نابغه ۷ ساله ایرانی دارنده طلای المپیاد جهانی: می خواهم کارخانه‌ای بسازم که ربات ها، ربات های دیگری تولید کنند / کاش ماشین های تسلا و هواپیماهای اتوماتیک به ایران برسند + فیلم

به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا، عاشق سونیک است، پازل و شطرنج را دوست دارد و دلش می‌خواهد ماشین‌های تسلا و هواپیماهای اتوماتیک به ایران برسند. آرزویش این است که ایران هر روز آبادتر از دیروز شود و در آینده، کارخانه‌ای بسازد که در آن ربات‌ها، ربات‌های دیگری تولید کنند؛ کارخانه‌ای که در آن، به قول خودش، «آدم‌ها فکر کنند و ربات‌ها کار کنند».

سالاررضا محمدی، دانش‌آموز پایه اول ابتدایی اهل تبریز، با همین دنیای پر از سوال و ایده، در رقابت‌های جهانی المپیاد انفورماتیک نوجوانان (IJIO ۲۰۲۶) مدال طلا گرفته است؛ پسری خردسال که در کنار بازی و درس، رویاهای بزرگی برای آینده خود و کشورش دارد.

سالاررضا محمدی در رقابت با شرکت‌کنندگانی از کشورهای مختلف جهان، در بخش مربوط به پایه تحصیلی خود به مقام نخست رسید و مدال طلای المپیاد انفورماتیک نوجوانان را از آن خود کرد. او پیش از این نیز در حوزه‌های علمی و مهارتی مختلف توانایی‌هایش را نشان داده است؛ از جهش تحصیلی از پایه اول به چهارم ابتدایی گرفته تا شطرنج، حل مکعب روبیک، زبان انگلیسی، رباتیک و حضور در نمایشگاه‌های بین‌المللی نقاشی.

از سه‌سالگی تا دنیای کامپیوتر؛ شروع یک مسیر متفاوت

سالاررضا در گفت‌وگو با رکنا از مسیری می‌گوید که از سال‌های نخست کودکی آغاز شده است. او آموزش زبان انگلیسی را از سه‌سالگی و با کمک پدر و مادرش شروع کرده و پس از آن به دنیای کامپیوتر وارد شده است؛ مسیری که حالا به کسب مدال طلای یک رقابت بین‌المللی رسیده است.

وقتی از او می‌پرسیم چطور توانسته این مدال را به دست بیاورد، پاسخ ساده و کودکانه‌ای دارد: «من سعی کردم و تلاش کردم که این مدال را به دست بیاورم.»

سالاررضا در کنار فعالیت‌های علمی، روزانه حدود سه ساعت به کارهای علمی اختصاص می‌دهد. او ریاضی و فارسی را دوست دارد؛ اما شیمی برایش جایگاه ویژه‌ای دارد؛ تا جایی که درباره این درس کتابی با عنوان «شیمی به زبان سالاررضا» نوشته است.

درس برای سالاررضا هم یک جور بازی است

شاید یکی از جالب‌ترین بخش‌های گفت‌وگو با این دانش‌آموز خردسال، نگاه متفاوتش به درس و یادگیری باشد. سالاررضا درس خواندن را از بازی جدا نمی‌داند و معتقد است هر دو به فکر کردن نیاز دارند.

او درباره تکالیف مدرسه می‌گوید: «نصف درس گیم است.» از نگاه او، همان‌طور که در بازی باید فکر کرد تا به نتیجه رسید، در درس خواندن هم باید مسئله‌ها را حل کرد و به جواب رسید.

به همین دلیل، بازی‌هایی را بیشتر دوست دارد که با هوش و فکر انسان سروکار دارند؛ پازل، جدول و شطرنج از علاقه‌مندی‌های او هستند. سالاررضا شطرنج را با پدرش بازی می‌کند و می‌گوید که معمولا خودش برنده می‌شود. اسب‌سواری هم یکی دیگر از فعالیت‌های مورد علاقه اوست.

