وقتی کودک برای تنها نماندن، خودش را فراموش می کند / هشدار روانشناسی به والدین

به گزارش گروه روانشناسی رکنا، تعلق داشتن برای کودک مهم است، اما دوستی سالم باید جایی برای خواسته و مخالفت هر دو نفر داشته باشد. وقتی یک کودک همیشه تصمیم می گیرد و دیگری برای جلوگیری از طرد شدن همراهی می کند، لازم است رابطه دقیق تر بررسی شود. سازش با تسلیم دائمی تفاوت دارد.

آیا کودک می تواند نه بگوید؟

از موقعیت های مشخص بپرسید: اگر بازی دیگری بخواهد چه می شود؟ اگر وسیله اش را ندهد، دوستش چگونه واکنش نشان می دهد؟ تهدید به قطع دوستی، تحقیر یا مجبور کردن به کار ناخواسته را نباید بخشی عادی از صمیمیت دانست.

آموزش مرزها باید با تمرین همراه باشد. جمله کوتاهی مانند دوست دارم با تو بازی کنم، اما این کار را نمی کنم، می تواند در بازی نقش تمرین شود. متخصصان نیز بر آموزش دفاع از مرز شخصی در کنار احترام به مرز دیگران تاکید دارند.

تنها نماندن، نباید تنها معیار باشد

اگر کودک فقط یک امکان برای ارتباط دارد، ترس از از دست دادن آن ممکن است پررنگ تر شود. فراهم کردن فرصت های متنوع و متناسب با علاقه او، راه آشنایی با افراد دیگر را باز می کند.

والد نباید هر اختلافی را شخصا حل کند، اما در برابر تهدید، آزار یا فشار جدی باید حمایت کند. کودک لازم است بداند پایان یک رابطه نامناسب، شکست شخصیت او نیست.