بی اختیاری ادرار فقط مشکل مثانه نیست! / چرا بعضی بیماران از ترس آبروریزی زندگی اجتماعی خود را محدود می کنند؟ / تحلیل روانشناسی خبر ترند

به گزارش گروه روانشناسی رکنا، بی اختیاری ادرار به خروج غیرارادی ادرار گفته می شود و می تواند در زنان و مردان و در سنین مختلف رخ دهد. این وضعیت یک بیماری واحد با علت مشخص نیست، بلکه نشانه ای است که ممکن است در شرایط پزشکی گوناگون دیده شود. بی اختیاری استرسی معمولا هنگام سرفه، عطسه یا فعالیت بدنی رخ می دهد. بی اختیاری فوریتی با احساس ناگهانی و شدید نیاز به دفع ادرار همراه است. برخی افراد نیز ترکیبی از این دو نوع را تجربه می کنند. مشکلات عصبی، بعضی داروها، عفونت ها و اختلالات تخلیه مثانه نیز ممکن است در برخی موارد نقش داشته باشند.

چرا مراجعه به پزشک عقب می افتد؟

برخی ویژگی ها یا وضعیت ها ممکن است در روابط اجتماعی با قضاوت منفی همراه شوند. ترس از چنین قضاوتی می تواند بر رفتار و نحوه معرفی خود به دیگران تاثیر بگذارد. فرد مبتلا به بی اختیاری ادرار ممکن است نگران باشد که دیگران متوجه مشکل او شوند. این نگرانی گاهی باعث می شود از سفر، مهمانی یا فعالیت های طولانی بیرون از خانه اجتناب کند. البته همه بیماران چنین تجربه ای ندارند و شدت تاثیر روانی به نوع علائم، حمایت اطرافیان و امکان دسترسی به درمان بستگی دارد.

ترس از اتفاقی که هنوز رخ نداده است

دیوید بارلو، روانشناس و پژوهشگر اختلالات اضطرابی، در آثار خود به نقش انتظار تهدید و احساس کنترل در تجربه اضطراب پرداخته است. این مفاهیم می توانند به درک نگرانی برخی افراد مبتلا به مشکلات جسمی نیز کمک کنند.

بیماری که یک بار نشت ادرار را در جمع تجربه کرده، ممکن است پیش از حضور در موقعیتی مشابه نگران تکرار آن شود. در نتیجه، حتی زمانی که علامتی ندارد، ذهن او درگیر پیدا کردن سرویس بهداشتی یا پیش بینی موقعیت های دشوار می شود. چنین نگرانی هایی در بعضی افراد می توانند کیفیت زندگی را کاهش دهند.

آیا بی اختیاری ادرار با افزایش سن طبیعی است؟

افزایش سن می تواند احتمال برخی انواع بی اختیاری را بیشتر کند، اما این مشکل را نباید پیامدی اجتناب ناپذیر دانست که نیازی به بررسی ندارد. بارداری و زایمان، تغییرات هورمونی، جراحی های لگنی، مشکلات پروستات و بیماری های عصبی از جمله عواملی هستند که بسته به شرایط فرد می توانند نقش داشته باشند.

درمان نیز یکسان نیست. تمرین عضلات کف لگن، اصلاح بعضی عادت های رفتاری، دارودرمانی و روش های تخصصی دیگر ممکن است با توجه به تشخیص پزشک توصیه شوند. مصرف خودسرانه دارو یا محدود کردن شدید آب می تواند نامناسب باشد.

رابطه بی اختیاری ادرار و سلامت روان

پژوهش های مشاهده ای میان بی اختیاری ادرار و مشکلاتی مانند علائم اضطراب، افسردگی و کاهش کیفیت زندگی ارتباط گزارش کرده اند اما این ارتباط به معنای آن نیست که بی اختیاری در همه افراد باعث اختلال روانی می شود یا مشکلات روانی علت اصلی آن هستند.

ممکن است شدت علائم جسمی، بیماری های همراه، محدودیت فعالیت و نگرانی از قضاوت اجتماعی همزمان در این ارتباط نقش داشته باشند. بنابراین، ارزیابی مناسب باید هم به علت پزشکی و هم به فشار روانی احتمالی توجه کند.

چرا گروه روانشناسی رکنا به این خبر می پردازد؟

زیرا سکوت درباره بعضی مشکلات جسمی می تواند مانعی برای دریافت کمک باشد. فردی که از قضاوت دیگران می ترسد، ممکن است علائم قابل بررسی و درمان خود را سال ها پنهان کند. پرداختن محترمانه به این موضوع می تواند انگ اجتماعی را کاهش دهد و مراجعه زودتر به پزشک را تشویق کند.

پیام گروه روانشناسی رکنا به مسئولان

آموزش عمومی درباره انواع بی اختیاری ادرار، راه های تشخیص و درمان باید بدون زبان تحقیرآمیز انجام شود. دسترسی به خدمات تخصصی اورولوژی، زنان و توانبخشی کف لگن و حفظ حریم خصوصی بیماران اهمیت دارد. همچنین مناسب سازی سرویس های بهداشتی عمومی می تواند مشارکت اجتماعی افراد دارای مشکلات دفع ادرار را آسان تر کند.

راهکار برای خانواده ها

اعضای خانواده بهتر است مشکل فرد را موضوع شوخی یا سرزنش قرار ندهند و او را برای مراجعه به پزشک حمایت کنند. ثبت زمان بروز علائم و شرایط همراه می تواند به ارزیابی پزشکی کمک کند. اگر بی اختیاری ناگهان همراه با ضعف پاها، بی حسی ناحیه نشیمنگاه یا اختلال تازه در کنترل مدفوع ایجاد شود، ارزیابی فوری پزشکی ضروری است.

تلنگر روانشناختی

گاهی فرد نه به دلیل شدت بیماری، بلکه از ترس نگاه دیگران از زندگی اجتماعی عقب می نشیند. جامعه ای که درباره مشکلات جسمی با احترام و آگاهی صحبت می کند، می تواند یکی از مهمترین موانع درمان را کاهش دهد: شرمی که بیمار را به سکوت وادار می کند.