است!
نیما دفترچه اش را باز کرد و نوشت:
پیام اصلی: اتفاق وحشتناک در ساعت دوازده.
خبر جدید: مدرسه ساعت دوازده تعطیل می شود.
بعد زیرش نوشت:
هنوز هیچ دلیلی برای خبر دوم نداریم.
زنگ بعدی به صدا درآمد.
در کلاس، خانم بلوط از بچه ها خواست یک نقاشی درباره چیزهایی که باعث احساس امنیت می شوند بکشند.
نیما درخت بلوط بزرگی کشید که دور آن چند حیوان ایستاده بودند.
پونه پرسید:
چرا درخت کشیدی؟
نیما گفت:
چون نامه را کنار درخت پیدا کردم. شاید درخت چیزی درباره آن بداند!
پونه خندید.
درخت که حرف نمی زند!
نیما گفت:
می دانم. اما شاید چیزی در اطرافش باشد که به ما کمک کند.
بعد از کلاس، آقای دارکوب به آن ها گفت که در بررسی اولیه، هیچ نشانه ای از خطر پیدا نشده است. با این حال، موضوع را تا روشن شدن ماجرا پیگیری می کند.
در همین هنگام، صدای کوچکی از پشت پنجره آمد.
تق!
یک بلوط روی زمین افتاد.
نیما به بیرون نگاه کرد.
یک سنجاب کوچک ناشناس روی شاخه درخت نشسته بود و چیزی را میان برگ ها پنهان می کرد.
نیما به پونه گفت:
فکر می کنم یک سرنخ تازه پیدا کردیم.
پونه گفت:
اما قرار بود خودمان تنهایی دنبال ماجرا نرویم.
نیما سر تکان داد.
درست می گویی. اول به خانم بلوط می گوییم.
خانم بلوط همراه آن ها به حیاط آمد. سنجاب کوچک با دیدن آن ها از شاخه پایین پرید و فرار کرد. اما چیزی که میان برگ ها پنهان کرده بود، روی زمین افتاد.
یک دفترچه کوچک آبی!
آقای دارکوب دفترچه را برداشت. روی جلد آن نوشته شده بود:
دفتر آزمایش های علمی سام.
خانم بلوط گفت:
سام؟ مگر سام کلاس دوم نیست؟
پونه گفت:
بله! او همیشه آزمایش های عجیب انجام می دهد.
آقای دارکوب دفترچه را باز کرد. در یکی از صفحه ها نوشته شده بود:
امروز می خواهم آزمایش کنم که آیا می توانم با استفاده از رنگ مخصوص، روی زمین رد پا درست کنم. ساعت دوازده قرار است آزمایش را به دوستانم نشان بدهم.
نیما با تعجب گفت:
پس شاید منظور نامه از اتفاق وحشتناک، آزمایش سام بوده!
خانم بلوط گفت:
این یک احتمال است. اما هنوز باید از خودش بپرسیم.
آن ها به کلاس دوم رفتند.
سام کنار پنجره نشسته بود و یک جعبه کوچک در دست داشت.
آقای دارکوب پرسید:
سام جان، این دفترچه مال توست؟
سام با دیدن دفترچه، لبخند زد.
بله! فکر کردم گمش کرده ام.
خانم بلوط کاغذ پیام را به او نشان داد.
این نوشته را تو گذاشته ای؟
سام سرش را پایین انداخت.
بله...
نیما پرسید:
چرا نوشتی اتفاق وحشتناک می افتد؟
سام گفت:
من می خواستم دوستانم را برای آزمایشم هیجان زده کنم. قرار بود با رنگ بنفش رد پا درست کنم و بعد نشان بدهم چطور می توانم آن ها را پاک کنم. فکر کردم اگر بنویسم اتفاق عجیبی می افتد، همه کنجکاو می شوند.
آرش گفت:
اما بعضی ها واقعاً ترسیدند.
