مغز چگونه تفاوت بین کلمات را تشخیص می دهد؟

به گزارش رکنا، یافته های جدید در علم اعصاب نشان داده اند که مغز انسان به شکلی پیچیده و ویژه، جریان پیوسته گفتار را به کلمات جداگانه تفکیک می کند. بر اساس این پژوهش ها، مرز میان واژگان نه در اصوات شنیده شده بلکه در سیگنال های الکتریکی مغزی شکل می گیرد.

نقش مغز در تفکیک کلمات

طبیعت گفتار دارای یک جریان مداوم است، بدون شکاف های واضح بین هجاها یا کلمات. این مسئله به وضوح در هنگام شنیدن زبانی ناآشنا مشهود است، زیرا کلمات مانند موجی از صداهای درهم تنیده به نظر می آیند. گروه تحقیقاتی ادوارد چانگ، متخصص برجسته علوم اعصاب دانشگاه کالیفرنیا، این پدیده را مورد بررسی قرار داده و متوجه امواج مغزی سریعی شده اند که در محدوده فرکانسی ۷۰ تا ۱۵۰ بار در ثانیه در قشر شنوایی فعالیت می کنند.

تحقیقات نوین درباره امواج "های گاما"

امواج مغزی معروف به "های گاما" (High-gamma) در این تحقیقات مورد توجه قرار گرفته اند. این امواج تنها ۱۰۰ میلی ثانیه پس از عبور از مرز یک کلمه، دچار کاهش ناگهانی در انرژی خود می شوند. به گفته پژوهشگران، این کاهش عملکرد مشابه فضای خالی یا کلید اسپیس در متن های نوشتاری دارد و مرز کلمات را به خوبی علامت گذاری می کند.

یافته های ارزشمند درباره زبان

دکتر چانگ بر اهمیت این کشفیات تأکید کرده و آن را نخستین مدرک مستقیم عصبی مرتبط با مفهوم «واژه» در مغز دانسته است. این پژوهش همچنین مشخص کرده است که قدرت این امواج در سخنوران زبان های مختلف مانند ماندارین یا انگلیسی مشابه است. با این حال، در افراد دوزبانه، مغز در پردازش هر دو زبان به شیوه ای مشابه بومیان همان زبان ها عمل می کند.

ابهامات باقی مانده در فرآیند پردازش معنا

اولینا فدورنکو، متخصص برجسته علوم اعصاب از موسسه فناوری ماساچوست، این یافته ها را گامی مهم در درک تفکیک حرکات گفتاری می داند، اما بر این باور است که نقش «درک معنا» در این فرآیند همچنان مورد پرسش است. احتمال می رود که مغز تنها به شناسایی الگوهای صوتی تکرارشونده بسنده نمی کند و مفاهیم معنایی، مشابه یک زیرنویس، در روشن سازی صداهای مبهم تأثیرگذارند.

چالش جدید برای نظریات قدیمی

این تحقیقات فرضیه های قدیمی علوم اعصاب را که به تفکیک پردازش صدا، واژه و معنا در بخش های مشخص مغز تأکید داشتند، به چالش کشیده اند. اکنون مشخص شده است که سیگنال هایی که مرز کلمات را تعیین می کنند، دقیقاً در نواحی مرتبط با شناسایی صداهای گفتاری بروز می کنند. این موضوع نشان دهنده ی یکپارچگی شدید در پردازش زبانی است و تأیید می کند که مغز انسان هم زمان و به شکل یکپارچه، صداها و کلمات را تحلیل می کند.

این مطالعه در نشریه Neuron منتشر شده است.