کم‌شنوایی را به تعویق نیندازید؛ وقتی مغز هم از شنیدن جا می‌ماند

به گزارش خبرگزاری رکنا، در دنیای درمان‌های شنوایی، یک باور عمومی و غلط وجود دارد، اینکه باید منتظر ماند تا کم‌شنوایی به درجات بسیار شدید برسد و سپس به سراغ سمعک رفت.

سعید اعرابی، دکترای تخصصی شنوایی‌شناسی، در گفتگو با رادیو سلامت، این رویکرد را به‌شدت نقد کرد و گفت: هیچ درجه یا دسی‌بل مشخص و ثابتی برای شروع درمان وجود ندارد و هر نوع کم‌شنوایی، بدون توجه به شدت آن، نیازمند ارزیابی تخصصی و اصلاح است.

وی در تحلیل علمی خود از فرآیند شنیدن، نکته‌ای را مطرح کرد که می‌تواند نگاه متخصصان و بیماران را تغییر دهد، او توضیح داد: شنیدن تنها یک فرآیند فیزیکی در گوش نیست، بلکه یک فرآیند شناختی و پردازشی در مغز است. از لحظه‌ای که صدا از محیط وارد گوش می‌شود تا زمانی که مغز آن را به عنوان یک گفتار مفهوم تحلیل می‌کند، زنجیره‌ای از سلول‌های مویی، اعصاب و مسیرهای عصبی درگیر هستند.

اعرابی هشدار داد: اگر فردی به دلیل کم‌شنوایی، برای مدت طولانی از محرک‌های صوتی محروم بماند، مغز او دچار نوعی تنبلی یا محرومیت شنیداری می‌شود. در این حالت، بخش‌های مسئول پردازش صدا در مغز، کارایی خود را از دست داده و به فعالیت‌های دیگر اختصاص می‌یابند. نکته تکان‌دهنده اینجاست که حتی با استفاده از بهترین سمعک‌ها در آینده، بازگرداندن این توانایی‌های پردازشی به مغز، بسیار دشوار و گاهی غیرممکن است.

وی با مقایسه دو سناریوی استفاده از سمعک، بر اهمیت زمان تأکید کرد و اظهار داشت: نتایج استفاده از سمعک در مراحل اولیه کم‌شنوایی، بسیار لذت‌بخش‌تر و درخشان‌تر از استفاده در مراحل پیشرفته است.

این متخصص شنوایی شناسی ادامه داد: این موضوع به‌ ویژه در مورد کودکان اهمیت دوچندان پیدا می‌کند. برای کودکان، سمعک تنها ابزاری برای شنیدن نیست، بلکه پیش‌نیاز اصلی برای رشد زبان، یادگیری گفتار و تکامل صحیح سیستم عصبی و شناختی آنها است. در واقع، استفاده به‌موقع از سمعک، تضمین‌کننده این است که مغز کودک همگام با محیط، با صداها و کلمات رشد کند.

اعرابی افزود: کم‌شنوایی را نباید یک مسئله ساده‌ بلندتر شنیدن دانست. برای حفظ کیفیت زندگی و جلوگیری از تحلیل رفتن توانایی‌های مغزی، استفاده از تکنولوژی‌های کمکی مانند سمعک باید به عنوان یک ضرورت پزشکی و پیشگیرانه، و نه فقط یک راهکار حمایتی در مراحل آخر، در نظر گرفته شود.