رابطه آرام، لزوما رابطه سالم نیست

گاهی چیزی که از بیرون یک رابطه آرام و بی دردسر به نظر می رسد، از درون پر از سکوت، فاصله و تنهایی است. دو نفر کنار هم زندگی می کنند، صدایشان را برای هم بلند نمی کنند و شاید سال ها حتی یک دعوای جدی هم نداشته باشند، اما دیگر درباره چیزهای مهم حرف نمی زنند. نه از ناراحتی هایشان می گویند، نه از خواسته هایشان و نه از دلخوری هایی که کم کم روی هم جمع شده است. خانه آرام است، اما رابطه لزوما حال خوبی ندارد.

پژوهش های تازه درباره کیفیت رابطه زوجین نشان می دهد برای تشخیص سلامت یک رابطه نمی توان فقط به میزان دعوا و تعارض نگاه کرد. نبود اختلاف نظر به خودی خود نشانه سالم بودن رابطه نیست. آنچه اهمیت دارد کیفیت ارتباط میان دو نفر است؛ اینکه چقدر احساس امنیت می کنند، چقدر از یکدیگر حمایت می کنند، آیا می توانند درباره ناراحتی هایشان صحبت کنند و مهم تر از همه، بعد از یک اختلاف چقدر توانایی ترمیم رابطه را دارند.

چرا بعضی زوج ها دعوا نمی کنند؟

بعضی زوج ها دعوا نمی کنند چون مهارت ارتباطی بسیار خوبی دارند و یاد گرفته اند اختلاف هایشان را بدون تخریب یکدیگر حل کنند. اما بعضی دیگر دعوا نمی کنند چون دیگر انرژی یا امیدی برای گفت و گو ندارند. یکی سکوت می کند تا بحث بالا نگیرد، دیگری کوتاه می آید تا زندگی به هم نریزد و موضوعات حل نشده یکی پس از دیگری کنار گذاشته می شوند. نتیجه ممکن است رابطه ای باشد که از بیرون بسیار آرام است، اما در درون آن فاصله عاطفی روز به روز بیشتر می شود.

در طرف مقابل، زوجی را تصور کنید که گاهی با هم اختلاف دارند، ناراحت می شوند و حتی ممکن است بحثشان بالا بگیرد، اما بعد دوباره به سراغ یکدیگر می روند. درباره اتفاقی که افتاده حرف می زنند، توضیح می دهند، عذرخواهی می کنند و تلاش می کنند بفهمند طرف مقابل چه احساسی داشته است. چنین رابطه ای ممکن است پر سر و صداتر از یک رابطه سرد به نظر برسد، اما لزوما ناسالم تر نیست. مسئله اصلی این است که تعارض چگونه مدیریت می شود و آیا بعد از آن امکان بازگشت به صمیمیت وجود دارد یا نه.

یکی از اشتباه های رایج در روابط زوجین این است که آرام بودن رابطه را با سالم بودن آن یکی بدانیم. گاهی سکوت نشانه آرامش است و گاهی نشانه خستگی. گاهی کوتاه آمدن نشانه بلوغ است و گاهی یعنی فرد مدت هاست احساس می کند حرفش شنیده نمی شود. حتی ممکن است دو نفر هر روز کنار یکدیگر باشند، اما از نظر عاطفی فاصله زیادی از هم گرفته باشند.

به همین دلیل شاید بهتر باشد به جای پرسیدن اینکه ما چقدر با هم دعوا می کنیم، از خودمان بپرسیم وقتی از هم ناراحت می شویم چه اتفاقی می افتد. آیا می توانیم بدون ترس از تحقیر یا طرد شدن درباره احساسمان حرف بزنیم؟ آیا همسرمان واقعا گوش می دهد یا فقط منتظر است پاسخ خودش را بدهد؟ آیا بعد از یک اختلاف می توانیم دوباره به سمت هم برگردیم یا هر ناراحتی، فاصله تازه ای میان ما ایجاد می کند؟

نشانه های رابطه سالم

رابطه سالم قرار نیست رابطه ای باشد که در آن هیچ اختلافی وجود ندارد. دو انسان با دو گذشته، دو شخصیت و دو شیوه متفاوت برای دیدن زندگی طبیعی است که گاهی با هم اختلاف داشته باشند. چیزی که رابطه را سالم تر می کند، توانایی دیدن یکدیگر در میان همین اختلاف هاست؛ اینکه حتی وقتی عصبانی هستیم، طرف مقابل را دشمن خودمان نبینیم و حتی وقتی دلخوریم، راه بازگشت به رابطه را کاملا نبندیم.

گاهی خطرناک ترین جمله درباره یک رابطه این نیست که ما همیشه با هم دعوا داریم؛ شاید این باشد که دیگر اصلا برای هیچ چیز بحث نمی کنیم. چون ممکن است پشت این آرامش ظاهری، نه رضایت بلکه بی تفاوتی، ناامیدی و فاصله عاطفی پنهان شده باشد.

آرامش واقعی در رابطه زمانی شکل می گیرد که بتوانیم خودمان باشیم، ناراحتی مان را بیان کنیم، اختلاف داشته باشیم و باز هم احساس کنیم این رابطه جای امنی برای برگشتن است. رابطه سالم لزوما بی صدا نیست؛ رابطه سالم رابطه ای است که حتی بعد از شنیدن صدای اختلاف، هنوز صدای دیگری را هم می شنود.