ناصرالدین شاه؛ وزیرکُش قهار! / دستور به قتل وزیر را محبوبش داد

به گزارش رکنآ، ناصرالدین‌شاه قاجار در دوران سلطنت خود شاهد فراز و نشیب‌های بسیاری در روابط سیاسی و شخصی‌اش بود؛ اما یکی از تلخ‌ترین اتفاقات دوران پادشاهی او، فرمان قتل میرزا تقی‌خان امیرکبیر، صدراعظم نامدار ایران بود؛ مردی که روزگاری از نزدیک‌ترین دوستان و معتمدان شاه به شمار می‌رفت.

ناصرالدین میرزا و امیرکبیر پیش از رسیدن شاه به سلطنت نیز رابطه‌ای صمیمانه داشتند. این دوستی بعدها با ازدواج امیرکبیر با عزت‌الدوله، خواهر ناصرالدین‌شاه، رنگ‌وبوی خانوادگی هم پیدا کرد.

پس از درگذشت محمدشاه قاجار، ایران در شرایطی آشفته و ناآرام قرار داشت و شورش‌ها و اختلافات سیاسی، آینده سلطنت را با ابهام روبه‌رو کرده بود. در چنین شرایطی، ناصرالدین میرزا با همراهی و تدبیر امیرکبیر توانست خود را به تهران برساند، اوضاع را سامان دهد و بر تخت سلطنت بنشیند.

ناصرالدین‌شاه در سال‌های ابتدایی سلطنت، فرصت آن را داشت که با کمک صدراعظم توانمند خود دست به اصلاحات گسترده‌ای بزند. یکی از مهم‌ترین اقدامات مشترک آن‌ها تأسیس دارالفنون بود؛ مرکزی آموزشی که با هدف تربیت نیروهای متخصص و آشنایی ایرانیان با دانش و علوم جدید راه‌اندازی شد و بعدها به یکی از مهم‌ترین مراکز آموزشی ایران تبدیل شد.

با این حال، رابطه شاه و صدراعظم محبوبش به‌رغم دوستی دیرینه و همکاری‌های اولیه، به‌تدریج دستخوش اختلاف و تنش شد. قدرت و نفوذ روزافزون امیرکبیر، مخالفت‌های درباریان و رقابت‌های سیاسی، زمینه‌ساز فاصله گرفتن این دو شد؛ فاصله‌ای که سرانجام به برکناری امیرکبیر و صدور فرمان قتل او از سوی ناصرالدین‌شاه انجامید.

به این ترتیب، دوستی دیرینه‌ای که روزگاری با اعتماد و همراهی آغاز شده بود، در نهایت با قتل امیرکبیر در حمام فین کاشان به یکی از تلخ‌ترین فصل‌های تاریخ قاجار تبدیل شد.