قُمار بزرگ روی آب / قوی ترین ناو جهان با نقطه ضعفی آشکار / همه چیز درباره ناو یو اس اس جرالد آر. فورد که راهی خاورمیانه شده است

به گزارش رکنا به نقل از خبر فوری، از سال ۱۹۱۱، زمانی که یوجین برتون الی، از هوانوردان پیشگام آمریکا، توانست برای نخستین بار از عرشه یک کشتی جنگی به پرواز درآید و دوباره روی همان کشتی فرود آید، ناوهای هواپیمابر به تدریج تبدیل به بخش جدایی ناپذیر قدرت نظامی دریایی شدند. امروزه ناو هواپیمابر یو اس اس جرالد آر. فورد، به عنوان بزرگ ترین ناو جهان، با طول ۳۳۵ متر و وزنی بیش از ۱۰۰ هزار تُن، توانایی حمل بیش از ۷۵ فروند هواپیما را دارد.

قابلیت های هوایی ناو فورد

این ناو شامل طیف متنوعی از جنگنده هاست و می تواند هواپیماهایی همچون یک اسکادران دو نفره F/A-18F سوپرهورنت و سه اسکادران تک نفره F/A-18E سوپرهورنت را در خود جای دهد. البته در حال حاضر، این ناو امکان عملیات با جنگنده های نسل پنجم پیشرفته F-35C را ندارد، اما طبق گزارش ها، برنامه هایی برای بهینه سازی آن به منظور بهره گیری از این فناوری در آینده در دست اجراست.

جایگاه ناوهای هواپیمابر نسل نوین

یو اس اس جرالد آر. فورد به عنوان نخستین ناو عملیاتی از کلاس جدید خود شناخته می شود و در آینده قرار است ناوهایی همچون یو اس اس اینترپرایز و یو اس اس جان اف. کندی نیز به این کلاس افزوده شوند. طبق اعلام سازنده، ناوهای این کلاس می توانند در مقایسه با ناوهای قدیمی، هزینه های نیروی دریایی آمریکا را تا ۴ میلیارد دلار کاهش دهند. این ناوها برای جایگزینی و در نهایت بازنشسته کردن ناوهای قدیمی کلاس نیمیتز که عمر خدمتشان تا ۲۰۲۶ به پایان می رسد، طراحی شده اند.

ویژگی کلیدی ناو جرالد آر. فورد

یکی از نقاط قوت این ناو نسبت به نمونه های کلاس نیمیتز، استفاده از فناوری سامانه پرتاب الکترومغناطیسی هواپیما (EMALS) است. این فناوری می تواند انرژی ذخیره شده را به نیرویی قابل تنظیم تبدیل کرده و با کمک سیستم القای خطی، شاتل متصل به هواپیما را روی عرشه به جلو براند. این فناوری توان تنظیم پرواز انواع هواپیماهای سبک و سنگین را فراهم کرده و برخاست نرم تری ایجاد کند. همچنین، این سامانه علاوه بر کاهش هزینه نگهداری، نیروی انسانی کمتری نیاز داشته و شرایط زندگی در ناو را برای ملوانان بهبود می بخشد.

فناوری های تحول آفرین دیگر

از دیگر نوآوری های مهم این ناو می توان به سامانه گیرانداز پیشرفته (AAG) اشاره کرد. این فناوری با بهره گیری از انرژی الکترومکانیکی، به جای سامانه های هیدرولیکی قدیمی، فرود هواپیماها را نرم تر و کنترل شده تر انجام می دهد. این ویژگی فشار وارده به سازه هواپیما را کاهش داده و ایمنی عملیات را بهبود می بخشد. نیروی دریایی آمریکا این سامانه را تضمینی برای افزایش اعتمادپذیری و ایمنی می داند.

سرمایه گذاری پرریسک اما ضروری

ساخت ناو جرالد آر. فورد حدود ۱۳ میلیارد دلار هزینه داشته و با آنکه انتقاداتی از هزینه های بالای آن و مشکلات فنی وارد شده است، اما همچنان این پروژه به عنوان تنها راه جایگزینی ناوگان قدیمی شناخته می شود. هرچند پیشنهاداتی برای استفاده از کشتی های کوچکتر یا دسته های پهپادی مطرح شده، اما هیچ کدام از نظر عملیاتی یا نمایش قدرت جهانی به اندازه ناوهای فوق سنگین کارآمد نیستند. با توجه به حجم بالای سرمایه گذاری و نیاز جنگنده های جدید به عرشه ای گسترده، این ناو آینده اجتناب ناپذیر دریایی ایالات متحده محسوب می شود.

چالش های سیاسی و اقتصادی

ناوهای کلاس جرالد آر. فورد با تأخیرهای مداوم، هزینه های بالا و چالش های سیاسی همراه بوده اند. نوآوری هایی مانند EMALS و AAG که پیچیدگی های فراوانی در طراحی داشته اند، تأخیر در بهره برداری را افزایش داده اند. اما از سوی دیگر، کارآمدی این سامانه ها در تأمین برق بیشتر و نرخ پرواز بالاتر، آینده نگری طراحی این ناو را تضمین کرده است.

ناوهای جایگزین: آیا گزینه های دیگر پاسخگو هستند؟

با وجود مطرح شدن ایده هایی برای جایگزینی ناوهای عظیم با مدل های کوچک تر یا هواگردهای بدون سرنشین، چنین گزینه هایی نمی توانند هم ترازی عملیاتی، ماندگاری و نمایش قدرت سیاسی که این ناوها ارائه می دهند را فراهم کنند. در نتیجه، کلاس فورد به عنوان نماد برتری دریایی آمریکا همچنان پابرجاست و ابزار اساسی حفظ قدرت در آینده خواهد بود.