«کمتر بخور!» همیشه جواب نیست / ژن‌ها وارد پرونده پرخوری شدند

به گزارش گروه روانشناسی رکنا،  ژن ها وارد پرونده اختلالات خوردن شدند مطالعه ای در Nature Mental Health داده های ژنتیکی گسترده مربوط به رفتار پرخوری و بی اشتهایی عصبی را بررسی کرده است. پژوهشگران همپوشانی هایی میان برخی زمینه های ژنتیکی این مشکلات پیدا کردند، اما در عین حال تفاوت های ژنتیکی قابل توجهی نیز میان آنها مشاهده شد.

پرخوری ارادی نیست؟

اختلال خوردن را نمی توان فقط با مفهوم اراده توضیح داد. عوامل زیستی، ژنتیکی، روانشناختی، خانوادگی و اجتماعی می توانند در شکل گیری و تداوم این اختلالات نقش داشته باشند. اما ژنتیکی بودن نیز به معنای سرنوشت قطعی نیست. داشتن زمینه ژنتیکی به این معنی نیست که فرد حتما دچار اختلال خوردن خواهد شد.

چرا سرزنش می تواند مشکل را بدتر کند؟

وقتی فردی به دلیل رفتار غذایی اش دائما سرزنش می شود، ممکن است احساس شرم و گناه بیشتری تجربه کند. در برخی اختلالات خوردن، همین هیجان ها می توانند چرخه ناسالم خوردن و محدودیت غذایی را پیچیده تر کنند. بنابراین درمان به جای تمرکز صرف بر اراده، باید به مجموعه عواملی که رفتار خوردن را شکل داده اند توجه کند.

نگاه درمانگر به اختلالات خوردن

از نگاه دکتر مریم سامانی، روانشناس بالینی و درمانگر اختلالات روانی ، فردی که با پرخوری، محدودیت شدید غذایی یا تصویر بدنی آشفته درگیر است، قبل از هر چیز به ارزیابی دقیق نیاز دارد.

رفتار غذایی را نمی توان جدا از هیجان ها، افکار، تجربه های فردی، روابط و تصویر فرد از بدنش بررسی کرد. پژوهش جدید نیز نمی گوید یک ژن خاص علت اختلال خوردن است؛ بلکه نشان می دهد زیست شناسی این اختلالات بسیار پیچیده تر از داستان ساده اراده و بی ارادگی است.