با وجود توانایی‌های علمی و پیشرفت تحصیلی، کلاس درس برایش خسته‌کننده نیست. او می‌گوید درس‌ها را بلد است؛ اما همچنان با دقت به صحبت‌های معلم گوش می‌دهد؛ نکته‌ای که در کنار علاقه‌اش به یادگیری، تصویری از رابطه او با مدرسه و آموزش به دست می‌دهد.

البته همه دنیای سالاررضا در علم و درس خلاصه نمی‌شود. او تلویزیون هم تماشا می‌کند و از میان کارتون‌ها، به سونیک علاقه دارد؛ همان شخصیت کارتونی پرسرعتی که احتمالا در کنار پازل‌ها و بازی‌های فکری، بخشی از دنیای کودکانه او را ساخته است.

سالاررضا از ایده‌ها و طرح‌هایی هم صحبت می‌کند که هنوز نمی‌خواهد جزئیاتشان را فاش کند. او درباره طرحی با عنوان «چهارراه هوشمندی» می‌گوید فعلا نمی‌تواند توضیحات زیادی درباره آن بدهد و ترجیح می‌دهد تا زمان ثبت اختراعش صبر کند.

این پاسخ، در کنار علاقه او به کامپیوتر، رباتیک و حل مسئله، نشان می‌دهد که ذهنش تنها به یادگیری مطالب درسی محدود نمانده و به فکر طراحی و ساخت ایده‌های تازه نیز هست؛ هرچند جزئیات این طرح و وضعیت ثبت آن هنوز مشخص نیست.

کارخانه‌ای که ربات‌ها در آن ربات می‌سازند

وقتی صحبت به آینده می‌رسد، سالاررضا تصویری از دنیای مورد علاقه‌اش ترسیم می‌کند؛ دنیایی هوشمند که در آن فناوری بخش مهمی از زندگی انسان‌ها را بر عهده دارد.

او می‌گوید دوست دارد در آینده کارخانه‌ای بسازد که همه‌چیز در آن رباتیک باشد و ربات‌ها، ربات‌های دیگری تولید کنند. از طرف دیگر، علاقه‌مند است ماشین‌های تسلا و هواپیماهای اتوماتیک نیز به ایران برسند.

اما وقتی از او پرسیده می‌شود اگر ربات‌ها همه کارها را انجام دهند، ممکن است انسان‌ها شغل خود را از دست بدهند، پاسخ می‌دهد: «آدم‌ها فکر کنند و ربات‌ها کار کنند.»

این جمله کوتاه، نگاه او به تقسیم کار میان انسان و فناوری را نشان می‌دهد؛ اینکه ماشین‌ها کارهای اجرایی را بر عهده بگیرند و انسان‌ها فرصت بیشتری برای فکر کردن داشته باشند.

رویای پسری که می‌خواهد برای ایران افتخار بسازد

سالاررضا در کنار رویاهای فناورانه‌اش، از ایران هم حرف می‌زند. او می‌گوید: «امیدوارم ایران هر روز روز به روز آبادتر از پیش شود.»

این دانش‌آموز خردسال می‌خواهد در آینده برای کشورش افتخارآفرینی کند و می‌گوید دوست دارد پرچم ایران را در جهان بالا ببرد. او در پاسخ به اینکه در آینده دوست دارد چه‌کاره شود، یک آرزوی مشخص دارد: می‌خواهد پروفسور شود.

مدال طلای المپیاد انفورماتیک نوجوانان، جهش تحصیلی، علاقه به شیمی و ایده‌پردازی در حوزه فناوری، بخش‌هایی از مسیر علمی سالاررضا محمدی هستند؛ مسیری که هنوز در ابتدای راه قرار دارد. با این حال، در کنار موفقیت‌های او، فراهم بودن فرصت آموزش متناسب با استعداد، حفظ تعادل میان یادگیری و دوران کودکی و حمایت اصولی از علایقش می‌تواند در ادامه این مسیر اهمیت زیادی داشته باشد.

سالاررضا فعلا همان پسری است که هم سونیک تماشا می‌کند، هم با پدرش شطرنج بازی می‌کند، هم شیمی را دوست دارد و هم رویای ساخت کارخانه‌ای پر از ربات را در سر می‌پروراند؛ پسری که می‌خواهد روزی پروفسور شود و سهمی در ساختن ایرانی آبادتر داشته باشد.