عجب مردی هستی!

 به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا، شاید روز جهانی مرد، بیش از آنکه فرصتی برای تبریک گفتن باشد، بهانه‌ای برای بازخوانی معنای مردانگی در جامعه ما باشد؛ فرصتی برای حرف زدن از پسرانی که قرار است مردان فردا باشند و باید از کودکی بیاموزند که مرد بودن، نه به قدرت بازوست، نه به بلندتر حرف زدن، نه به محدود کردن زنان و نه به تصمیم گرفتن به جای آنها.

روزگاری در فرهنگ ما، وقتی پسری هوای مادرش را داشت، حرمت خواهرش را نگه می‌داشت، در سختی‌ها کنار همسرش می‌ایستاد و اجازه نمی‌داد زنی در خانواده احساس تنهایی و بی‌پناهی کند، به او می‌گفتند: «عجب مردی هستی!»

این جمله فقط یک تعریف ساده نبود؛ تصویری از مردانگی بود که در آن، احترام، مسئولیت‌پذیری، وفاداری و حمایت از دیگران ارزش محسوب می‌شد. شاید وقت آن رسیده باشد که دوباره همین تصویر را به پسران جامعه‌مان آموزش دهیم.

پسران ما باید یاد بگیرند که احترام به مادر، خواهر، همسر و دختر، نشانه ضعف نیست؛ نشانه بلوغ انسانی است. باید بدانند حمایت از زنان خانواده به معنای مالکیت بر آنها نیست. قرار نیست به جای آنها انتخاب کنند، مسیر زندگی‌شان را تعیین کنند یا آزادی‌شان را به نام مراقبت محدود کنند. مردانگی آنجاست که به انتخاب یک زن احترام بگذاری، حتی وقتی انتخابش با خواسته تو متفاوت است.

باید به پسرانمان یاد بدهیم که مرد بودن یعنی شنیدن، نه فقط دستور دادن؛ یعنی همدلی، نه تحقیر؛ یعنی همراهی، نه کنترل. یعنی وقتی مادری خسته است، فرزندش فقط تماشاگر خستگی او نباشد. وقتی خواهری برای رسیدن به آرزوهایش تلاش می‌کند، برادرش سد راهش نشود. وقتی همسری از فشارهای زندگی می‌گوید، شریک زندگی‌اش به جای قضاوت، شنونده و همراه او باشد.

البته در جامعه ما مردان بسیاری هستند که بی‌هیاهو چنین زندگی می‌کنند؛ مردانی که برای آسایش خانواده‌شان از خواسته‌های خود می‌گذرند، در روزهای دشوار کنار زنان زندگی‌شان می‌مانند، بار مسئولیت را به دوش می‌کشند و گاهی برای اینکه مادر، همسر یا دخترشان رنج کمتری تحمل کند، از جان و توان خود مایه می‌گذارند. این مردان را نباید نادیده گرفت و نباید اجازه داد تصویر مرد ایرانی زیر سایه رفتارهای خشونت‌آمیز، تحقیرکننده و سلطه‌گرانه تعریف شود.

اما یک نکته مهم هم وجود دارد، حمایت از زنان نباید فقط به زنان خانواده محدود بماند. مردانگی واقعی آنجاست که مرد، حرمت همه زنان جامعه را پاس بدارد؛ نه فقط مادر و خواهر و همسر خودش را. همان‌قدر که برای امنیت دختر خودش نگران است، نسبت به امنیت دختر دیگری هم بی‌تفاوت نباشد. همان‌قدر که بی‌احترامی به همسرش را برنمی‌تابد، تحقیر یک زن غریبه را هم عادی نداند.

فرهنگ احترام از خانه آغاز می‌شود، اما نباید پشت در خانه متوقف بماند.

شاید یکی از مهم‌ترین مسئولیت‌های خانواده، مدرسه، رسانه و نظام آموزشی همین باشد که به پسران یاد بدهند قدرت، مجوز سلطه نیست و غیرت، توجیه محدود کردن زنان نمی‌شود. مردی که به زن احترام می‌گذارد، چیزی از مردانگی‌اش کم نمی‌شود؛ اتفاقاً نشان می‌دهد معنای آن را فهمیده است.

امروز روز جهانی مرد است؛ روزی برای دیدن مردانی که تکیه‌گاه‌اند، اما خودشان هم حق دارند خسته شوند، احساساتشان را بیان کنند، گریه کنند و کمک بخواهند. قرار نیست از پسران، مردانی همیشه شکست‌ناپذیر بسازیم؛ قرار است انسان‌هایی تربیت کنیم که بلد باشند هم از دیگران مراقبت کنند و هم از خودشان.

شاید بهترین میراثی که می‌توانیم برای نسل بعد بگذاریم، همین باشد، پسری تربیت کنیم که وقتی بزرگ شد، زنان در کنار او احساس امنیت، احترام، آزادی و آرامش کنند؛ نه از ترس قضاوت و محدودیت، بلکه از سر اعتماد و اطمینان

چون مردانگی، پیش از آنکه در قدرت دیده شود، در منش آدم‌هاست؛ در اینکه کنار یک انسان بایستی، بی‌آنکه بخواهی صاحب او باشی.و چه زیباست روزی که پسری به خاطر انسانیت، انصاف و احترامش بشنود: «عجب مردی هستی!»

 

درباره این خبر سوالی دارید؟ در نظرات از رکنا بپرسید. پایان خبر / رکنا / کدخبر 1267877