زندگی در انتهای محرومیت / دختران روستای "مود" بیشتر از پنج کلاس نمی توانند درس بخوانند + فیلم

به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا، فقر اقتصادی که از راه می‌رسد، تنها به خالی‌شدن سفره‌ها ختم نمی‌شود؛ سایه‌اش را بر آموزش، بهداشت و تمام زیست انسانی پهن می‌کند. در روستای مرزی مود در خراسان جنوبی، جایی که انگار به انتهای دنیا رسیده‌ای، محرومیت شکل عینی زندگی است. جایی که کودکان حتی یک مدرسه ساده ندارند، آب آشامیدنی با سختی فراوان تامین می‌شود و خبری از یک مغازه کوچک برای خرید مایحتاج روزانه نیست. اینجا برای خرید ساده‌ترین اقلام، مثل سیب‌زمینی و پیاز و روغن، باید ۵۰ کیلومتر راه طی کنی تا شاید بتوانی غذایی برای خانه‌ات فراهم کنی.

از هر ده خانواده، شاید یکی خودرو داشته باشد؛ همان یک ماشین هم گاهی تنها امید یک روستا برای رساندن بیمار به پزشک است. اینجا اگر مریض شوی، باید امیدوار باشی که بدنت خودش دوام بیاورد. مراجعه به پزشک، در قرن بیست‌ویکم، به دغدغه‌ای بزرگ و گاه دست‌نیافتنی تبدیل شده است.

در روستای مود، سرنوشت بسیاری از دختران از پیش نوشته شده؛ اگر خوش‌شانس باشند، تحصیلشان به کلاس پنجم ختم می‌شود. کسی نیست که اجازه دهد برای ادامه درس به روستایی دیگر یا شهری نزدیک‌تر بروند. این در حالی است که خودشان رویا دارند، درس‌خواندن را دوست دارند و می‌خواهند پیشرفت کنند و روی پای خودشان بایستند.

این نقطه و سایر نقاط مرزی، جایی است که باید امکانات در آن موج بزند و در جهان، میزان امکانات و رفاه در آن موج بزند؛ اما واقعیت چیز دیگری است. اینجا مردمی زندگی می‌کنند که از ابتدایی‌ترین نیازها محروم‌اند؛ دریغ از جرعه‌ای آب شیرین، دریغ از غذای مناسب. مرز است، جای حساس کشور است؛ ولی محرومیت، پررنگ‌ترین نشانه‌ای است که در زندگی روزمره مردمش دیده می‌شود.