سام با ناراحتی گفت:
نمی دانستم این قدر جدی می گیرند. قصد نداشتم کسی را بترسانم.
خانم بلوط گفت:
گاهی کلماتی که انتخاب می کنیم، بیشتر از چیزی که فکر می کنیم روی دیگران اثر می گذارند. اگر می خواستی دوستانت را دعوت کنی، می توانستی بنویسی: ساعت دوازده یک آزمایش جالب داریم.
سام گفت:
حق با شماست. من باید پیام را درست می نوشتم.
نیما پرسید:
پس آن سنجاب کوچک که دفترچه را برداشته بود چه کسی بود؟
سام خندید.
برادر کوچکم! وقتی دفترچه را گم کردم، او پیدایش کرد و روی درخت گذاشت. فکر می کرد من دنبالش می گردم.
پونه گفت:
پس تمام ماجرا حل شد!
اما سام هنوز یک مشکل داشت.
او گفت:
من می خواستم آزمایشم را نشان بدهم، ولی حالا همه فکر می کنند کار بدی کرده ام. دیگر دوست ندارم آزمایشم را انجام بدهم.
نیما گفت:
اشتباهت را پذیرفتی و توضیح دادی. حالا می توانی آزمایشت را با یک دعوت نامه درست انجام بدهی.
سام لبخند زد.
واقعاً می آیید؟
آرش گفت:
البته! من عاشق آزمایش های علمی هستم.
پونه گفت:
به شرطی که این بار هیولای بنفش از آزمایش بیرون نیاید!
همه خندیدند.
ساعت دوازده، بچه ها در حیاط جمع شدند. سام یک تخته کوچک آورد و روی آن چند رد پای بنفش کشید. بعد با یک دستمال مرطوب، رنگ را پاک کرد.
بچه ها با تعجب نگاه کردند.
سام گفت:
این رنگ مخصوص نقاشی روی تخته است. من رد پاها را با شابلون درست کردم. اما روی زمین مدرسه نباید آزمایش می کردم.
نیما پرسید:
پس رد پای هیولای قبلی هم ممکن بود یک آزمایش باشد؟
فندق گفت:
نه! آن رد پاها مال کفش های من بود!
همه دوباره خندیدند.
سام روی تخته نوشت:
آزمایش سام: چطور رد پاهای خیالی بسازیم؟
بعد رو به دوستانش گفت:
این بار می خواهم قبل از شروع آزمایش، دقیق توضیح بدهم چه کاری انجام می دهم.
خانم بلوط از بچه ها خواست به سام دست بزنند.
وقتی همه تشویق کردند، سام لبخند زد.
نیما دفترچه کارآگاهی اش را باز کرد و زیر آخرین یادداشتش نوشت:
گاهی یک خبر از یک اشتباه کوچک شروع می شود. اما اگر سؤال بپرسیم، بررسی کنیم و از افراد مطمئن کمک بگیریم، می توانیم حقیقت را پیدا کنیم.
بعد به دوستانش نگاه کرد و گفت:
به نظرم کارآگاه بودن فقط پیدا کردن چیزهای پنهان نیست. گاهی یعنی جلوی ترس و شایعه را بگیریم.
پونه گفت:
و گاهی هم یعنی بفهمیم یک هیولای بنفش، فقط یک آزمایش علمی است!
آن ها با خنده به کلاس برگشتند.
از آن روز به بعد، روی تابلوی مدرسه جنگلی یک جمله تازه نوشته شد:
قبل از پخش کردن یک خبر، یک بار دیگر فکر کن؛ شاید حقیقت با چیزی که شنیده ای فرق داشته باشد.
نیما هر روز از کنار آن تابلو می گذشت و لبخند می زد.
او حالا می دانست که پرسیدن، بررسی کردن و گفتن هنوز نمی دانم گاهی از سریع ترین جواب دادن هم شجاعانه تر است.
-
فیلم دزدی که از سقف وارد مغازه ها می شد
ارسال نظر